Ο γελωτοποιός Ζελένσκι δε θα μπορούσε να μην κάνει εμφάνιση και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου των Καννών. Του είπαν να πει ότι «ο κόσμος χρειάζεται έναν νέο Τσάπλιν που θα αποδείξει σε εμάς ότι το σινεμά δεν είναι σιωπηλό. Χρειαζόμαστε ένα σινεμά που θα δείξει ότι κάθε φορά το τέλος θα είναι με την πλευρά της ελευθερίας».
Την πρέπουσα απάντηση στη μαριονέτα των Αμερικανών έδωσε ο Ζαν-Λικ Γκοντάρ, με όρους κινηματογραφικούς και πολιτικούς. Ο 92χρονος δημιουργός δεν μάσησε και πάλι τα λόγια του, αρνούμενος να γίνει ένα ακόμη υλικό στον άμορφο πολτό της πλειοψηφίας των ομοτέχνων του:
«Η παρέμβαση του Ζελένσκι στο φεστιβάλ των Καννών είναι προφανής αν τη δεις από την οπτική γωνία αυτού που λέγεται “σκηνοθεσία”: κακός ηθοποιός, επαγγελματίας κωμικός, κάτω από το βλέμμα άλλων επαγγελματιών στα δικά τους επαγγέλματα. Νομίζω ότι έχω πει κάτι ανάλογο εδώ και πολύ καιρό. Χρειάστηκε λοιπόν η σκηνοθεσία ενός ακόμη παγκόσμιου πολέμου και η απειλή μιας ακόμη καταστροφής για να μάθουμε ότι οι Κάννες είναι ένα εργαλείο προπαγάνδας όπως όλα τα άλλα. Προπαγανδίζουν τη δυτική αισθητική…
Η συνειδητοποίηση δεν είναι κάτι σημαντικό, αλλά ήδη είναι. Η αλήθεια των εικόνων προχωρά σιγά-σιγά. Τώρα φανταστείτε ότι ο ίδιος ο πόλεμος είναι αυτή η αισθητική που αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια ενός παγκόσμιου φεστιβάλ, τα ενδιαφερόμενα μέρη του οποίου είναι τα κράτη που βρίσκονται σε σύγκρουση, ή μάλλον “με συμφέροντα”, που μεταδίδουν αναπαραστάσεις των οποίων είμαστε όλοι θεατές… εσείς και εγώ. Ακούω συχνά να λέμε “σύγκρουση συμφερόντων”, που είναι ταυτολογία. Δεν υπάρχει καμία σύγκρουση, μικρή ή μεγάλη, εκτός αν υπάρχει συμφέρον. Ο Βρούτος, ο Νέρων, ο Μπάιντεν ή ο Πούτιν, η Κωνσταντινούπολη, το Ιράκ ή η Ουκρανία, δεν έχουν αλλάξει πολλά, εκτός από τη μαζικοποίηση των δολοφονιών».
