Πρώην βρετανός πρωθυπουργός προσλαμβάνει έναν επαγγελματία γραφιά για να του «λουστράρει» τα απομνημονεύματα. Σταδιακά ο τελευταίος βρίσκεται στα ίχνη ανακολουθιών και δυσάρεστων ανακαλύψεων που στάθηκαν μοιραία για τη ζωή του προκατόχου του και απειλούν πλέον και τη δική του…
Η αντιμετώπιση της πολιτικής ως θρίλερ και θεωρία συνωμοσίας, υπήρξε πάντα προσφιλής ενασχόληση για την κινηματογραφική βιομηχανία. Ο λόγος είναι απλός. Το θέμα αυτό, όπως και κάθε είδους εύπεπτοι μύθοι, προσφέρεται για μαζική λαϊκή κατανάλωση και κυρίως σεβαστές εισπράξεις! Δεν θα μας απασχολούσε και πολύ το ζήτημα (όπως π.χ. δεν μας απασχολούν οι γλυκανάλατες κομεντί), αν αυτού του είδους τα πονήματα δεν διέστρεφαν τόσο κατάφωρα την πολιτική πραγματικότητα και δεν προχωρούσαν σε τόσο εύκολες και απλοϊκές ερμηνείες και συνεπακόλουθα σε εφησυχασμό συνειδήσεων.
Δεν είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε το όποιο ταλέντο και τις ικανότητες του Ρομάν Πολάνσκι, που ασφαλώς τον κατατάσσουν σε μια πλειάδα επιφανών εμπορικών σκηνοθετών. Δεν πρόκειται όμως για δημιουργό. Γιατί ο δημιουργός, εκτός των άλλων, χαρακτηρίζεται όχι μόνο από ένα τεράστιο φιλοσοφικό-κοινωνικό-πολιτικό υπόβαθρο, αλλά και από ένα μεγάλο γενικότερο εύρος γνώσεων. Αυτό του επιτρέπει να καινοτομεί και να δημιουργεί το δικό του σύμπαν.
Επιπλέον, οι περισσότερες ταινίες του Πολάνσκι δεν χαρακτηρίζονται από καμιά ιδιαίτερη κινηματογραφική ματιά, από κανένα αναγνωρίσιμο κινηματογραφικό στίγμα. Πάρτε μερικές από τις τελευταίες του: την «Ενατη πύλη», τον «Πιανίστα»,τον «Ολιβερ Τουίστ». Ο άνθρωπος έχει μια καθαρά αμερικάνικη εμπορική ματιά.
Για τον «Αόρατο συγγραφέα» θα είχαμε μια επιπλέον παρατήρηση: Ο Πολάνσκι στερείται στοιχειωδών ουσιαστικών γνώσεων για το πώς κινείται η διεθνής πολιτική σκηνή. Συνένοχός του σ` αυτή την άγνοια (;) ο δημοσιογράφος-ψευτοσυγγραφέας και συν-σεναριογράφος Ρόμπερτ Χάρις που έτυχε να καλύπτει δημοσιογραφικά τις δραστηριότητες του Τόνι Μπλερ τα τελευταία χρόνια. Τον Χάρις απασχολούν αγωνιώδη (!) ερωτήματα: πόσο μόνος και πόσο αμήχανος αισθάνεται άραγε κάποιος κορυφαίος πολιτικός που εγκαταλείπει την πολιτική σκηνή; Πού εξαντλείται ο αντιαμερικανισμός όλων αυτών; Μα φυσικά στον Τζορτζ Μπους, άντε και στον Τόνι Μπλερ!
Αν πάντως κάποιος είναι πρόθυμος να καταπιεί μια σειρά σεναριακές αστοχίες, με τις οποίες θεωρούμε ότι δεν είναι σκόπιμο να απασχολήσουμε τον αναγνώστη, δεν είναι δυνατόν να καταπιεί την άποψη ότι ο πρωθυπουργός της Αγγλίας ή η γυναίκα του είναι πράκτορες τη CIA ή ότι το διεθνές δικαστήριο της Χάγης διώκει τον πρώην πρωθυπουργό (διότι παρέδωσε κρατούμενους «τρομοκράτες» στις αμερικανικές αρχές) μέχρι σημείου που εκείνος δεν τολμά να επιστρέψει στη Βρετανία επειδή φοβάται τη σύλληψή του!!!
Καταρχήν, βεβαίως και υπάρχουν πρωθυπουργοί και πρόεδροι σε υποδεέστερες χώρες που ήταν ή είναι πράκτορες μυστικών υπηρεσιών, πέρα από πρόθυμοι υπηρέτες του διεθνούς κεφαλαίου. Οσοι όμως βιάστηκαν να χαρακτηρίσουν τη Βρετανία του Μπλερ σαν θεραπαινίδα των ΗΠΑ απλώς θέλουν να αγνοούν ότι η οικονομία των δύο χωρών έχει παράλληλα συμφέροντα και κατά συνέπεια η εξωτερική τους πολιτική έχει κοινές επιδιώξεις. Η ίδια ανοησία, περί υποταγής της Ρωσίας στη Δύση, είχε ειπωθεί παλαιότερα από πολλούς για την περίοδο Γκορπατσόφ- Γιέλτσιν, λες και το μονοπωλιακό κεφάλαιο κάθε ιμπεριαλιστικής χώρας είναι ηλίθιο ώστε να επιτρέψει στους πολιτικούς εκπροσώπους του να δουλεύουν για λογαριασμό άλλων.
Κατά δεύτερο λόγο, είναι κοινός τόπος ότι όλοι οι διεθνείς οργανισμοί που έχουν ιδρυθεί μέχρι τώρα (ΟΗΕ, ΟΟΣΑ, ΔΝΤ, διεθνή δικαστήρια και δεν συμμαζεύεται) δεν ιδρύθηκαν για να κάνουν σεβαστό το νόμο, αλλά για να επιβάλλουν τα συμφέροντα των ισχυρών χωρών πάνω στις αδύναμες ή τις ηττημένες. Ετσι, ποτέ κανένας ηγέτης ιμπεριαλιστικής χώρας ή κανένα Ισραήλ δεν πρόκειται να διωχθεί για εγκλήματα πολέμου, όπως καμιά Κύπρος ή Παλαιστίνη δεν θα δικαιωθεί με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ. Ολοι, πλην των αφελών, γνωρίζουν ότι οι ηθικές δεσμεύσεις της Αγγλίας ή της Αμερικής προϋποθέτουν την πιο άγρια εκμετάλλευση του κάθε Ιράκ και φυσικά τον πιο άγριο πόλεμο κατά της λεγόμενης τρομοκρατίας.
Με άλλα λόγια, εσένα κ. Πολάνσκι μπορεί να σου την έστησαν οι αμερικανοί φύλακες του νόμου και της τάξης, με αποτέλεσμα να βρίσκεσαι τώρα υπό περιορισμό στο σαλέ σου στην Ελβετία, όμως αυτό, ξέρεις, δεν πρόκειται να το κάνουν ποτέ σ` ένα πρώην βρετανό πρωθυπουργό, πολύ περισσότερο μάλιστα για θέματα «τρομοκρατίας»!
Ελένη Σταματίου
