Ενδιαφέρουσα καταγραφή της Οδύσσειας που βιώνουν οι οικονομικοί μετανάστες, κυρίως οι γυναίκες, που αφήνουν τις πατρίδες τους στην Ανατολική Ευρώπη για να υπηρετήσουν τα βίτσια και τις ιδιοτροπίες μιας γερασμένης Δύσης, δουλεύοντας σε άθλιες δουλειές, με άθλιους μισθούς και κάτω από άθλιες συνθήκες. Δούλοι όχι μόνο των μεγάλων αφεντικών αλλά και του κάθε αξιολύπητου, που αποκτά ξαφνικά αξία, επειδή βρέθηκε πάνω από κάποιον άλλο κατώτερό του. Δουλεύοντας πότε σε εξευτελιστικά πορνο-σάιτ στο Ιντερνετ, πότε σε θλιβερά γηροκομεία και πότε σαν καρπαζοεισπράχτορες σεκιουριτάδες, οι άνθρωποι αυτοί δύσκολα γνωρίζουν κάποια άλλη πλευρά της ζωής εκτός από την ταπείνωση. Εχουν πάρει τέτοια έκταση τα φαινόμενα εκμετάλλευσης αυτών των ανθρώπων (πρόσφατα από δελτίο ειδήσεων στη χώρα μας ακούστηκε ότι στους πορτοκαλεώνες της Αρτας το μεροκάματο είναι 5 ευρώ!), που ολοένα και περισσότερο γίνονται θέμα στις διάφορες μορφές τέχνης. Και καθώς η φωνή τους δεν ακούγεται πουθενά αλλού, το να αποτυπώνονται τα βάσανά τους στο σελιλόιντ, είναι κάτι.
Ελένη Σταματίου
