Ο Ιάπωνας σκηνοθέτης (απλή συνεπωνυμία με τον Ακίρα) για πρώτη φορά ίσως συστήνεται ευρέως στο ελληνικό κοινό (έχει συμμετάσχει στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, αλλά ταινίες του δεν έχουν πάρει μέχρι στιγμής διανομή).
Επηρεασμένος βαθιά από την ιαπωνική μεταφυσική παράδοση, επικεντρώνεται σε θέματα γύρω από το θάνατο. Στη συγκεκριμένη ταινία άντλησε έμπνευση από το ρήμα mitoru, που στα ιαπωνικά σημαίνει συνοδεία του ανθρώπου προς το θάνατο, και περιγράφει τις τελευταίες στιγμές ενός ανθρώπου όταν τις περνά με κάποιο αγαπημένο του πρόσωπο.
Οταν ξαφνικά ο εδώ και τρία χρόνια νεκρός (πνιγμένος σε μια λίμνη) Γιουσούκε επιστρέφει στο σπίτι του, η σύζυγός του Μιζούκι δεν εκπλήσσεται καθόλου και δέχεται να τον ακολουθήσει σε ένα ταξίδι στα αγαπημένα του πρόσωπα και μέρη.
Ο Κουροσάβα, με τον αργό και τελετουργικό ρυθμό του, κατορθώνει να φτιάξει μια ατμόσφαιρα που στηρίζεται στην εμπειρία του μεταφυσικού και σε μια σπουδή πάνω στην εμπειρία του πένθους και του θανάτου, ξεκομμένα βέβαια από τη σφαίρα της κοινωνικής ζωής. Για όποιον δεν έχει τέτοιες ανησυχίες, όπως εμείς για παράδειγμα, η ταινία, παρά την όποια κινηματογραφική της αρτιότητα, φαντάζει μάλλον βαρετή.
Ελένη Π.
