Η καινούρια ταινία του Πάνου Κούτρα, που προβλήθηκε για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ των Καννών, προβάλλεται αυτήν την εβδομάδα στις ελληνικές αίθουσες. Και σε αυτήν την ταινία ο Κούτρας φαίνεται αρκετά τολμηρός. Τολμηρός όχι μόνο απέναντι στο θέμα (που άλλωστε, μετά την επιτυχία της «Στρέλλα», είχε κάθε περιθώριο), αλλά και ως προς το ύφος.
Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι δυο αγόρια στην εφηβεία (ο ένας δεκάξι και ο άλλος μόλις έκλεισε τα δεκαοχτώ), τα οποία γεννήθηκαν στην Ελλάδα, είναι όμως αλβανικής καταγωγής από την πλευρά της μητέρας. Ο μικρότερος είναι ομοφυλόφιλος και μάλιστα έχει υιοθετήσει ένα αρκετά «προκλητικό» στιλ στην εμφάνισή του. Τα δυο παιδιά αποφασίζουν να βρουν τον έλληνα πατέρα τους και να απαιτήσουν την ελληνική υπηκοότητα. Ταυτόχρονα, με τη συμμετοχή του μεγάλου σε ένα ριάλιτι προσπαθούν να δικαιώσουν τις επιθυμίες της πρόσφατα πεθαμένης μητέρας τους. Παρακολουθούμε, λοιπόν, το ταξίδι των δύο παιδιών, που κάθε άλλο παρά εύκολο είναι. Με ρατσιστικές επιθέσεις, επειδή είναι μετανάστες (ευθεία αναφορά στη δράση της ΧΑ), και με ρατσιστικές επιθέσεις από ομοεθνείς λόγω της σεξουαλικής ταυτότητας και της ιδιαίτερης εμφάνισης, οι δυο νέοι αισθάνονται ξένοι σ’ έναν αφιλόξενο τόπο.
Ταυτόχρονα, έχουν να διαχειριστούν ένα πολύ πονεμένο παρελθόν και απ’ ότι φαίνεται ένα ακόμη πιο πονεμένο μέλλον.
Ο τίτλος της ταινίας είναι δανεισμένος από το όνομα των εγκαταλελειμμένων πια κρατικών ξενοδοχείων, σε ένα από τα οποία τα δυο παιδιά βρίσκουν καταφύγιο κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους. Ο σκηνοθέτης πολύ εύστοχα σχολιάζει έτσι την έννοια της φιλοξενίας, με έμβλημα ένα σάπιο, υπό κατάρρευση κτίριο.
Ο Πάνος Κούτρας επέλεξε ένα ιδιαίτερο, αρκετά προσωπικό ύφος για να μας αφηγηθεί την ιστορία του. Ο σκηνοθέτης υιοθετεί μία ποπ αισθητική, με πολλά σουρεαλιστικά στοιχεία και άρωμα από ποιητικό/μαγικό ρεαλισμό, με δόσεις μαύ-ρου χιούμορ και αρκετή τρυφερότητα. Το αποτέλεσμα, αν και αρκετά ανοίκειο, τελικά τον δικαιώνει. Κι αυτό γιατί τα όποια προκλητικά ή τολμηρά ή ακόμα και εκ πρώτης όψεως «χαζοχαρούμενα» στοιχεία της ταινίας έχουν λόγο ύπαρξης και δένουν με το περιεχόμενό της.
Ο Κούτρας τονίζει με την τελευταία ταινία του (και με δηλώσεις του άλλωστε) ότι η ελληνική κοινωνία είναι ρατσιστική, τόσο απέναντι στους μετανάστες (που είναι το κυρίαρχο θέμα) όσο και στους ομοφυλόφιλους (που είναι εξίσου σημαντικό ζήτημα). Μολονότι πολλοί θα σπεύσουν να χειροκροτήσουν την ταινία γιατί αυτό επιβάλλει η σύγχρονη politically correct πραγματικότητα (ενώ ταυτόχρονα παρακολουθούμε ομαδικές επιθέσεις σε ομοφυλόφιλους στο δρόμο), η ταινία, είτε αρέσει είτε όχι, είναι άξια λόγου.
Ελένη Π.
