Η Μαρία, μία αντάρτισσα δεκατριών χρόνων, αναλαμβάνει με τρεις ακόμα νεαρούς πολεμιστές το καθήκον να μεταφέρει το νεογέννητο παιδί του διοικητή της στην ασφάλεια μιας γειτονικής πόλης, περνώντας μέσα από πυκνή ζούγκλα κι ενώ γύρω τους μαίνονται οι βίαιες μάχες ανάμεσα στους αντάρτες και στις στρατιωτικές δυνάμεις. Η Μαρία είναι και η ίδια έγκυος, κάτι που απαγορεύεται στις αντάρτισσες. Θα προσπαθήσει να το σκάσει για να αποφύγει την υποχρεωτική έκτρωση.
Ο σκηνοθέτης υποτίθεται ότι θέλει να μιλήσει για τον κύκλο της βίας στην πατρίδα του, την Κολομβία, για τα παιδιά που χάνουν την παιδικότητά τους κτλ. κτλ. Στην πραγματικότητα, πρόκειται για μια απίστευτης χυδαιότητας ταινία. Οι αντάρτες είναι ένα μάτσο μπρούταλ, άγριων, πρωτόγονων, βάρβαρων κι απαίδευτων, οι οποίοι επιδίδονται στη βία. Αντίθετα, ο στρατός πίνει πορτοκαλάδα (φαίνονται μόνο κάποιοι κρεμασμένοι αντάρτες ως πράξη του στρατού). Ούτε καν τα προσχήματα…
Ελένη Π.
