Με αφορμή την κατασκευή του τεράστιου υδροηλεκτρικού φράγματος των τριών φαραγγιών στην Κίνα και την εμβύθιση 13 πόλεων και 4.500 χωριών, ο νικητής του φεστιβάλ Βενετίας του 2006 συνθέτει ένα ρεαλιστικό πορτραίτο της σύγχρονης Κίνας και των ραγδαίων αλλαγών που μεταμορφώνουν το πρόσωπό της. Μέσα από την ιστορία ενός εργάτη που επισκέπτεται την έτοιμη να βυθιστεί πόλη Φεντζί, προκειμένου να βρει τη γυναίκα με την οποία παντρεύτηκε και χώρισε πριν 16 χρόνια, και επίσης την προσπάθεια μιας νεαρής νοσοκόμας να ξανασμίξει με τον άντρα της που εργάζεται μακρυά και να δώσει νέα πνοή στο γάμο τους, ο Ζία Ζανγκ Κε πραγματεύεται, εκτός των άλλων, τον τρόπο ζωής των κατώτερων τάξεων και την αλλαγή στις ανθρώπινες σχέσεις που έχει επιφέρει η μαζική βιομηχανοποίηση της χώρας.
Παρότι ο σκηνοθέτης έχει ενδιαφέρουσες και σωστές προσεγγίσεις στην προσπάθειά του να απεικονίσει την πολυπλοκότητα της σύγχρονης Κίνας, καταγράφοντας την κατάσταση των πραγμάτων με τρόπο χρήσιμο για τον ιστορικό του μέλλοντος, είναι προφανές ότι έχει ελλιπή ιδέα για την άγρια καπιταλιστική εκμετάλλευση που βρίσκεται στη βάση της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας του, για το πόσο πολύ αναλώσιμο είναι το εργατικό της δυναμικό και πόσες θυσίες για το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής απαιτούνται στο βωμό αυτής της αχαλίνωτης ανάπτυξης που αυξάνει ραγδαία τις κοινωνικές ανισότητες. Οσο κι αν πολλοί σκηνοθέτες σήμερα στην Κίνα αρέσκονται να προβάλλουν την αντικαθεστωτική τους αντίληψη ως διαβατήριο ελεύθερης δημιουργίας, στην πραγματικότητα οι περισσότεροι είναι κρυφοί θαυμαστές του οικονομικού θαύματος, υπερήφανοι για το «μεγαλείο» μιας χώρας που έχει εισβάλλει με τη δύναμη ενός οδοστρωτήρα στη διεθνή πολιτική και οικονομία. Οι τελευταίες σκηνές της ταινίας του Ζία, που δείχνουν ένα κτίριο προς κατεδάφιση να εκτοξεύεται σαν πύραυλος στο διάστημα και έναν ακροβάτη να περπατά σ` ένα τεντωμένο σχοινί που ενώνει δυο ετοιμόρροπες πολυκατοικίες, συμβολίζουν ακριβώς την αντίληψη μιας Κίνας σε μεταβατικό στάδιο που παρά τα προβλήματά της οδεύει προς το μέλλον.
Με άλλα λόγια, η ταινία του Ζία Ζανγκ Κε παρουσιάζει ενδιαφέρον, όμως υπολείπεται αρκετά από το να χαρακτηριστεί αριστούργημα, όπως πολλοί κριτικοί έγραψαν. Δόξα τω Θεώ, έχουμε δει ταινίες άλλων κινέζων δημιουργών πραγματικά πολύ πιο αιχμηρές, αποκαλυπτικές και ουσιαστικές, ώστε να μπορούμε να κάνουμε σύγκριση.
Παρεμπιπτόντως, αξίζει ο αναγνώστης να πληροφορηθεί ορισμένα στοιχεία για το φράγμα του ποταμού Γιανγκ Τσε, του οποίου η κατασκευή, παρά τις υπολογίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικοσύστημα, σωστά δεν έχει δαιμονοποιηθεί από τους περισσότερους που έχουν γράψει γι’ αυτό.
Οι τεράστιες φυσικές καταστροφές και τα χιλιάδες θύματα που προκαλούσε κάθε χρόνο η πλημμύρα του ποταμού έθεσε από τις αρχές του αιώνα την αναγκαιότητα της κατασκευής ενός αντιπλημμυρικού φράγματος. Για το σχεδιασμό του απαιτήθηκαν 40 χρόνια και η υλοποίησή του άρχισε το 1994. Εχει ύψος 180 και πλάτος 2500 μέτρα. Πίσω του σχηματίζεται μια λίμνη μήκους 600 χιλιομέτρων. Εξαιτίας της εμβύθισης πολλών κατοικημένων περιοχών αλλά και αρχαιολογικών χώρων, περίπου 1.000.000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν. Θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα έργα που έγιναν ή θα γίνουν ποτέ στον πλανήτη γη.
