Στο ιστορικό φόντο της πραξικοπηματικής ανατροπής του Μοσαντέκ από τον Σάχη και τους Αμερικανούς στο Ιράν, το 1953, ξεδιπλώνεται η ιστορία τεσσάρων γυναικών που κάθε μια για τους δικούς της λόγους θέλει να δραπετεύσει από καταπιεστικές συνθήκες ζωής.
Η Σιρίν Νεσάτ, που είναι εξόριστη στις ΗΠΑ και εργάζεται εκεί, βασίζεται στο ομώνυμο μυθιστόρημα της επίσης απαγορευμένης στο Ιράν συγγραφέως Σαρνούς Παρσιπούρ και με αφορμή μια κομβική στιγμή της ιρανικής ιστορίας δημιουργεί μια φεμινιστική ταινία με πολλά αλληγορικά και συμβολικά στοιχεία, που απέσπασε τον Αργυρό Λέοντα στο 66ο φεστιβάλ της Βενετίας.
Είναι αλήθεια ότι αυτή η ταινία διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να γοητεύσουν το δήθεν προωθημένο, δυτικό κοινό: μαγεία, μυσταγωγία, ποιητικότητα, οριενταλισμό, διαφορετικότητα. Ωστόσο, ο θεατής έκπληκτος ανακαλύπτει στο διάβα της ταινίας ότι οι πυκνές πολιτικές αναφορές δεν σηματοδοτούν απολύτως τίποτα. Αποτελούν μόνο το πρόσχημα για ένα ρηχό επί της ουσίας σχόλιο πάνω στο ζήτημα της γυναικείας καταπίεσης στον ισλαμικό κόσμο, την πρόφαση για μια επίδειξη σκηνοθετικής δεινότητας και αισθητικής άσκησης. Το όλο εγχείρημα είναι σε μερικά σημεία πειστικό, ενώ σε άλλα όχι, με το τελικό αποτέλεσμα να καταλήγει αμήχανο και αδύναμο. Εχουμε πει πολλές φορές ότι για ένα έργο τέχνης δεν αρκεί η αρτιότητα και οι όποιες καλλιτεχνικές αρετές. Χρειάζεται επίσης ουσία και αλήθεια.
Ελένη Σταματίου
