Ενας πλούσιος νεαρός ηρωινομανής πεθαίνει από υπερβολική δόση. Η φίλη του γλιτώνει, όμως μαθαίνει ότι είναι έγκυος. Αποφασίζει, παρά τις πιέσεις, να κρατήσει το παιδί και καταφεύγει σ` ένα σπίτι στην εξοχή. Απρόσμενος συμπαραστάτης της ο ομοφυλόφιλος αδελφός του νεκρού συντρόφου της…
Μια ταινία του Οζόν για όσα φέρνει η ζωή, για τις ανεκπλήρωτες προσδοκίες, για τα αδιέξοδα της απομόνωσης, για την ηθική, τα αντικρουόμενα συναισθήματα και το διαφορετικό σε μια κοινωνία, που δεν έχει πια από πού αλλού να αρπαχτεί για να επιβιώσει, παρά από την ανθρώπινη επαφή και την επικοινωνία. Και επειδή η γέννηση ενός μωρού ή το άνοιγμα μιας αγκαλιάς δεν είναι το άπαν που δικαιώνει την ανθρώπινη ύπαρξη, η ταινία του Οζόν διακατέχεται από την αμηχανία που προσδίδουν στην καθημερινότητα τα μικρά πράγματα και οι πρόσκαιρες διέξοδοι.
Με άλλα λόγια, ίσως ο Οζόν κάτι θέλει να πει. Μόνο που –όπως και οι ήρωές του– μένει στην επιφάνεια, σε μια ταινία που η μεγαλύτερη δύναμη ενυπάρχει στις όμορφες εικόνες και λιγότερο στη σε βάθος εξερεύνηση χαρακτήρων και καταστάσεων.
Ελένη Σταματίου
