«Η Γερμανία αναδύεται από τη Χώρα των Ονείρων και το Κόμμα των Πρασίνων δείχνει τον δρόμο. Σαράντα χρόνια πριν, οι Πράσινοι εμφανίστηκαν από το πουθενά με μια σκληροπυρηνική ιδεολογία: όχι στα αμερικανικά πυρηνικά, όχι στην πυρηνική ενέργεια, όχι στη χρήση βίας. Το είπαν “οικοπασιφισμό“ ή “ειρήνη über alles“ (ειρήνη πάνω απ’ όλα). (…) Ομως η ηγεσία των Πρασίνων έχει υποστεί μια συγκλονιστική αλλαγή, μεταβαίνοντας από τον πασιφισμό στην υποστήριξη του πολέμου και από τον αντιαμερικανισμό στον αντιπουτινισμό με ιλιγγιώδη ταχύτητα. Ο Χάμπεκ έδωσε τον νέο τόνο: “Η ιδεολογία δεν πρέπει να εμποδίζει την παράταση ζωής των πυρηνικών σταθμών“. Αφού επισκέφτηκε τα ουκρανικά χωριά όπου έγιναν σφαγές από τους Ρώσους, η Μπέρμποκ μίλησε εκ μέρους όλων: “Θα μπορούσαμε να είμαστε αυτά τα θύματα“. Ηδη από το 2015 η Μπέρμποκ είχε προειδοποιήσει ότι ο Πούτιν θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει χημικά αέρια. “Ξυπνήσαμε σε έναν διαφορετικό κόσμο“, είπε στον απόηχο της εισβολής. “Δεν μπορούμε να παρασυρθούμε, πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη“».
Ο Γιόζεφ Γιόφε (μέλος του συντακτικού συμβουλίου της «Die Zeit» και διδάσκων Διεθνή Πολιτική και Πολιτική Σκέψη στη Σχολή Ανωτέρων Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Τζονς Χόπκινς), περιγράφει στο Project Syndicate μια ανύπαρκτη μετάλλαξη του κόμματος των Πρασίνων. «Ξεχνά» ότι το ίδιο κόμμα, με άλλους επικεφαλής, συγκεκριμένα τον ΥΠΕΞ της Γερμανίας Γιόσκα Φίσερ, υποστήριξε με φανατισμό τους βομβαρδισμούς του ΝΑΤΟ στη Γιουγκοσλαβία. Για ποια μετάλλαξη γίνεται λόγος, λοιπόν, όταν και την προηγούμενη φορά που βρέθηκαν σε ιμπεριαλιστική κυβέρνηση οι γερμανοί Πράσινοι υποστήριξαν έναν πόλεμο ενάντια σε μια άκρως φιλική προς τη Ρωσία (τότε) χώρα;
Ως μορφωμένος άνθρωπος, δε, ο Γιόφε ασφαλώς θα γνωρίζει ότι έναν αιώνα νωρίτερα, η Κομμουνιστική Διεθνής χαρακτήριζε εύστοχα αυτόν τον συνδυασμό κοινωνικής δημαγωγίας και ιμπεριαλιστικής πολιτικής ως σοσιαλιμπεριαλισμό. Τότε, βέβαια, δεν υπήρχαν οι Πράσινοι παρά μόνο η γερμανική σοσιαλδημοκρατία, το πανίσχυρο SPD, που είχε προλάβει ήδη να βάψει τα χέρια του στο αίμα των εξεγερμένων εργατών του Βερολίνου, που είχε προλάβει να εξοντώσει τον Καρλ Λίμπκνεχτ και τη Ρόζα Λούξεμπουργκ.
Μερικές δεκαετίες αργότερα, κάποιοι πρώην ακροαριστεροί που έφτιαξαν τους Πράσινους, διήνυσαν γρήγορα την απόσταση που τους χώριζε από τον κυβερνητισμό και την ιμπεριαλιστική πολιτική. Σήμερα παραμένουν συνεπείς στον σοσιαλιμπεριαλισμό τους. Αυτή είναι η αλήθεια και δεν αλλάζει όσες παραπλανητικές αναλύσεις περί μετάλλαξης και να γραφτούν. Αυτές οι αναλύσεις έναν σκοπό έχουν: να δικαιώσουν τη γερμανική ιμπεριαλιστική πολιτική, μέσω της υποτιθέμενης σοκαριστικής μετάλλαξης των Πρασίνων. Τηρουμένων των αναλογιών, αυτές οι αναλύσεις μάς θυμίζουν κάτι παρόμοιες που γράφτηκαν στη χώρα μας το 2015-2019 για την υποτιθέμενη μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ από αντιμνημονιακό σε μνημονιακό κόμμα.
