Ο 41χρονος Πάμπλο Λαραΐν της «Τριλογίας του Πινοσέτ» («Tony Manero», «Post Mortem», «No») και της «Μυστικής Λέσχης» είναι ένας από τους πιο σημαντικούς σύγχρονους χιλιανούς σκηνοθέτες. Πριν από λίγο καιρό, κυκλοφόρησε στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία του «Jackie», μια αντισυμβατική βιογραφία της χήρας Κένεντι. Λίγο πριν από αυτή τη βιογραφία, είχε ολοκληρώσει μιαν άλλη, αυτή του μεγάλου ποιητή (και κομμουνιστή) Πάμπλο Νερούδα.
Ο Λαραΐν πιάνει το νήμα από το 1948, όταν ο γερουσιαστής Νερούδα κατηγορεί την κυβέρνηση ότι προδίδει το Κομμουνιστικό Κόμμα, γεγονός που προκαλεί την αντίδραση του προέδρου Βιδέλα. Ο αστυνομικός Οσκαρ Πελουσονό έχει αναλάβει να συλλάβει τον ποιητή. Ο Νερούδα και η γυναίκα του αναγκάζονται να κρυφτούν. Ταυτόχρονα, ένα μεγάλο κύμα αλληλεγγύης αναπτύσσεται στην Ευρώπη και καλλιτέχνες με επικεφαλής τον Πάμπλο Πικάσο κραυγάζουν για την ελευθερία του Νερούδα.
Σίγουρα δεν πρόκειται για μια τυπική βιογραφία, που παρακολουθεί γραμμικά τα γεγονότα της ζωής του πρωταγωνιστή της. Γίνεται μια προσπάθεια ένα καινούριο έργο τέχνης να συμβάλει στην κατανόηση της προσωπικότητας και του έργου ενός καλλιτέχνη, αποτίοντας παράλληλα και φόρο τιμής σε αυτό. Ο σκηνοθέτης εξηγεί αυτό το εγχείρημα: «Για εμάς, η ταινία Νερούδα είναι μία ψεύτικη βιογραφία. Εφηύραμε έναν κόσμο, όπως ο Νερούδα είχε εφεύρει το δικό του. Δημιουργήσαμε ένα νερουδιακό φιλμ, όχι ένα φιλμ για τον Νερούδα, ένα διήγημα που ο Νερούδα θα ήθελε να διαβάσει».
