Γυρισμένη το 1950, επαναπροβάλλεται αυτήν την εβδομάδα η ταινία αυτή που αποτελεί τυπικό δείγμα film noir. Ο πρωτότυπος τίτλος της είναι το αρκτικόλεξο D.O.A., με τα αρχικά να σημαίνουν «Dead Οn Αrrival», δηλαδή νεκρός κατά την άφιξη.
To μεγαλύτερο ατού της ταινίας είναι το σφιχτοδεμένο σενάριό της. Με αρκετές και ευφάνταστες ανατροπές καταφέρνει να κρατά το ενδιαφέρον των θεατών σε υψηλά επίπεδα από την πρώτη σκηνή της (μια σκηνή κλασική στην ιστορία του σινεμά, λόγω της ατμόσφαιρας αλλά και της πρωτότυπης ατάκας του πρωταγωνιστή της Φράνκ Μπιγκελόου). Και μάλιστα, χωρίς να χρησιμοποιεί στοιχεία εντυπωσιασμού (όπως π.χ. σκηνικά, ειδικά εφέ κλπ). Βέβαια, όλοι οι συντελεστές ήταν ένας κι ένας. Ειδικά η συνεισφορά του Τιόμκιν που έγραψε τη μουσική ήταν σημαντική.
Και αυτή η ταινία αποτελεί ακόμα μια απόδειξη του ότι και χωρίς λεφτά μπορεί κανείς να κάνει πράγματα. Και μάλιστα, τα δύο ριμέικ της ταινίας, που έγιναν το 1969 και το 1987, παρά το γεγονός ότι είχαν περισσότερα χρήματα στη διάθεση της παραγωγής (ειδικά στο δεύτερο που συμμετείχαν και «λαμπεροί» πρωταγωνιστές), επ’ ουδενί έφτασαν στο επίπεδο της πρώτης.
Ελένη Π.
