Πραγματικά… συγκινητικό το άρθρο των υπουργών Εξωτερικών της Γαλλίας (Μπερνάρ Κουσνέρ), της Ιταλίας (Φράνκο Φρατίνι) και της Ισπανίας (Μιγκέλ-Ανχελ Μορατίνος), με τίτλο «Αποτρέποντας μια ακόμα Γάζα», που δημοσιεύτηκε στους Τάιμς της Νέας Υόρκης (10/6/2010). Οι άνθρωποι «καταδίκασαν απερίφραστα» την ισραηλινή στρατιωτική επιχείρηση σε διεθνή ύδατα ενάντια στον στόλο της «ειρήνης» («ελευθερίας» ονομαζόταν, αλλά αυτοί προτίμησαν να τον αναφέρουν «ειρήνης»), που «σοκάρισε όλη την ανθρωπότητα», και κάλεσαν το Ισραήλ να εγκαταλείψει τη λογική της βίας! Μη βιαστείτε όμως να πανηγυρίσετε, γιατί η παρέμβαση των τριών υπουργών Εξωτερικών δεν είναι και τόσο… αθώα όσο αρχικά δείχνει.
Η τρίτη παράγραφος ξεκαθαρίζει το πού το πάνε οι υπουργοί, καθώς περιγράφουν την πηγή του προβλήματος: «Ηταν η άκαμπτη αποφασιστικότητα του Ισραήλ να επιβάλει τη συμμόρφωση στον αποκλεισμό που τέθηκε σε εφαρμογή το 2007 μετά από ΤΟ ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ ΤΗΣ ΧΑΜΑΣ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΑΚΗ ΑΡΧΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΠΗΓΗ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΓΕΓΟΝΟΤΟΣ (σ.σ. τα κεφαλαία δικά μας), όπως η επιχείρηση Χυτό Μολύβι και ο επακολουθήσας αφόρητος πόνος ΠΡΟΚΛΗΘΗΚΑΝ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΕΧΗ ΕΚΤΟΞΕΥΣΗ ΡΟΥΚΕΤΩΝ ΣΤΟ ΒΟΡΕΙΟ ΙΣΡΑΗΛ (σ.σ. τα κεφαλαία και πάλι δικά μας)».
Αν έλειπε η αρχική «καταδίκη», το κείμενο θα το προσυπέγραφε άνετα ακόμα και ο Βενιαμίν Νετανιάχου! Γιατί όταν λες ότι η «άκαμπτη ισραηλινή στάση» προκλήθηκε από το «πραξικόπημα της Χαμάς» και η φονική επίθεση στη Γάζα στα τέλη του 2008 προκλήθηκε από τις παλαιστινιακές ρουκέτες, δεν κάνεις τίποτ’ άλλο από το να δικαιολογείς τους Σιωνιστές δείχνοντας με το δάχτυλό σου τον… «πραγματικό ένοχο», δηλαδή την Παλαιστινιακή Αντίσταση!
Ενα παλιό ρητό λέει: «όταν η πραγματικότητα είναι αντίθετη με αυτά που πιστεύουμε, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα». Αυτό το ρητό ταιριάζει γάντι στην περίπτωση των τριών υπουργών. Γιατί οι «κύριοι υπουργοί» δεν δείχνουν μόνο το μίσος τους για την αντίσταση του παλαιστινιακού λαού (που προκάλεσε την «άκαμπτη στάση» των Σιωνιστών), αλλά παραποιούν χοντρά την ίδια την πραγματικότητα. Επειδή έχουν περάσει όχι πολλά αλλά μερικά χρονάκια από τότε, καλό θα ήταν να θυμηθούμε μερικά πράγματα:
1. Οσον αφορά στο «πραξικόπημα της Χαμάς» στα μέσα του Ιούνη του 2007, υπενθυμίζουμε ότι τα γεγονότα άρχισαν όταν ο Αμπάς επεχείρησε να επιβάλει την εξουσία της «προεδρικής φρουράς» με τη βία στη Γάζα. Επικεφαλής των δυνάμεων ασφαλείας ήταν ο τότε «σύμβουλος ασφαλείας» της Παλαιστινιακής Αρχής, Μοχάμεντ Νταχλάν, γνωστό τσιράκι των Αμερικάνων και διώκτης της Παλαιστινιακής Αντίστασης. Την περίοδο εκείνη είχε συσταθεί κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» στην Παλαιστίνη, μετά από συμβιβασμό της Χαμάς με τη Φατάχ, αφού η πρώτη είχε κερδίσει σε δημοκρατικότατες εκλογές την εξουσία το Γενάρη του 2006, αλλά αναγκάστηκε να την αφήσει μετά από πολύμηνο οικονομικό εμπάργκο και να καλέσει την Φατάχ να συνεργαστούν. Σημειώνουμε ότι οι εκλογές αυτές, στις οποίες κέρδισε η Χαμάς, χαρακτηρίστηκαν δημοκρατικές ακόμα και από τον πρώην πρόεδρο των ΗΠΑ,Τζίμι Κάρτερ, ο οποίος ήταν μεταξύ των διεθνών παρατηρητών που επιτηρούσαν την εκλογική διαδικασία στην Παλαιστίνη. Τη στιγμή που οι Σιωνιστές βομβάρδιζαν τακτικά τη Γάζα και στραγγάλιζαν οικονομικά την Παλαιστίνη, ο Νταχλάν επεχείρησε να αναγκάσει τις πολιτοφυλακές της Χαμάς να υποταχτούν σ’ αυτόν (μια και το Κουαρτέτο ζητούσε επίμονα τη διάλυσή τους) και εισέβαλε στη Λωρίδα της Γάζας για να την καταλάβει. Ομως απέτυχε παταγωδώς μέσα σε λίγες μόλις μέρες. Αμέσως μετά από την πανωλεθρία της Προεδρικής Φρουράς και των σωμάτων ασφαλείας του Αμπάς στη Λωρίδα της Γάζας, ο τελευταίος διέλυσε την κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» και ανέστειλε τα άρθρα 65, 66 και 67 του παλαιστινιακού Συντάγματος. Ετσι, η νέα κυβέρνηση «έκτακτης ανάγκης» δεν χρειάστηκε καν ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, ούτε είχε πλέον περιορισμένο χρόνο λειτουργίας (πέντε βδομάδες προβλέπονταν σύμφωνα με το Σύνταγμα, όμως ζει και βασιλεύει ακόμα και σήμερα, δηλαδή τρία χρόνια μετά). Επειδή ο Αμπάς δεν μπόρεσε να καταργήσει… τη Βουλή, φρόντισε να την καταστήσει ένα διακοσμητικό όργανο χωρίς καμία απολύτως εξουσία και αρμοδιότητα. Ορισε δε πρωθυπουργό τον Σαλάμ Φαγιάντ, πρώην στέλεχος της Παγκόσμιας Τράπεζας (1987-1995) και μετέπειτα εκπρόσωπο του ΔΝΤ στην Παλαιστίνη (μέχρι το 2001), ο οποίος σπούδασε οικονομικά στην Αμερική (Phd στο πανεπιστήμιο του Τέξας) και ήταν υπουργός οικονομικών στη διεφθαρμένη κυβέρνηση της Φατάχ (2002-2005) που κατέρρευσε το 2006! Αυτή είναι η «νόμιμη κυβέρνηση» της Παλαιστινιακής Αρχής, που στηρίζουν όλες οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (και οι τρεις υπουργοί βεβαίως, όπως ρητά αναφέρουν στο άρθρο τους).
2. Είναι συνειδητός βιασμός της πραγματικότητας να ισχυρίζονται οι τρεις υπουργοί ότι η φονική επίθεση «Χυτό Μολύβι» έγινε σαν απάντηση στις «συνεχιζόμενες επιθέσεις ρουκετών»! Γιατί ήταν η Χαμάς που κήρυξε εκεχειρία το καλοκαίρι του 2008, με την προϋπόθεση να χαλαρώσει ο αποκλεισμός της Γάζας. Σύμφωνα με τα στοιχεία του ισραηλινού πληροφοριακού γραφείου για θέματα «τρομοκρατίας» (Intelligence and Terrorism Information Center at the Israel Intelligence Heritage & Commemoration Center – IICC), σε έκθεσή του με τίτλο «Σύνοψη των επιθέσεων με όλμους και ρουκέτες το 2008», ο αριθμός ρουκετών που εκτοξεύτηκαν από τις 18 Ιούνη (μέρα που κήρυξε η Χαμάς εκεχειρία) μέχρι τα τέλη του Οκτώβρη ήταν μόλις 18, από τις οποίες δεν έπαθε κανένας τίποτα. Ομως ο αποκλεισμός όχι μόνο δεν χαλάρωσε αλλά συνεχιζόταν κανονικότατα, μέχρι που στις 4 Νοέμβρη του 2008 οι Σιωνιστές εισέβαλαν στη Λωρίδα της Γάζας δολοφονώντας έξι μέλη της Χαμάς. Τότε ήταν που ξεκίνησε νέος γύρος αντεπιθέσεων με ρουκέτες.
Η πολιτική αλητεία των τριών υπουργών δεν σταματά εδώ. Ακόμα και η διερεύνηση των γεγονότων του μακελειού, που ζητούν, είναι καθαρά σε σιωνιστική βάση! Αφού πρώτα δηλώσουν ότι η έρευνα θα πρέπει να είναι αμερόληπτη, διαφανής και σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα, επεξηγούν τι εννοούν με την έννοια «αμερόληπτη»: «Θα πρέπει ωστόσο, να εξασφαλιστεί ότι θα αποφευχθούν τα λάθη που έγιναν μετά την κατάθεση της έκθεσης Γκόλντστοουν (σ.σ. του σιωνιστή δικαστή που αναγκάστηκε να παραδεχτεί μερικές αλήθειες), της οποίας τα συμπεράσματα εκμεταλλεύτηκε το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, τα μισά ψηφίσματα του οποίου, δυστυχώς, ήταν αφιερωμένα στο να καταδικάζουν το Ισραήλ»!!! Αφού οι «αμερόληπτοι» υπουργοί καταγγέλλουν ακόμα και το… «αντισημιτικό» Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ, εμείς τι να προσθέσουμε! Αξιος ο μισθός τους!
Μετά από αυτά, επόμενο ήταν να ζητούν την άρση του αποκλεισμού, όχι για να σταματήσει η αδικία, αλλά –προσέξτε– για να «αφαιρεθεί ο λόγος ύπαρξης της μαφιόζικης οικονομίας των τούνελ»! Και φυσικά, η άρση του αποκλεισμού θα πρέπει να γίνει μόνο με την εγγύηση ότι δεν θα περάσουν όπλα και ανθρώπινο δυναμικό στους «τρομοκράτες». Εννοείται, φυσικά, ότι οι Σιωνιστές θα μπορούν να εξελίσσουν τα πυρηνικά τους και τα όπλα μαζικής καταστροφής που διαθέτουν, αφού γι’ αυ- τούς οι «κύριοι υπουργοί» ποιούν την νήσσαν!
Σαν επιστέγασμα όλων αυτών έρχεται και η «τελική λύση», που κατά τους υπουργούς δεν μπορεί να είναι άλλη από την επαναφορά της εξουσίας της Παλαιστινιακής Αρχής και του προέδρου Αμπάς προσωπικά στη Λωρίδα της Γάζας, καθώς και η επανάληψη της «ειρηνευτικής διαδικασίας» με τους Σιωνιστές! Οι υπουργοί δείχνουν βαθιά στεναχωρημένοι που το Ισραήλ δεν έχει πλέον την ανοχή των λαών. Γι’ αυτό και αναφέρουν επί λέξει: «Αυτή η τραγωδία δεν πρέπει να δημιουργήσει καταστάσεις για περαιτέρω κλιμάκωση της βίας είτε στη Μέση Ανατολή είτε στην Ευρώπη… Η κλίμακα των διεθνών διαμαρτυριών αποδεικνύει ότι το Ισραήλ δεν έχει πλέον ασυλία. Πόσο θα ελπίζαμε κι άλλες τραγωδίες να προκαλούσαν την ίδια καταδίκη!».
Είναι πραγματικά… θλιβερό που οι λαοί καταδικάζουν τους Σιωνιστές για μια τόσο… μικρή τραγωδία! Κι ακόμα πιο… θλιβερό που η Παλαιστινιακή Αντίσταση συνεχίζει να μάχεται «μπαίνοντας φρένο στην ειρήνη»… Τι να κάνουμε, έτσι είναι η ζωή!
