Μια νεαρή χορεύτρια καταρρέει σταδιακά, στην προσπάθειά της ν` αγγίξει την τελειότητα. Ο Αρονόφσκι προσεγγίζει τη νοσηρή πλευρά της σκληρής προσπάθειας, της εμμονικότητας και της απαιτητικότητας που βιώνουν οι σκληρά εργαζόμενοι καλλιτέχνες του χορού με ανορθόδοξο σκηνοθετικά τρόπο, υπερβολές και κατά διαστήματα φλυαρίες, που όμως υπερκαλύπτονται από αριστουργηματικές σκηνές χορού και αρκετό σασπένς. Εν ονόματι του ανταγωνισμού των ηρωίδων του, ο Αρονόφσκι υπερβαίνει τα όρια της πραγματικότητας χρησιμοποιώντας τον παραλογισμό, τη διαστροφικότητα και την παράνοια, με τρόπο γοητευτικό μεν, που δεν πείθει δε, αναπολώντας την εποχή των «Κόκκινων παπουτσιών», ανεπίκαιρα και μεγαλοποιημένα.
Ελένη Σταματίου
