Οκτώ ταινίες βγαίνουν στις αίθουσες αυτή τη βδομάδα. Απ` αυτές οι επτά είναι καινούργιες. Η όγδοη είναι μια παλαιότερη ταινία του Μπίλι Γουάιλντερ, γυρισμένη το 1974, «Η πρώτη σελίδα». Πρόκειται για μια πολύ γνωστή ταινία που έχει προβληθεί και από την τηλεόραση πολλές φορές, διατηρεί όμως τη φρεσκάδα και τη σπιρτάδα της, χάρις στο δίδυμο των εξαιρετικών ηθοποιών (Γουόλτερ Ματάου και Τζακ Λέμον) που πρωταγωνιστούν και χάρις στο γεγονός ότι αποτελεί ένα καυστικό σχόλιο για το χώρο του Τύπου και την διαπλοκή με την πολιτική, αλλά ταυτόχρονα και ένα σχόλιο για την αντικομμουνιστική υστερία της εποχής του Μακαρθισμού.
Οι υπόλοιπες ταινίες είναι άνευ ουσιαστικού λόγου ύπαρξης. Η μια σαχλαμάρα μετά την άλλη. Ετσι, όπως και για πληθώρα άλλων που κυκλοφορούν κάθε σεζόν, μην περιμένετε καμιά κριτική. Απλώς για όσους αναγνώστες ενδιαφέρονται γίνεται μια μικρή παρουσίαση.
Ας δούμε λοιπόν πρώτα πώς διασκεδάζει το φιλοθεάμον κοινό στις πρώην ανατολικές χώρες. Στη Ρουμανία, που έχει ενσκύψει πείνα και των γονέων (με τελευταίο κρούσμα την περικοπή των ήδη πενιχρότατων συντάξεων), ο σκηνοθέτης κ. Οράτιος Μαλέλε θυμήθηκε –ποιον άλλον;– …τον Στάλιν! Μετά τον θάνατο του οποίου, το 1953, οι αρχές κηρύσσουν επταήμερο πένθος και οι χωρικοί ενός μικρού χωριού αναγκάζονται να κάνουν τον προγραμματισμένο γάμο ενός ζευγαριού στα μουγκά, με όσα χοντροκομμένα και φτηνιάρικα ευτράπελα αυτό συνεπάγεται. Ο φενακισμός των συνειδήσεων, η ψευδαίσθηση της ελευθερίας, οι άγριοι ταξικοί διαχωρισμοί, από τη μια μεριά επέτρεψαν στο διεθνή καπιταλισμό και το όργανό του, το ΔΝΤ, να ισοπεδώσει χωρίς σπουδαία αντίσταση αυτές τις χώρες και από την άλλη έσπρωξαν ένα μέρος του πληθυσμού να επιστρέφει στους καλυμμένους αστούς βρικόλακες του παρελθόντος, σαν τον Τσαουσέσκου, εναποθέτοντας κάθε μέρα στοίβες λουλούδια στον τάφο του. Θα περάσει πολύς καιρός για να ανακαλύψει ξανά αυτός ο κόσμος τι σημαίνει καπιταλισμός και αστική ιδεολογία σε όλα τα επίπεδα.
Το «Γράμματα στην Ιουλιέτα» είναι μια ρομαντική αμερικανιά, όπου μια νεαρή ταξιδεύει στην πόλη των σεξπιρικών ηρώων, τη Βερόνα, και γίνεται μέλος μιας ομάδας εθελοντών που απαντά σε γράμματα ερωτευμένων. Πείθει έτσι μια γηραιά κυρία να αναζητήσει τον έρωτα της νεότητάς της. Το περίεργο σ` αυτή την ταινία είναι ο αριθμός των υπολογίσιμων ηθοποιών που συμμετέχουν (Βανέσα Ρεντγκρέιβ, Γκαμπριέλ Γκαρσία Μπερνάλ, Φράνκο Νέρο κ.ά.).
Ας τελειώσουμε με μια ακόμα γλυκερή ταινία που έχει τίτλο «Ο πατέρας των παιδιών μου», της Μία Χάνσεν Λόβεν, όπου ένας κινηματογραφικός παραγωγός, αν και απορροφημένος πλήρως από τη δουλειά του, δεν καταφέρνει να αποφύγει τα οικονομικά προβλήματα. Ομως, στο πλευρό του θα σταθεί η παραμελημένη οικογένειά του…
Ελένη Σταματίου
