Δύο χιλιάδες δεκατέσσερα.
Ορθιοι! Οχι πια στα τέσσερα.
Τελευταία στήλη θα στείλει στον αγύριστο μια ακόμη μαύρη χρονιά που φεύγει γελώντας σαρκαστικά στην πλάτη της εργατικής τάξης (ή και κατάμουτρα, δεν έχει πρόβλημα). Ανάλογες οι διαθέσεις…
Κυλάει ο καιρός, ο τσακισμένος κόσμος της δουλειάς και της ανεργίας μαζεύεται φοβισμένος όλο και περισσότερο στο καβούκι του, σκληραίνουν τη στάση τους τα ντόπια και διεθνή αρπακτικά, απαιτώντας όλο και περισσότερα σ’ αυτή την άνευ προηγουμένου ιστορική ληστεία μιας ληστρικής ιστορίας. Το «εορταστικό» κλίμα των ημερών επιβάλλει την άνωθεν εκπορευόμενη αισιοδοξία και φιλολογία για «φως στο τούνελ», τα λουριά όμως παραμένουν ασφυκτικά σφιγμένα. Οσα αποπροσανατολιστικά σόου κι αν στηθούν. Εξαρχής ήμασταν –και εξακολουθούμε, καθώς δεν υπάρχει ούτε καν υποψία για κάτι άλλο- πεπεισμένοι ότι τίποτε δεν θα αλλάξει μέχρι να σκουπιστεί από τους ιμπεριαλιστές και το τελευταίο ψήγμα πλούτου, τίποτε δεν θα παραχωρηθεί σ’ ένα δειλό πια ταξικό εχθρό που στριμώχνεται στη γωνιά και απλά τρώει τις κατραπακιές. Γιατί εκείνοι γνωρίζουν και υπεραμύνονται του ταξικού προσδιορισμού τους, σε αντίθεση μ’ εμάς που μένουμε εθελοντικά θολωμένοι στα ίδια παραμύθια…
«Το αστικό κράτος των φυγάδων του καθήκοντος και της εργασίας χρηματομανών κι εκμεταλλευτών αστών, το διατηρούμε εμείς οι απόγονοι χωρικών οι οποίοι από γενιά σε γενιά το ενισχύουμε με νέα μέλη (επιστήμονες, μεταπράτες, εργάτες) και το αναπαράγουμε» (Λεωνίδας Γούσιος).
Ενα ιστορικό κλικ (ποιος Κωστόπουλος ρε;) είναι όλα… Λοιπόν, φαντάζεστε η αστυνομία να στελεχωνόταν ακόμα –όπως στην αρχαιότητα- από δούλους, τα σκληρά μέτρα να μην τα είχε πάρει ο Δράκοντας αλλά ο Αγαθαρχίδης και για την εξιχνίαση κάποιας «τρομοκρατικής» ενέργειας να είχαν χρησιμοποιηθεί σκυλιά; Τα copy-paste δελτία των μέσων μαζικής εξημέρωσης θα έλεγαν τότε ότι «τα σκλαβάκια έχουν λάβει Αγαθαρχίδεια μέτρα κι έχουν εξαπολύσει σκυλοκυνηγητό για τον εντοπισμό των δραστών».
«Γκρεμίστε κάθε μορφή παρασιτισμού, τους ανίκανους πολιτικούς, τους αργόσχολους υπαλλήλους, τους αγιογδύτες κληρικούς, τους άνομους δικαστές, τους αδούλευτους αριστοκράτες, τους λερωμένους κονδυλοφόρους, τους πρωταθλητές της μίζας, τους γλείφτες της εξουσίας… Κάντε αυτή τη ρήξη και διά μιας θα απλοποιηθεί το πρόβλημα της μιζέριας. Απλοποίηση ανεπιθύμητη στην εξουσία» (Victor Hugo).
Φόρτος εργασίας χαρακτηρίζει τη φετινή «εορταστική» περίοδο. Ο πρωθυπουργός-σαμαράς ζήλεψε τη δόξα του Αλέξη που προ πενταμήνου είχε πει με καταγέλαστο στόμφο ότι «φέτος δεν έχει καλοκαιρινές διακοπές», λίγο πριν δούμε τη μουτσούνα του στη Μουτσούνα της Νάξου. Και μας έβαλε να ασχολούμαστε με τον χαστουκισμένο Σταύρο (μπα; Ξεχάστηκε η σφαλιάρα της Μαρίκας Μητσοτάκη;) που θέλει να γίνει χαλίφης στη θέση του αντιστασιακού χαλίφη και να κοσμεί την τηλεοπτική δημοκρατία. Φόρτος εργασίας από τον οποίο δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί και η γνωστή για την προσήλωσή της στις άνωθεν επιταγές και τα εθνικά ιδεώδη λαϊκή μούσα, η επιφορτισμένη με το καθήκον καταγραφής της θλιβερής πραγματικότητας:
Μέσα στη βρωμιά του έλους
τους Σαμαροβενιζέλους
βλέπεις να τσαλαβουτάνε
και με θράσος να ζητάνε…
Τα πράγματα όμως δεν τελειώνουν εκεί. Δεσμευμένη από συμβόλαια με δισκογραφικές, φιλικές και εχθρικές εταιρίες και έτερες εταίρες (δημοσιοσχετίστες, εκπροσώπους, μάνατζερς και άλλες απίθανες υπάρξεις), η λαϊκή μούσα είναι υποχρεωμένη να συγγράφει και κάλαντα, «γιορτές» γαρ. Και με τίτλο «τα Χριστούγεννα του Αλέξη», γράφει:
αν είναι ορισμός σας
θα ήθελα να γίνω εγώ
ο υποτακτικός σας.
Φυσικά ακολουθεί και η πρωτοχρονιά με τις ανάλογες δεσμεύσεις:
ας γιορτάσουμε παιδιά
ήρθε ο νέος ο Αλέξης
κρύψτε αμέσως τη σοδειά!
«Η φιλανθρωπία χάνεται μέσα σε μυριάδες παράσιτα και δεν φτάνει σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη, εκτός αν πρόκειται να τους ταπεινώσει. Εν τω μεταξύ, οι μεσάζοντες της φιλανθρωπίας ζουν άνετα στις πλάτες των πλούσιων και των φτωχών» (Luigi Molinari – «Η παρακμή του ποινικού δικαίου»).
Κοκκινοσκουφίτσα
