Στα 84 χρόνια του ο Ζαν Λικ Γκοντάρ μας παρουσιάζει την 43η ταινία του. Για ακόμη μία φορά, όπως ήταν αναμενόμενο, δημιουργεί μια εντελώς προσωπική κινηματογραφική γλώσσα, αμφισβητώντας και ερευνώντας κάθε τι που θεωρείται σύνηθες ή δεδομένο στον κινηματογράφο.
Οπως και σε άλλες ταινίες του έτσι κι εδώ, ο Γκοντάρ χρησιμοποιεί για σενάριό του μια πολύ απλή συνθήκη, μέσω του σχολιασμού της οποίας προσπαθεί να δομήσει το στοχασμό του. Στον «Αποχαιρετισμό στη γλώσσα» αυτό επιτελείται μέσω της σχέσης μιας παντρεμένης γυναίκας κι ενός ανύπαντρου άνδρα, που φθείρεται συνεχώς, κι ενός σκύλου που διαπερνά την ταινία και κάποια στιγμή τους συναντά. Εντωμεταξύ, ήχοι και εικόνες πειραγμένες με ειδικά εφέ, που φαντάζουν ξένες (χρησιμοποιούνται και τρισδιάστατες εικόνες), αιχμαλωτίζουν το βλέμμα του θεατή. Αλλεπάλληλες αναφορές, φιλοσοφικές, πολιτικές, κινηματογραφικές, λογοτεχνικές ή μουσικές, δημιουργούν ένα πρόσφορο περιβάλλον για ποικίλους συνειρμούς.
Παρακολουθώντας την ταινία, πολλές σκέψεις μπορεί να κάνει κανείς. Από τους περιορισμούς στην επικοινωνία μεταξύ των ανθρώπων ως τις διάφορες ψευδαισθήσεις που μπορεί να φέρουν και από το πάθος μέχρι την ανυπέρβλητη και υποβόσκουσα ανία. Η αλήθεια πάντως είναι, ότι δεν έχουμε να κάνουμε με ένα συγκεκριμένο και ισχυρό «διά ταύτα», αλλά με ένα δοκίμιο με πολλαπλές αναγνώσεις.
Ελένη Π.
