Η ταινία πραγματεύεται την ταυτότητα των έργων του Σέξπιρ. Πολλοί επιστήμονες μέχρι σήμερα έχουν αμφισβητήσει την πατρότητα των έργων που του έχουν αποδοθεί, στηριγμένοι σε στοιχεία όπως το γεγονός ότι κατά πολλούς βιογράφους του δεν ήξερε να γράφει για πολλά χρόνια, το γεγονός ότι στην λεπτομερέστατη διαθήκη του δεν άφησε ούτε ένα χειρόγραφό του ή ένα γράμμα σχετικό με τα έργα του. Ακόμα, πολλοί συγγραφείς στην εποχή του συνεργάζονταν για τη συγγραφή των έργων τους, οπότε θεωρείται συνηθισμένη ενέργεια για την εποχή. Επιπλέον, είναι τόσα πολλά τα έργα που του αποδίδονται που κάποιοι δεν πιστεύουν ότι τέτοια έργα θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί στα συγκεκριμένα χρονικά πλαίσια. Ο Φρόιντ, μάλιστα, υποστήριζε ότι ο Σέξπιρ από το Στάνφορντ δεν μπορεί να είναι ο άνθρωπος που έγραψε αυτά τα έργα.
Ο σκηνοθέτης υποστηρίζει μία εκδοχή, σύμφωνα με την οποία ο πραγματικός συγγραφέας των έργων αυτών ήταν ο Εδουάρδος Ντε Βερ, 17ος Κόμης της Οξφόρδης, του οποίου η θέση δεν επέτρεπε την ενασχόληση με την ποίηση και το θέατρο. Είναι αλήθεια πως μέχρι εκείνη την εποχή, το θέατρο θεωρούνταν λαϊκή, κατώτερη και αμαρτωλή ενασχόληση. Μετά την εποχή της βασίλισσας Ελισάβετ άρχισαν τα πράγματα κάπως να διαφοροποιούνται, γιατί η ίδια αγαπούσε πολύ το θέατρο και στήριζε και τον Σέξπιρ. Ετσι, ο κόμης, προκειμένου να δει τα έργα του να παίζονται, τα έδινε σε έναν άλλον συγγραφέα που τελικά τα έδινε στον Σέξπιρ. Πολλοί αναλυτές, μάλιστα, τονίζουν ότι τα εν λόγω έργα έχουν πολλά κοινά σημεία με τη ζωή του κόμη, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι τα έργα ήταν δικά του.
Ο Εμεριχ, σε συνέντευξή του, δήλωσε ότι προσπάθησε να μείνει όσο πιο κοντά γίνεται στα ιστορικά γεγονότα, αν και στην ταινία είναι αναπόφευκτο να υπάρχουν και ιστορικές ανακρίβειες. Η δράση εκτυλίσσεται μέσα σε ένα έντονο κλίμα, γεμάτο ίντριγκες και ραδιουργίες, γύρω από το παλάτι και τη βασίλισσα Ελισάβετ. Στο προσκήνιο έρωτες και κρυμμένα μυστικά, πολιτικά συμφέροντα που τελικά θα κληθεί και το θέατρο να τα υπηρετήσει.
