Εχοντας εμφανώς επηρεαστεί από πολλά ρεύματα από την ιστορία του κινηματογράφου, ο αργεντίνος σκηνοθέτης γύρισε μια ταινία που δεν της λείπει καθόλου η φαντασία. Ο κεντρικός μύθος της αφορά σε μια πολιτεία, όπου ο κύριος TV, που έχει την απόλυτη εξουσία, έχει πάρει τις φωνές από τους ανθρώπους, έχει κλείσει τους ανταγωνιστικούς σταθμούς και το μόνο φαγητό που επιτρέπει είναι κάτι μπισκότα με την επιγραφή «TV food»! Οι κάτοικοι, λοιπόν, αυτής της πόλης καλούνται να διεκδικήσουν το δικαίωμα –και την ελευθερία– του λόγου, που τους έχει αφαιρεθεί.
Εξαιρετική αλληγορία για το ρόλο των ΜΜΕ στις σημερινές κοινωνίες. Καυστική προσέγγιση της σχέσης των ανθρώπων με τα ΜΜΕ, στην οποία σιγά-σιγά καταντούν απλοί θεατές ακόμα και της ίδιας τους της ζωής. Σαφής η επιλογή για ασπρόμαυρη ταινία, σε πλήρη αντιστοιχία με την ασπρόμαυρη καθημερινότητα των κατοίκων εκείνης της πόλης (και όχι μόνο!). Λιγάκι ελλιπής ως προς το περιεχόμενο, καθότι ο Σαπίρ δεν αναλύει το θέμα του σε βάθος, παραμένει στην επιφάνεια κάποιων θεμάτων, στερώντας έτσι την ταινία του από την απαραίτητη διεισδυτικότητα. Η ταινία, όμως, παραμένει πρωτότυπη, εντυπωσιακή και αξίζει να τη δει κανείς.
