Μια ταινία χωρίς σενάριο κέρδισε το βραβείο καλύτερου σεναρίου στο περασμένο Φεστιβάλ Βερολίνου! Κατά τον ταϊβανό σκηνοθέτη, οι ταινίες του είναι ένας διάλογος με τον εαυτό του. Ο θεατής καλείται όχι να σκεφτεί αλλά να αισθανθεί την ταινία. Πραγματικά, σ’ αυτή την ταινία υπάρχει μόνο μια υποτυπώδης ιστορία. Κυρίως πρόκειται για ένα ρεμίξ μουσικοχορευτικών και πορνογραφικών σκηνών. Κι αν υπάρχει ένα συμπέρασμα, αυτό αφορά τα δυσδιάκριτα όρια της ερωτικής επιθυμίας με τις ακραίες εκφάνσεις της.
Είναι γεγονός ότι πολλοί ασιάτες σκηνοθέτες, οπαδοί της αρχαίας λατινικής ρήσης «Τίποτε το ανθρώπινο δεν μου είναι ξένο», συνηθίζουν να προκαλούν το κοινό τους με σοκαριστικές ανθρώπινες συμπεριφορές. Αυτό από κάποιους των διεθνών φεστιβάλ εκλαμβάνεται ως «καινοτομία στην τέχνη του κινηματογράφου». Για κάποιους σαν εμάς είναι τις περισσότερες φορές τεράστιες σαπουνόφουσκες.
Ελένη Σταματίου
