Είναι απίστευτη η ταχύτητα με την οποία το Χόλιγουντ μπορεί να καταπιεί έναν αξιόλογο σκηνοθέτη. Η περίπτωση του Γερμανού Τομ Τίκβερ, που δημιούργησε εύλογο, απόλυτα δικαιολογημένο θόρυβο με τις ταινίες του «Τρέξε Λόλα, τρέξε» και «Παράδεισος», είναι χαρακτηριστική. Η κατρακύλα ξεκίνησε με το «Αρωμα» του Πατρίς Ζισκίντ, το οποίο δεν κατάφερε να μεταφέρει, όπως η ιδιαιτερότητα του έργου απαιτούσε, στη μεγάλη οθόνη και ολοκληρώθηκε μ` αυτή την πραγματικά κακή ταινία που σχολιάζουμε σήμερα.
Εδώ δεν πρόκειται μόνο για μια ηλίθια ταινία, όπου ένας γενναίος πράκτορας του FBI και μια ατρόμητη εισαγγελέας από τη Νέα Υόρκη αναλαμβάνουν να αποκαλύψουν τις εγκληματικές δραστηριότητες μιας τράπεζας. Δεν πρόκειται μόνο για μια επίπεδη, αδιάφορη ταινία, όπου κυριαρχούν όλα τα κλασικά κλισέ (άγριο, εκτός νόμου πιστολίδι, παρανοϊκή συνωμοσιολογία, τουριστικές, τοπικές ατραξιόν κ.λπ.). Πρόκειται για μια αντιδραστική ταινία, στην οποία όχι μόνο συγκαλύπτεται ο τρόπος λειτουργίας των τραπεζών ως βασικού γραναζιού του συστήματος, αλλά χωρίς καμιά ντροπή και αιτία ανακατεύονται στις ανίερες δοσοληψίες τους απελευθερωτικά κινήματα της Αφρικής, η Χεσμπολά (κατονομάζεται έτσι ακριβώς!!!) και δεν συμμαζεύεται. Ο στόχος είναι προφανής: Πες, πες κάτι θα μείνει. Ολοι βρόμικοι είναι, κυβερνήσεις, κράτη, κινήματα. Ο αδαής θεατής, αποχαυνωμένος, παρακολουθεί το βίαιο κρεσέντο δύο υπερηρώων που βάλλουν κατά μιας γενικευμένης διαφθοράς, από την οποία μόνον αυτοί οι έντιμοι εξαιρούνται. Τι κι αν κινήματα σαν τη Χεσμπολά ή τη Χαμάς (ό,τι κι αν είναι αυτές) έχουν ποτίσει με το αίμα τους τη Μέση Ανατολή; Δεν βαριέσαι, παντού υπάρχει βρομιά. Μόνο ο πράχτορας του FBI και η εσαγγελέας του Μανχάταν είναι άσπιλοι…
Αχ, κακόμοιρε Τίκβερ… Μ` αυτή την ταινία υπέγραψες τη θανατική καλλιτεχνική σου καταδίκη και δεν το κατάλαβες. Το πάθημα του Κουστουρίτσα ή η κατηγορηματική άρνηση του Αλμοδόβαρ να μετακομίσει στην άλλη άκρη του Ατλαντικού δεν σου δίδαξαν τίποτα. Κι αν δεν ήταν το timing της οικονομικής κρίσης και του ρόλου των τραπεζών , το «International» θα πήγαινε και στα ταμεία άπατο. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, άλλο είναι ο κινηματογράφος entertainment και άλλο ο κινηματογράφος που φιλοδοξεί να έχει ευδιάκριτη καλλιτεχνική σφραγίδα και σεβασμό στη διαφορετική γλώσσα, στη θεματολογία και στην τεχνική. Και το «International» δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα προϊόν μαζικής κατανάλωσης, εκπορευόμενο από τα μηχανοστάσια της χολιγουντιανής βιομηχανίας, προορισμένο να ξεχαστεί εν ριπή οφθαλμού.
Ελένη Σταματίου
