Πρόκειται για την τέταρτη ταινία του ρουμάνου σκηνοθέτη («Κυριακάτικο Κάλεσμα»). Ο Βίκτορ απολαμβάνει οικογενειακό δείπνο με την οικογένειά του. Ολα κυλούν ομαλά, μέχρι που ο Κόσμα -γιος του- θα αναφέρει στο τραπέζι ότι ο πατέρας του κατέδιδε γυναίκες που είχαν προβεί σε έκτρωση επί Τσαουσέσκου (τότε, μέχρι το 1989, η έκτρωση απαγορευόταν). Ο Βίκτορ υπερασπίζεται τη θέση του για την αξία της ανθρώπινης ζωής, για την ύπαρξη των δίδυμων παιδιών του που οφείλεται σε αυτές τις πεποιθήσεις κλπ. Τι θα κάνει όμως ο Βίκτορ όταν μάθει ότι η μια του κόρη είναι έγκυος και μάλιστα από τον αδερφό της;
Ο Αντριαν Σιτάρου αρέσκεται στο να φέρνει την ηθική αντιμέτωπη με τη ζωή. Ο Σιτάρου μοιάζει να θέλει πραγματικά να γράψει μια σονάτα για κλειστό δωμάτιο, μιας και το περιεχόμενο και η φόρμα του (με τα κοντινά πλάνα σε κλειστούς χώρους) συνηγορούν σε αυτό.
