Δύο χιλιάδες δεκαεπτά
ως πότε, σύντροφοι, με τα σκατά;
Τι ρίγη συγκίνησης ένιωσε η ταλαιπωρημένη χώρα! Τι περηφάνια για το έθνος, μετά από τόσο καιρό δίχως μια είδηση εθνικής ανάτασης ή έστω έκτασης, παρά μόνο επίκυψης! «Πετάει, πετάει ο γάιδαρος» λέγαμε πικρά από μικρά. Και ξαφνικά χαράς ευαγγέλια. «Πετάει, πετάει ο Τσίπρας», έριξε το εμπνευσμένο σύνθημα («βάζω τα χεράκια μου και βγάζω τα ματάκια μου»! Μα ποιος το σκέφτηκε; Αξίζει να το μάθουμε) το ίδιο το πρωθυπουργικό γραφείο Τύπου! Ο προηγούμενος ιπτάμενος πρωθυπουργός ήταν ο αείμνηστος επίτιμος και οι παλιότεροι θα θυμούνται εκείνες τις απαράμιλλες στιγμές. Και τώρα ήρθε ο καμένος γενναίος συνεταίρος του έμπλεου πατριωτικών αισθημάτων Καμμένου, να σκίσει τους αιθέρες του βόρειου Αιγαίου αφού δεν μπορεί να σκίσει τίποτε άλλο (μνημόνια, ας πούμε) παρά τις εξαγγελίες και τις ψευτομαγκιές μ' εκείνο το ύφος του πολλά βαρύ μαχαλόμαγκα για να κάνει κοντράστ με το butter uplifting face.
Το γεγονός αποτύπωσαν και σχολίασαν με τρελό ενθουσιασμό οι χρήστες των κυνωνικών μέσων δικτύωσης. Το αποτύπωσε σκαλιστά στο ομοίωμα του τροχού της ιστορίας (σουβενίρ μέιντ ιν Τζάπαν από τα χρόνια του υπαρκτού, ήταν στον πάτο ενός σάκου με ρούβλια) και η λαϊκή μούσα:
Φίλος του τον «αριστερό» δεν βρέθηκε να κράξει;
Και παρακάτω πρόσθεσε ως υποσημείωση (δεν παραθέτουμε όλο το πόνημα γιατί εμπίπτει στο νόμο περί ασμένων ασέμνων):
Από τα ούφο του «Τρελού» (του Υμηττού) του Κούλη
στα F-16 του καλού, μεγάλου πατερούλη
γεμίσαμε ιπτάμενους, γεμίσαμε καμένους
άλλοι αδιάφορα κοιτούν, άλλοι έμπλεοι μένους.
Είπα όμως και F-16 παραπάνω και θυμήθηκα κι άλλα: Το πρώτο πεσκέσι του ιθαγενή που επισκέφτηκε τον πλανητάρχη (για τον οποίο πολλά έλεγε πριν την εκλογή του, αλλά ήρθε και εδώ η δέουσα κωλοτούμπα κι όλα μέλι γάλα) ήταν ακριβώς τα F-16. Ετσι, κλείστηκε μια πρώτη συμφωνιούλα και οι φίλοι και σύμμαχοι Αμερικάνοι θα λάβουν 2,4 δισεκατομμύρια δολάρια για αναβάθμιση των ελληνικών τοιούτων…
Δυστυχώς το φύλλο αυτής της εβδομάδας βγαίνει μια μέρα νωρίτερα και μας στερεί το γέλιο (;) από τα υπόλοιπα περί την ελληνική βίζιτα.
Οι οικονομικοί παράγοντες (εκ των «οίκος» και «νέμομαι», δηλαδή αυτοί που νέμονται τον οίκο μας) και που παρά την ονομασία τους δεν παράγουν το παραμικρό, θα πρέπει κάποια στιγμή να περάσουν από λαϊκό δικαστήριο. Δεν γίνεται να συνεχίσουν να κανοναρχούν ερήμην του λαού, που λάου-λάου συνώθησαν και παρόπλισαν μπροστά στις αναπηρικές τηφλεοράσεις και στα μέσα κυνωνικής δικτύωσης. Δεν μπορεί η σχέση τους με το πόπολο να είναι αυτή της αναγγελίας κρίσεων και της διαρκούς λήψης έκτακτων μέτρων (έκτακτα τα μέτρα σας αγαπητοί, μπράβο!). Μπορεί να νομοθετεί η άρχουσα τάξη, αλλά τι γίνεται με την υπάρχουσα αταξία; Δεν θα πρέπει κι εμείς να πάρουμε μέτρα;
