100 χρόνια μετά την εμφάνιση του πρώτου κωμικού στον κινηματογράφο, του Μαξ Λίντερ, του δανδή με τα κατάμαυρα μαλλιά και τα λαμπερά μάτια, το έντονα λευκό χαμόγελο κάτω από το λεπτό μουστάκι του. Πάντα κομψό ντύσιμο, με ημίψηλο καπέλο, μπαστούνι, φράκο και ριγέ παντελόνι. Τα κύρια χαρακτηριστικά του ήταν η γαλλική φινέτσα στις κινήσεις του και η μελαγχολική αξιοπρέπεια που εξέπεμπε ο χαρακτήρας που είχε χτίσει.
Η ταινία αυτή είναι μία συρραφή ταινιών (μικρού μήκους), μερικών από τις πιο μεγάλες επιτυχίες του. Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία για όσους δεν γνωρίζουν το έργο του να πάρουν μια καλή γεύση από αυτό. Η συμβολή του Μαξ Λίντερ στην κωμωδία, αλλά και στον κινηματογράφο, ήταν μεγάλη. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Τσάπλιν τον θεωρούσε δάσκαλό του. Σαφώς, όταν τον παρακολουθεί κανείς έναν αιώνα μετά, το χιούμορ είναι μια πολύ διαφορετική γλώσσα πια και το δικό του χιούμορ φαντάζει ξεθωριασμένο. Αυτό όμως δεν αφαιρεί τίποτα από την ιστορική σημασία του έργου του.
Ελένη Π.
