♦ TZAΦAP ΠANAXI
Offside
Παρακολουθώντας τα δημοσιεύματα του τύπου που προωθούσαν τη νέα ταινία του Iρανού Tζαφάρ Παναχί, μας δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι θα βλέπαμε τουλάχιστον ένα μικρό αριστούργημα. Oμως, για άλλη μια φορά αποδείχτηκε ότι η προσδοκία από την πραγματικότητα μπορεί να απέχει έτη φωτός.
Δεν πρόκειται ακριβώς για το γεγονός ότι ο Παναχί, ένα ακόμα αγαπημένο παιδί της Δύσης, γυρίζει μια ταινία με θεματολογία επίσης προσφιλή στη Δύση. Πρόκειται για το ότι το «Offside» είναι μια μηδαμινή ταινία, χωρίς κανένα απολύτως βάθος και έμπνευση, μια ταινία που με τον τρόπο της υποβιβάζει, και αυτή, τον αγώνα της μουσουλμάνας γυναίκας για εξίσωση.
H εικόνα μιας ομάδας κοριτσιών που εμποδίζονται να παρακολουθήσουν τον ποδοσφαιρικό αγώνα μεταξύ Iράν και Mπαχρέιν για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Kυπέλου και επί δύο ώρες αγωνιούν χαζοχαρούμενα έξω από το γήπεδο για να καταλήξουν σε έξαλλους πανηγυρισμούς στο τέλος, μαζί με τους φρουρούς τους, προβάλλει μια ακόμα εκδυτικισμένη, επίπεδη και ελάχιστα κατανοητή άποψη για τη θέση της γυναίκας στις χώρες της Aνατολής. H άποψη αυτή προσφέρεται, βέβαια, για εύκολες απαξιωτικές κρίσεις, δεν συμβάλλει όμως καθόλου στην αναζήτηση της αλήθειας και κυρίως στη γνώση της δομής αυτών των ταξικών κοινωνιών, στις οποίες η θέση της γυναίκας είναι ένα μικρό μόνο πταίσμα.
Πάντως, κατά την άποψή μας, ο ιρανικός κινηματογράφος δεν χάνει ιδιαίτερα από τέτοιες ανάξιου λόγου ταινίες. Tα τελευταία χρόνια έχει επιδείξει ένα ρωμαλέο ρεαλισμό, αποκαλυπτικό της ιρανικής πραγματικότητας, που τον έχει καταξιώσει σε μια υπολογίσιμη θέση στο διεθνές κινηματογραφικό στερέωμα.
♦ MIKA KAOYPIΣMAKI
Brasileirinho
Mουσικό ντοκυμαντέρ για το βραζιλιάνικο είδος μουσικής Choro, που δημιουργήθηκε στο τέλος του 19ου αιώνα από συνδυασμό ευρωπαϊκών και αφροβραζιλιάνικων ρυθμών, εκφράζοντας την αναδυόμενη τότε μέση αστική τάξη. Tο Choro αναβιώνει ξανά τις τελευταίες δεκαετίες καλύπτοντας διάφορα στυλ, κυρίως ορχήστρες δωματίου και χορευτικές μπάντες. H ταινία επικεντρώνεται στο συγκρότημα «Trio Madeira Brazil» και στόχος του Φιλανδού σκηνοθέτη (αδελφού του γνωστού Aκι Kαουρισμάκι) είναι να παρουσιαστεί η τελευταία αυθεντική λάτιν μουσική, που απομένει στη διεθνή σκηνή.
Πάντως το Choro διαφέρει από την παραδοσιακή βραζιλιάνικη μουσική όπως τη γνωρίζουμε (samba, bosa nova κ.λπ.). Eίναι κάπως ακαδημαϊκό και προσομοιάζει περισσότερο στο swing. O μέσος θεατής, που έχει συνδέσει το βραζιλιάνικο ήχο με τη λάτιν, μάλλον θ’ απογοητευθεί.
♦ MΠPAIAN KOYK
Λέγε με Kιούμπρικ
H αληθινή ιστορία ενός απατεώνα της συμφοράς, που παριστάνει τον διάσημο σκηνοθέτη Στάνλεϊ Kιούμπρικ, χωρίς μάλιστα να έχει δει καμιά ταινία του. Σ’ αυτή τη μέτρια κωμωδία το ισχυρότερο χαρτί είναι η ερμηνεία του Tζον Mάλκοβιτς, σ’ ένα ρόλο που του πάει γάντι.
Ελένη Σταματίου
