Ο πιο διάσημος νοτιοκορεάτης σκηνοθέτης («Ανοιξη, καλοκαίρι, φθινόπωρο, χειμώνας… και άνοιξη» – 2003, «Πιετά», 2012) επιστρέφει με ένα πολιτικό θρίλερ που αφορά τις ταραγμένες σχέσεις Βόρειας και Νότιας Κορέας.
Οπως κάθε πρωί, ένας φτωχός ψαράς από τη Βόρεια Κορέα ξεκινά για ψάρεμα. Κατά λάθος, το δίχτυ του πιάνεται στη μηχανή και η βάρκα του παρασύρεται στα νερά της Νότιας Κορέας. Ο ίδιος συλλαμβάνεται και ανακρίνεται ως κατάσκοπος, καθώς πρόθυμοι αξιωματικοί θα κάνουν τα πάντα να τον χρίσουν κατάσκοπο της Β. Κορέας. Το παράδοξο είναι ότι, αφού αποδειχθεί η αθωότητα του, οι αρχές προσπαθούν να τον πείσουν να αυτομολήσει, καθώς θέλουν να τον «σώσουν» από την επιστροφή στην «πολιτικά ανελεύθερη» πατρίδα του. Ανακρίσεις, βασανιστήρια και η καφκική εμπειρία του θα κάνουν τον ταλαίπωρο ψαρά να στοχάζεται πάνω στο νόημα του πολιτισμού που κάθε χώρα διατείνεται ότι την διακατέχει.
Ο πολυβραβευμένος στη Δύση σκηνοθέτης, ενόψει της προβολής της ταινίας του στις ελληνικές αίθουσες, δήλωσε σε συνέντευξή του (flix.gr) ότι αποφάσισε η ταινία του να μιλήσει για την έλλειψη εμπιστοσύνης ανάμεσα στους κατοίκους των δύο χωρών, γιατί πιστεύει ότι πρέπει τα προβλήματα να λυθούν με τον διάλογο κι όχι με εχθροπραξίες και προκλήσεις. Ο ίδιος θεωρεί ότι πρέπει να αποδεχτούμε πως η βία είναι συστατικό στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, με χειρότερη μορφή της τη βία που ασκούν τα κράτη στους πολίτες τους, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις. Σαν παράδειγμα βίας αναφέρει τους στρατιωτικούς εξοπλισμούς, τις συνεχείς παραβιάσεις και προκλήσεις και την απειλητική σκιά του πολέμου.
Ελένη Π.
