Δεν πρόλαβε ο Ανδρουλάκης να πει ότι το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ θα επιδιώξει το σχηματισμό κυβέρνησης από την πρώτη Κυριακή, χωρίς να εξαιρέσει συγκυβέρνηση με τη ΝΔ, κι αμέσως σκαρφάλωσε στα κεραμίδια του ΣΚΑΪ η Πόπη Τσαπανίδου και άρχισε το κράξιμο: «Αρα μια κυβέρνηση που μπορεί να προκύψει από εδώ και στο εξής, δεν θα ξέρουμε αν ήταν προϊόν εκβιασμού αυτή η σύγκληση ή αν ήταν ουσιαστική σύγκληση. Οταν παρακολουθούνται άνθρωποι, τότε το αποτέλεσμα μιας πιθανής συνεργασίας στο μέλλον είναι αποτέλεσμα ουσιαστικό ή…». Ο δημοσιογράφος τη διέκοψε και ακολούθησε ο εξής διάλογος.
Δημοσιογράφος: Μιλάτε για ΝΔ-ΠΑΣΟΚ;
Π.Τ.: Για παράδειγμα. Ο κ. Ανδρουλάκης ήταν υπό παρακολούθηση, δεν ήταν;
Δημοσιογράφος: Θα είναι αποτέλεσμα εκβιασμού εννοείτε και ομηρίας;
Π.Τ.: Δεν θα μπορούσε; Εσείς το αποκλείετε; Είστε σίγουρος;
Δημοσιογράφος: Δηλαδή θέλετε να υπονομεύσετε από πριν μια πιθανή συγκυβέρνηση…
Π.Τ.: Οχι, αυτό το λέτε εσείς, εγώ βάζω ερωτήματα τα οποία είναι αναπάντητα.
Δημοσιογράφος: Δηλαδή αυτή θα είναι η γραμμή του ΣΥΡΙΖΑ σε περίπτωση συγκυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ;
Π.Τ.: Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει. Πήγε το θέμα των παρακολουθήσεων στη Βουλή, ενημέρωσε τους εκπροσώπους του λαού και τώρα ανοίγει την ατζέντα της και στην καθημερινότητα του πολίτη.
Δημοσιογράφος: Αρα λέτε ή κάποιος θα συνεργαστεί μαζί σας ή θα είναι εκβιαζόμενος;
Π.Τ.: Δεν είναι έτσι όπως το λέτε. Αυτό το λέτε εσείς. Εγώ έβαλα ερώτημα.
Δημοσιογράφος: Προς τον κ. Ανδρουλάκη…
Μετά από τις οργισμένες αντιδράσεις των πασόκων, άρχισαν να μαζεύουν την καλούμπα που οι ίδιοι είχαν αμολήσει, χωρίς όμως να αλλάζουν τίποτα επί της ουσίας στην τοποθέτησή τους.
Ο Τσίπρας στο Ζάππειο χθες ανέλαβε να… διευκρινίσει την τοποθέτηση της Τσαπανίδου: «Σχετικά με το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, προσέξτε: εμείς δεν θεωρούμε κανέναν εκβιαζόμενο. Αλλά είναι σαφές ότι και στην περίπτωση του κ. Ανδρουλάκη, δεν τα είπα εγώ, δεν τα είπε η κ. Τσαπανίδου χθες, τα είπε ο ίδιος ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, δήλωσε ότι επαρακολουθείτο για να είναι το κόμμα του σε ομηρία. Δήλωσε ότι η απόπειρα παγίδευσης του κινητού του τηλεφώνου ήταν απόπειρα παγίδευσης για εκβιασμό του ιδίου και του κόμματός του. Αυτός τα δήλωσε. Aρα εδώ, με αφορμή την υπόθεση Ανδρουλάκη, θέλω να σας πω κάτι: Το αν θα εκβιαστεί κανείς ή όχι, έχει να κάνει με το χαρακτήρα του, με τις αντοχές του. Και προς θεού, δεν προδικάζω σε καμία περίπτωση ότι το μισό πολιτικό σύστημα θα υποκύψει στον εκβιασμό. Το αν θα υποκύψει κανείς στους εκβιασμούς έχει να κάνει με τον τρόπο που θ’ αντιμετωπίσει τον εκβιασμό. Αλλά εδώ είναι προφανές ότι υπάρχει απόπειρα εκβιασμού. Προφανές. Θυμάστε ποιες ήταν οι αρχικές δικαιολογίες για την παρακολούθηση Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ; Eκαναν διαρροές ότι είναι κατάσκοπος των Ουκρανών, των Κινέζων. Τέτοια παραμύθια μας έλεγαν».
Η Τσαπανίδου εμφανίστηκε σήμερα στα «Παραπολιτικά FM» και επανέλαβε τα ίδια. «Την ατζέντα των δήθεν εκβιασμών της ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ προσπαθεί να την ανοίξει η κυβέρνηση για να αποπροσανατολίσει την συζήτηση. Να υπενθυμίσω ότι ο ίδιος ο κ. Ανδρουλάκης είπε ότι τον παρακολουθούσαν με τελικό σκοπό τον εκβιασμό. Εγώ θέτω απλώς τα ίδια ερωτήματα που ο ίδιος έθεσε. Και ακριβώς τον ίδιο κίνδυνο εκβιασμού των παρακολουθημένων υπογράμμισε και σήμερα ζητώντας μάλιστα διαλεύκανση της υπόθεσης πριν τις εκλογές, η επικεφαλής της επιτροπής PEGA του ευρωκοινοβουλίου, κα Σόφι Ιντ Βελτ».
Καταρχάς, τίποτα δεν της ξέφυγε της Τσαπανίδου. Βγήκε προετοιμασμένη να πει ότι ο Μητσοτάκης έχει στο χέρι τον Ανδρουλάκη. Αυτή είναι η ουσία. Οι μπούρδες του τύπου «εγώ ερωτήματα βάζω» είναι ανάξιες σχολιασμού. Παραπέρα, οι συριζαίοι νομίζουν ότι απευθύνονται σε ηλίθιους. Μπορεί να υπάρξει εκβιασμός χωρίς αντικείμενο; Αν ο Μητσοτάκης μπορεί (ακόμη και τώρα, σύμφωνα με τον Τσίπρα και την Τσαπανίδου) να εκβιάσει τον Ανδρουλάκη, τότε σημαίνει πως από κάπου τον κρατάει. Αλλιώς η υπόθεση θα ήταν για πλάκα.
Και για να μην μασάμε τα λόγια μας, εμείς θα θυμίσουμε πως δεν υπήρξαν μόνο διαρροές ότι παρακολουθούσαν τον Ανδρουλάκη για επαφές με τους Κινέζους, αλλά και άλλες, καθαρά προσωπικού τύπου, όπως η παρακάτω ανάρτηση του ακροδεξιού Φαήλου Κρανιδιώτη (άλλοτε συνεργάτη του Σαμαρά), την οποία αναδημοσίευσε η «ομάδα αλήθειας» της ΝΔ, που στη συνέχεια κατέβασε τη δική της ανάρτηση.
Σ’ αυτό το παιχνίδι παίζει το δίδυμο Τσίπρα-Τσαπανίδου, που κανονίζει μόνο του την επικοινωνιακή πολιτική, χωρίς να δίνει λογαριασμό στους άλλους συριζαίους. Ενα παιχνίδι βρόμικο, καθώς παίζει με υπαινιγμούς και όχι με καθαρές πολιτικές κατηγορίες. Γιατί όταν λες ότι ο Ανδρουλάκης (πιθανόν) εκβιάζεται, οφείλεις να πεις και ποιο είναι το αντικείμενο του εκβιασμού. Οχι ν’ αφήνεις να δουλεύουν όλες οι βρομιές που έχουν διακινηθεί (και διακινούνται) στο βασίλειο της αυθαιρεσίας και της ψευτιάς, τα λεγόμενα social media.
Βέβαια, τους πρόσφερε και ο Ανδρουλάκης υλικό με τις δηλώσεις που έκανε τον Αύγουστο, περί απόπειρας εκβιασμού του από τη ΝΔ, και τις επαναφέρουν τώρα οι συριζαίοι. Αυτό, όμως, είναι άλλης τάξης ζήτημα.
Αλλάζει θέση το ΠΑΣΟΚ, που μέχρι πρότινος απέκλειε κάθε ενδεχόμενο κυβερνητικής συνεργασίας με τη ΝΔ; Θα φανεί σύντομα. Πρέπει να σημειωθεί, όμως, ότι το ΠΑΣΟΚ υπόκειται στον εκβιασμό της κάλπης. Αν δεν συνεργαστεί με το πρώτο κόμμα, είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ είτε με τη ΝΔ, στις επαναληπτικές εκλογές θα κινδυνέψει με συντριβή, καθώς αυτές θα αποκτήσουν δημοψηφισματικό χαρακτήρα και θα χάνει ψηφοφόρους και προς τον ΣΥΡΙΖΑ και προς τη ΝΔ. Καίγεται, λοιπόν, να σχηματιστεί κυβέρνηση από τις πρώτες εκλογές, ώστε να κρατήσει το ποσοστό του και τη δύναμη της κοινοβουλευτικής του ομάδας, που θα είναι αριθμητικά αυξημένη λόγω απλής αναλογικής (που -για να μην ξεχνιόμαστε- δεν είναι και τόσο απλή, αφού έχει το όριο εισόδου του 3%).
Δηλαδή, υπάρχει περίπτωση να συνεργαστεί το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ με τη ΝΔ του Μητσοτάκη, αν αυτή είναι πρώτο κόμμα; Βεβαιότατα ναι. Και μην ρωτήσετε πώς θα το δικαιολογήσει. Πρώτη φορά θα είναι που αστικά κόμματα θα κάνουν θεαματική κωλοτούμπα; Οι δικαιολογίες σκαρώνονται στο άψε-σβήσε: προγραμματικές προϋποθέσεις, κόκκινες γραμμές που έγιναν σεβαστές, η χώρα αντιμετωπίζει κρίσιμες στιγμές και πρέπει να μην υπάρχει πολιτική αστάθεια κτλ. κτλ. Αμα καθήσει ένα τρίωρο στο γραφείο ο Σκανδαλίδης, φτιάχνει το περίγραμμα του «προγράμματος κυβερνητικής συνεργασίας» και μετά αναλαμβάνουν οι νεότεροι να το «μπαζώσουν».
Ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, γιατί ανησυχεί, αφού το ‘χει σίγουρο ότι θα είναι πρώτο κόμμα, επομένως το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ θα στηρίξει κυβέρνηση Τσίπρα; Πρώτο, όπως φαίνεται, δεν είναι καθόλου σίγουροι στην Κουμουνδούρου ότι θα είναι πρώτο κόμμα. Δεύτερο, δε θα άφηναν να πάει χαμένη μια ευκαιρία να χτυπήσουν το ΠΑΣΟΚ και να αδυνατίσουν τον διμέτωπο (της συμφοράς), που έχουν χαράξει ο Ανδρουλάκης με τον μέντορά του Σκανδαλίδη.
ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ είναι συγκοινωνούντα δοχεία περισσότερο απ’ όσο είναι ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ. Οσο περισσότεροι ψηφοφόροι φύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ προς το ΠΑΣΟΚ τόσο μικραίνουν οι δυνατότητες του ΣΥΡΙΖΑ να κερδίσει την πρώτη θέση έστω και στο νήμα. Επομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει το ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ ως αποκλειστικά δικά του κυβερνητικό εταίρο, την ίδια στιγμή όμως θέλει ένα όσο γίνεται πιο αδυνατισμένο ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Η βρόμικη επίθεση κατά του Ανδρουλάκη, πάντως, αποκάλυψε και εκνευρισμό, δείγμα της ανασφάλειας που διακατέχει τον Τσίπρα. Το 2023 δεν είναι 2015.
Δεν ξέρουμε αν η χτεσινή συνέντευξη του Τσίπρα στο Ζάππειο (σόλο, με συνοδεία μόνο την Τσαπανίδου) ήταν προγραμματισμένη, όμως η ανακοίνωση ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα απέχει από τις ψηφοφορίες για όλα τα νομοσχέδια, αν ο Μητσοτάκης δεν παραιτηθεί άμεσα και δεν προκηρύξει εκλογές εντός τριών εβδομάδων, ήταν απλά ένα άνευ ουσίας πυροτέχνημα, για να κηρύξει ο Τσίπρας τυπικά την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας. Στις συζητήσεις στην Ολομέλεια και στις κοινοβουλευτικές επιτροπές θα συμμετέχουν κανονικά (ιδιαίτερα στις επιτροπές, που προβλέπονται και «μπικικίνια» για κάθε παρουσία βουλευτή).
«Μεταφέρουμε την πρόταση δυσπιστίας από το Κοινοβούλιο στο λαό. Τον ανώτατο κριτή. Γιατί στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», είπε με το γνωστό φανφαρόνικο ύφος του ο Τσίπρας. «Εχουμε κοινοβουλευτική και όχι πεζοδρομιακή δημοκρατία» απάντησε, τάχα οργισμένος ο Μητσοτάκης, προσπαθώντας να τρομάξει τους «νοικοκυραίους». Ξεχνώντας -πέραν των άλλων- πόσες φορές έχει αποχωρήσει η ΝΔ από ψηφοφορίες στη Βουλή, όταν βρισκόταν στην αντιπολίτευση.
Πώς να τρομάξει τους «νοικοκυραίους» ο Μητσοτάκης; Επειδή ο Τσίπρας θα κάνει προεκλογικές συγκεντρώσεις; Είναι αυτό «πεζοδρόμιο»; Ακόμη κι αν δεν έχει διαβάσει τη σύγχρονη πολιτική ιστορία της Ελλάδας ο Κούλης, σίγουρα θα του έχει περιγράψει ο μπαμπάς του τι σημαίνει «πεζοδρόμιο», τι σημαίνουν οι εργατικοί και λαϊκοί αγώνες. Ευτυχώς γι’ αυτόν, δυστυχώς για την εργαζόμενη κοινωνία, τέτοιοι «πεζοδρόμιο» δεν υπάρχει. Και ο Τσίπρας ούτε μπορεί ούτε θέλει να το πυροδοτήσει. Προεκλογικές συγκεντρώσεις θα κάνει, με στόχο μόνο την άγρα ψήφων και όχι την ανατροπή πλευρών της αντιλαϊκής και αντεργατικής κυβερνητικής πολιτικής.
Κατά τα άλλα, οι γιαλαντζί μονομάχοι που αλληλοβρίζονται και αλληλοκατηγορούνται, κοπτόμενοι δήθεν για τη δημοκρατία, ας μας πουν πόσο δημοκρατικό ήταν όταν μαζεύτηκαν όλοι μαζί για καφέ στο προεδρικό μέγαρο του Πάκη τον Ιούνη του 2015 και μετέτρεψαν ένα συντριπτικό δημοψηφισματικό «όχι» σε «ναι» (δεν έχει σημασία ότι το δημοψήφισμα ήταν εξαρχής κάλπικο, εδώ σχολιάζουμε τη δική τους στάση). Ας μας πουν πόσο δημοκρατικό ήταν όταν μαζεύονταν όλοι μαζί και ψήφιζαν το τρίτο Μνημόνιο και τους πρώτους εφαρμοστικούς του νόμους τον Ιούλη του 2015, επειδή οι Τσιπροκαμμένοι είχαν χάσει την κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αλλού αυτά, λοιπόν.
Η ψήφος δεν έχει καμιά αξία
Για μια ακόμη φορά τρυπούν τ’ αυτιά μας οι αντιπολιτευτικές κορόνες: Ψηφίστε μας για να σας σώσουμε. Ψηφίστε μας γιατί άμα είμαστε δυνατοί στη Βουλή θα υπερασπιστούμε καλύτερα τα δικαιώματά σας.
Ακόμα και τις σκόρπιες, ασυντόνιστες και σε μεγάλο βαθμό «εθιμοτυπικές» 24ωρες απεργίες, που γίνονται μια-δυο φορές το χρόνο, τις εντάσσουν στις προεκλογικές τακτικές, αναζητώντας ψήφους και όχι τη συσπείρωση της εργατικής τάξης και την ταξική-αγωνιστική αφύπνισή της.
Η ίδια η εκλογική τακτική, όποιος κομματικός φορέας κι αν την προωθεί, υπονομεύει την ταξική συσπείρωση και την ταξική ανασυγκρότηση. Η εκλογική τακτική φτιάχνει απελπισμένους ψηφοφόρους και όχι αγωνιστές του ταξικού αγώνα. Γιατί η εκλογική τακτική είναι εξ ορισμού υπονομευτική, ιδιαίτερα στις συνθήκες των τελευταίων χρόνων.
Πόσα «κομμένα χέρια» πρέπει να δούμε για να καταλάβουμε ότι η ψήφος δεν έχει καμιά δύναμη; Αρκεί να πάρουμε τη μνημονιακή περίοδο, από το 2010 και μετά, και να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας; Τι έγιναν τα «Ζάππεια» του Σαμαρά; Υπογραφή του δεύτερου Μνημόνιου! Τι έγινε το «θα καταργήσουμε τα Μνημόνια με ένα νόμο σε ένα άρθρο» του Τσίπρα; Υπογραφή του τρίτου Μνημόνιου! Και αυτοί που δεν μπήκαν στις κυβερνήσεις, ενδιαφέρθηκαν και ενδιαφέρονται μόνο για την αύξηση του μίζερου κοινοβουλευτικού τους ποσοστού και όχι για τη χάραξη μιας γραμμής πλήρους ρήξης με την κεφαλαιοκρατία και τους πολιτικούς της υπηρέτες.
Η καλλιέργεια του κοινοβουλευτικού κρετινισμού και ο προσανατολισμός σε εκδηλώσεις για το φαίνεσθαι, σκόρπισαν περισσότερη σύγχυση, περισσότερη απογοήτευση, έσπειραν την ηττοπάθεια, την παραίτηση, τη διάλυση. Αμα κοιτάξουμε κατάματα την πραγματικότητα, θα τα δούμε αυτά δίπλα μας, στους χώρους δουλειάς, όπου βασιλεύει η τρομοκρατία του αφεντικού και των ρουφιάνων του, το κλείσιμο του κάθε συναδέλφου και της κάθε συναδέλφισσας στο ατομικό καβούκι, το σκύψιμο του κεφαλιού, η έλλειψη εμπιστοσύνης στον συλλογικό αγώνα.
Οχι πια κάτω από ξένες σημαίες
Καμιά εμπιστοσύνη στα μεγάλα λόγια, στις αγωνιστικές φανφάρες, στις εκκλήσεις χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, στο κάθε είδους πολιτικάντικο νταραβέρι.
Χρειαζόμαστε μια γραμμή πλήρους ρήξης με την κεφαλαιοκρατία και το πολιτικό της σύστημα. Εξω και πέρα από τον άγονο κύκλο του κοινοβουλευτισμού και των εκλογών του. Αυτό δεν είναι απολιτική ή μη πολιτική στάση, όπως λένε οι καλοθελητές των κομματικών επιτελείων του αστικού κοινοβουλευτισμού.
Αυτό είναι μια βαθύτατα πολιτική στάση, μια στάση ρήξης και αποδέσμευσης από την εκλογική κοροϊδία και τους αέναους κύκλους της. Είναι η δέσμευση ότι δεν πρόκειται να βαδίσουμε πια κάτω από ξένες σημαίες, αλλά μόνο κάτω από τις δικές μας. Οτι παύουμε να είμαστε ψηφοφόροι που αναθέτουμε τη διαχείριση των υποθέσεών μας σ’ αυτούς που ψηφίσαμε και ότι παίρνουμε τις τύχες μας στα δικά μας χέρια.
Τις δικές μας σημαίες, τις σημαίες της εργατικής τάξης, κανείς δεν μας τις χάρισε ποτέ. Αυτές οι σημαίες φτιάχτηκαν από τα πουκάμισα των προγόνων μας και χρωματίστηκαν από το αίμα τους. Μόνοι μας πρέπει να τις φτιάξουμε και πάλι, για να τις δούμε να κυματίζουν ξανά στους αγώνες για τα δικαιώματά μας μέσα στον καπιταλισμό, στους αγώνες για να εξαφανιστεί από προσώπου Γης η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο και ν’ ανατείλει το φως μιας κοινωνίας χωρίς κεφαλαιοκράτες και εργάτες, χωρίς αφέντες και δούλους, με τον πλούτο να αποτελεί συλλογική ιδιοκτησία της κοινωνίας των ανθρώπων της δουλειάς.
Η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος πρέπει να γίνει μέλημα των πρωτοπόρων εργατών και εργατριών παντού. Μακριά από τα μάτια των ρουφιάνων της καπιταλιστικής εργοδοσίας, με δουλειά μυρμηγκιού ανάμεσα στους συναδέλφους και τις συναδέλφισσες, για να υπάρξει και πάλι ταξική αισιοδοξία, πίστη στις δυνάμεις του συλλογικού αγώνα και κυρίως πίστη στην ίδια την ανάγκη της ταξικής συσπείρωσης, που δεν έχει καμιά σχέση με το σάπιο σύστημα της αστικοποιημένης συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας ή του ρεφορμισμού των μεγάλων λόγων και της ψηφοθηρίας. Ταξική ανασυγκρότηση δε γίνεται με παχιά λόγια και κούφιο ακτιβισμό, αλλά με ειλικρίνεια, με κατανόηση του φόβου των συναδέλφων, με κατάκτηση της εμπιστοσύνης τους.
Κορωνίδα της ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος δεν μπορεί παρά να είναι η πολιτική συσπείρωση στη βάση ενός προγράμματος επαναστατικής ανατροπής. Ενός προγράμματος που θα διατυπώνει τα ταξικά αιτήματα του σήμερα και θα χαράζει τους άξονες για το φωτεινό μέλλον του αύριο.
Σ’ αυτόν τον αγώνα καλούμε όλες τις εργάτριες και όλους τους εργάτες, όσες και όσους εξασφαλίζουν την επιβίωσή τους με τη μισθωτή εργασία.
ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ Η ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΛΟΥΤΟΚΡΑΤΙΑ
