Ή όταν ο έρωτας τάξη δεν κοιτά. 1962. Πρωταγωνιστής μας ένας πλούσιος χρηματιστής, παντρεμένος με μια ψωνισμένη επαρχιώτισσα, που ερωτεύεται την ισπανίδα υπηρέτριά του, γιατί σ’ αυτήν βρίσκει κάτι το συναρπαστικό, το περιπετειώδες σε αντίθεση με τη δική του ζωή που είναι μες στη μούχλα. Η υπηρέτρια μένει στον τελευταίο όροφο του σπιτιού του μαζί με άλλες ισπανίδες υπηρέτριες (που κουβαλούν τις συνέπειες του ισπανικού εμφυλίου και είναι για τις Γαλλίδες του τότε ό,τι οι Φιλιππινέζες για κάποιες Ελληνίδες σήμερα), τις οποίες ο χρηματιστής μας γνωρίζει και βοηθά όσο μπορεί. Πόσα κλισέ μαζεμένα…
Μια ανάλαφρη κωμωδία, χωρίς συναισθηματικούς εκβια- σμούς, με χιούμορ που σατιρίζει και λίγο τις συνήθειες της αστικής τάξης στη Γαλλία εκείνης της εποχής. Τα καλά στοιχεία της ταινίας τελειώνουν εδώ. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια ακόμα γαλλική ταινία, γλυκανάλατη, ανούσια και περιττή, χωρίς καμιά πρωτοτυπία, που ασχολείται με ένα θέμα (έστω του έρωτα που ίσως, καμιά φορά, να ξεπερνά τα ταξικά εμπόδια) χωρίς πραγματικά ν’ ασχολείται.
Ελένη Π.
