Θα οργανωθούμε
ή τζάμπα θα χαθούμε;
«Αυτό το τέρας ποτέ δεν έκρυψε το φρικαλέο πρόσωπό του, ούτε την τρομερή κραυγή του. Φαίνεται από χιλιόμετρα και από… αιώνες. Δεν θέλει και δεν μπορεί να κρυφτεί. Το τέρας αυτό είναι το πιο άδικο σύστημα που επινόησε ο αρρωστημένος νους του ανθρώπου, για να δημιουργεί αδύναμους, να τους τιθασεύει και όποτε χρειάζεται να τους σκοτώνει, για να ανατροφοδοτείται, θυσιάζοντας τα πάντα για την υπέρτατη αξία του, το κέρδος. Το τέρας αυτό ή το σκοτώνεις, ή σε σκοτώνει. Οσο αργούμε τόσο το χειρότερο για όλους. Αργά η γρήγορα, θα σκοτώσει, ακόμη και μένα που διαφωνώ μαζί του, αλλά και σένα που νομίζεις ότι επειδή έχεις πάει μαζί του, θα τη γλιτώσεις» (από πρόσφατη επιστολή του Θύμιου Καλαμούκη. Η υπόλοιπη στο
https://www.ellinofreneia.net/details.php?id=5672).
Μετά τους Τζοχατζόπουλο και Παπαγεωργόπουλο
Ποιος άλλος απο Θεσσαλονίκη;
Δεν προλάβαμε να γράψουμε στο προηγούμενο φύλλο για τον ισόβιο δήμαρχο που έγινε ισοβίτης, για το δεύτερο μέλος της λεγόμενης «σχολής της Θεσσαλονίκης» που ίδρυσε ο Ακης. Αυτό που κρατήσαμε από τη δίκη είναι η δήλωση του προέδρου του δικαστηρίου ότι «δεν μπορεί ένας δημόσιος άρχοντας να αποφασίσει να κλέψει ξαφνικά το 1999, το αδίκημα δεν είναι πρωτογενές», για να προσθέσει πως «η εγκληματική δράση Παπαγεωργόπουλου – Λεμούσια αποκλείει ότι έζησαν έντιμο βίο πριν από το αδίκημα της υπεξαίρεσης». Κατά τα λοιπά, ήταν ο Αντώνης Σαμαράς που πριν από ενάμισι χρόνο δήλωνε στη ΔΕΘ για τον πρώην δήμαρχο ότι «είναι ένας έντιμος άνθρωπος που έχει κάνει καταπληκτικά πράγματα για τη Θεσσαλονίκη» (πολύ θα θέλαμε να τα κατονόμαζε –για τα δημοσιογραφικά αρχεία βρε αδερφέ– έστω και εκ των υστέρων). Τέλος, ας σταθούμε με περίσκεψη και συντριβή στη δήλωση του ανερχόμενου «καλού παιδιού» της αστικής δικτατορίας Αλέξη, που αναφερόμενος στην καταδίκη του άλλοτε φτερωτού γιατρού είπε ότι «δεν είναι ένα ευχάριστο αλλά θλιβερό γεγονός» και ότι «δεν γεμίζουμε χαρά όταν βλέπουμε ανθρώπους να καταδικάζονται σε ισόβια». Λες και του είπε κανείς να απολογηθεί για τα συναισθήματά του και όχι να καταδείξει και να σχολιάσει το πολιτικό μέρος της υπόθεσης ως όφειλε…
«Α! φώναζα αγαναχτισμένος, η παμπόνηρη θρησκεία που μετατοπίζει τις αμοιβές και τιμωρίες σε μελλούμενη ζωή για να παρηγορήσει τους σκλάβους, τους κιοτήδες, τους αδικημένους, και να μπορέσουν να βαστάξουν αγόγγυστα τη σίγουρη ετούτη επίγεια ζωή και να σκύβουν υπομονετικά τον σβέρκο στους αφεντάδες! Τι οβραίικη Αγία Τράπεζα η θρησκεία ετούτη, που δίνεις μιαν πεντάρα στην επίγεια ζωή κι εισπράττεις αθάνατα εκατομμύρια στην άλλη! Τι απλοϊκότητα, τι πονηριά, τι τοκογλυφία! Οχι, δεν μπορεί να ‘ναι λεύτερος που ελπίζει Παράδεισο ή που φοβάται Κόλαση» (Νίκος Καζαντζάκης).
Η αφήγηση –όπως δημοσιεύτηκε– είναι ενδεικτική και δεν αντέχει σε περαιτέρω σχολιασμό: «Τέσσερα άτομα των ΜΑΤ καθώς περνούσαν έξω από την πλατεία της Παροικιάς τράβηξαν με την βία έναν νεαρό, επειδή την ώρα που περνούσε τους χαμογέλασε. Τους ζητήσαμε τον λόγο για τον οποίο βούτηξαν το παλικάρι και καμία απάντηση δεν πήραμε. Μια γυναίκα ζήτησε τα στοιχεία του αστυνομικού και μπήκε μπροστά του. Αμέσως δέχθηκε επίθεση με σπρώξιμο και βρισιές από τον ίδιο με μάρτυρες όλους μας. Ο σύζυγός της έσπευσε να την υπερασπιστεί και δέχτηκε και εκείνος κλωτσιές και αγκωνιές… αλλά ο Θεός αγαπάει τον κλέφτη αγαπάει και τον νοικοκύρη, διότι πάνω στην εμπλοκή έπεσε από την ζώνη του αστυνομικού ένα μικρό τσαντάκι το οποίο μέσα περιείχε έναν σουγιά ,ένα μικρό φλογοβόλο, χαρτάκια για χασίς και μια πίπα».
«Τώρα υπάρχουν βασιλιάδες χωρίς στέμματα: είναι τα μονοπώλια, αληθινοί αφέντες ολόκληρων χωρών, ακόμα και ηπείρων σαν την περίπτωση της Αφρικής, ενός γερού τμήματος της Ασίας και δυστυχώς επίσης της Αμερικής μας. Κατά καιρούς προσπάθησαν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Οπως ο Χίτλερ, ο εκπρόσωπος των μεγάλων γερμανικών μονοπωλίων, που προσπάθησε να επιβάλει την ιδέα της ανωτερότητας μιας φυλής στον κόσμο με έναν πόλεμο που στοίχισε τη ζωή σαράντα εκατομμυρίων ανθρώπινων υπάρξεων. Η σημασία των μεγάλων μονοπωλίων είναι τεράστια. Σε σημείο που να εξουδετερώνει την πολιτική ισχύ σε πολλές από τις δημοκρατίες μας» (Che Guevara).
Το απέραντο καρναβάλι σχηματοποιήθηκε και «γιορτάζεται» και επίσημα αυτό τον καιρό. Κι εμείς περιμένουμε, μοιραίοι και άβουλοι, «ψεκασμένοι» όπως λένε μερικοί, περιμένουμε…
«Πρώτα σε αγνοούν / μετά σε κοροϊδεύουν / μετά σε πολεμούν / μετά τους νικάς» (Mahatma Gandhi).
Κοκκινοσκουφίτσα
