Θυμάστε το «Είμαστε όλοι Σαρλί» και την υποτιθέμενη ελευθερία της έκφρασης και της σάτιρας, πίσω από το οποίο η αστική προπαγάνδα σε όλη την Ευρώπη προσπάθησε να κρύψει τη με γκεμπελίστικο τρόπο καλλιέργεια της ισλαμοφοβίας; Κανένας δε διαμαρτύρεται τώρα επειδή ένας γάλλος δημιουργός σατιρικών αφισών σέρνεται από δίκη σε δίκη και εξοντώνεται οικονομικά, επειδή τόλμησε να σατιρίσει πότε τον Μακρόν και πότε την εγκληματική μανία των σιωναζιστών.
Ο δημιουργός αφισών από το Βαρ, Μισέλ-Ανζ Φλορί, καταδικάστηκε την Τετάρτη 3 Δεκέμβρη από το Πλημμελειοδικείο της Τουλόν σε πρόστιμο 10.000 ευρώ για μια αφίσα που κρίθηκε αντισημιτική.
Η αφίσα αυτή, που εκτέθηκε τον Ιούνη στα δύο μεγάλα διαφημιστικά του πάνελ στην Τουλόν και στη Λα Σιν-σιρ-Μερ, απεικόνιζε έναν πύραυλο, του οποίου η κεφαλή είχε αντικατασταθεί από εκείνη ενός ραβίνου, με την επιγραφή «Πύραυλος-ραβίνος για σχολεία, νοσοκομεία κ.λπ.», προκειμένου —σύμφωνα με τον ίδιο— να καταγγείλει τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς στη Γάζα.
Ο Μισέλ-Ανζ Φλορί καταδικάστηκε για «δημόσια υποκίνηση σε μίσος ή βία λόγω καταγωγής, εθνότητας, έθνους, φυλής ή θρησκείας».
Δεν έχει σημασία που τα σιωνιστικά σόσιαλ μίντια είναι γεμάτα από λυσσασμένες ομιλίες και δηλώσεις σιωναζιστών ραβίνων που καλούν σε εξολόθρευση όλων των Παλαιστίνιων ή σε εκτοπισμό-αλλιώς εξολόθρευση. Ενας δημιουργός αφισών δεν έχει δικαίωμα να φτιάξει καλλιτεχνική αναπαράσταση της αλήθειας, όταν αυτή αποκαλύπτει την εγκληματική φύση του σιωναζισμού και καταγγέλλει τη γενοκτονία ενός λαού. Η περιβόητη ελευθερία της έκφρασης εκεί σταματά.
Το Αντιπροσωπευτικό Συμβούλιο Εβραϊκών Θεσμών της Γαλλίας (Crif) Μασσαλίας–Προβηγκίας, που ήταν πολιτικώς ενάγων στην υπόθεση, χαιρέτισε την απόφαση με ανάρτησή του στο X: «Το αντισημιτικό μίσος δεν έχει θέση στη χώρα μας. Ευχαριστούμε τη Δικαιοσύνη που υπενθύμισε αυτή την αυτονόητη αλήθεια».
Την παραμονή της δίκης, ο δημιουργός αφισών δεν εγκατέλειψε τον τρόπο έκφρασής του. Ανάρτησε στα κοινωνικά του δίκτυα μια νέα αφίσα που απεικόνιζε τον Εμανουέλ Μακρόν ως στρατιώτη, ακολουθούμενο από μαθητές, με τον τίτλο «Μακρόν, ορίστε εμείς», σχολιάζοντας την απόφαση του αρχηγού του γαλλικού ιμπεριαλιστικού κράτους να θεσπίσει εθελοντική στρατιωτική θητεία.
Οι αφίσες διαδέχονται η μία την άλλη, όπως και οι δίκες
Ο Μισέλ-Ανζ Φλορί είναι γνωστός γι’ αυτού του είδους τις προκλητικές αφίσες, συχνά συνδεδεμένες με την επικαιρότητα. Αυτοχαρακτηρίζεται ως «αφελής και κακόγουστος δημιουργός αφισών», λέγοντας ότι εμπνέεται από το πνεύμα του σατιρικού μηνιαίου περιοδικού Hara-Kiri, προγόνου του Charlie Hebdo. Σύμφωνα με το AFP (Γαλλικό Πρακτορείο Ειδήσεων), ανακοίνωσε αμέσως μετά την καταδίκη του ότι θα ασκήσει έφεση κατά της απόφασης.
Ήταν η τρίτη φορά που ο κάτοικος του Βαρ παραπεμπόταν στο Πλημμελειοδικείο της Τουλόν. Ο Εμανουέλ Μακρόν είχε καταθέσει αγωγή εναντίον του, ιδίως μετά από μια γελοιογραφία που παρουσίαζε τον αρχηγό του κράτους ως Χίτλερ.
Ο ιδιοκτήτης των δύο διαφημιστικών πάνελ είχε καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό, καθώς και κατ’ έφεση. Ωστόσο, το Ακυρωτικό Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση του Εφετείου της Αιξ, χωρίς να παραπέμψει την υπόθεση σε νέα δίκη.
Τη δεύτερη φορά, ο Μισέλ-Ανζ Φλορί είχε αθωωθεί από το Πλημμελειοδικείο της Τουλόν, όμως η εισαγγελία άσκησε έφεση και η διαδικασία παραμένει σε εκκρεμότητα. Η αφίσα ανέφερε: «Ο Μακρόν διορίστηκε μεγάλος ραβίνος στη Γάζα».
Σε επικοινωνία του με το Ici Provence, ο Μισέλ-Ανζ Φλορί δήλωσε τότε:
«Εχω την αίσθηση ότι οι άνθρωποι διστάζουν να κάνουν χρήση της ελευθερίας της έκφρασής τους, περισσότερο απ’ ό,τι παλαιότερα, επειδή υπάρχουν διαδικασίες που λειτουργούν εκφοβιστικά και σου γίνεται σαφές ότι δεν πρέπει να περάσεις τη γραμμή, ακόμη και για πράγματα εντελώς ασήμαντα. Εκφράζω τη γνώμη μου για κοινωνικά και πολιτικά γεγονότα, για τις διαθέσεις μου. Αν γενικά λαμβάνω θετικές αντιδράσεις, είναι ακριβώς επειδή δεν χρησιμοποιούμε πια αρκετά την ελευθερία της έκφρασής μας. Και έχω την εντύπωση ότι αυτό που κάνω λειτουργεί παρηγορητικά για ανθρώπους που πιστεύουν ότι δεν μπορούμε πλέον να εκφραζόμαστε αρκετά ελεύθερα. Προσωπικά, προσπαθώ να τα λέω όλα. Ξέρω καλά ότι ο νόμος θέτει όρια. Αλλά στο πλαίσιο της γελοιογραφίας, που έχει υπερβολικό και παραμορφωτικό χαρακτήρα, μπορεί κανείς να φτάσει μέχρι την υπερβολή. Η γελοιογραφία είναι τέχνη. Και στον χώρο της τέχνης, όποιο κι αν είναι το θέμα, μπορεί κανείς να φτάσει πολύ μακριά. Και ο χώρος της έκφρασης είναι, κατά τη γνώμη μου, απεριόριστος».
