Είναι είδηση το ότι γίνεται και πάλι της κακομοίρας στον ΣΥΡΙΖΑ; Σίγουρα όχι, αν και είναι… πρωτότυπο το γεγονός, λίγες μέρες πριν από το συνέδριο ενός αστικού κόμματος, ο πρόεδρος να κάνει διαδικτυακό δημοψήφισμα για να αποφανθούν τα μέλη αν πρέπει να αλλάξει το όνομα, τα σύμβολα, «τα πάντα όλα» στο κόμμα. Συνήθως αυτά συζητούνται καιρό πριν στα όργανα, παίρνονται εισηγητικές αποφάσεις και κατατίθενται για συζήτηση στον προσυνεδριακό διάλογο. Στο Αμέρικα, όμως, τα κάνουν αλλιώς. Και ο ΣτέΚας θεωρεί πως ένα αστικό κοινοβουλευτικό κόμμα είναι σαν μια επιχείρηση της οποίας ο ίδιος είναι «σιδερένιος» CEO.
«Στον ΣΥΡΙΖΑ που οραματίζομαι, ο Πρόεδρος και τα Όργανα πρώτα ακούν τη βάση και μετά αποφασίζουν, λαμβάνοντάς την υπόψη» έγραψε ο Κασσελάκης στα σόσιαλ μίντια. Και συνέχισε: «Γνωρίζω ότι είναι κάτι ασυνήθιστο για την πολιτική σκηνή στη χώρα μας, αλλά για να μιλήσουμε ξανά στην κοινωνία πρέπει να υπερβούμε τους εαυτούς μας και να ακούσουμε την κοινωνία. Το να δώσουμε φωνή στα μέλη ήταν βασική μου δέσμευση από την πρώτη στιγμή, όταν έθεσα υποψηφιότητα για Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ. Άλλωστε, ο προοδευτικός κόσμος από το 2019 μάς φωνάζει «αλλάξτε τα όλα». Παροτρύνω όλα τα μέλη του ΣΥΡΙΖΑ να συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο στο https://www.isyriza.gr/preconference_survey_form . Οι απαντήσεις σας θα είναι αρωγός και για εμένα και για τα Όργανα του κόμματος στις αποφάσεις μας. Δε μιλάμε εδώ για δημοσκοπήσεις σε δελτία ειδήσεων αλλά για μία διαδικασία εσωκομματικής δημοκρατίας. Καλώ όλους τους προοδευτικούς πολίτες να γίνουν μέλη του ΣΥΡΙΖΑ, να ενισχύσουν τη μόνη εναλλακτική στην κυβερνητική δυστοπία, και να στηρίξουν την προσπάθειά μου».
Δε χρειάζεται να είναι κάποιος… ειδικός αναλυτής για να καταλάβει ότι το συνέδριο δεν έχει καμιά σημασία. Σημασία έχει η «προσπάθειά του». Του CEO Κασσελάκη. Ο,τι κι αν αποφασίσει το συνέδριο, αυτός θα κουνάει το «δημοψήφισμα» που έκανε με όρους αγοράς. Οπως κάνουν οι επιχειρήσεις όταν θέλουν να λανσάρουν κάποιο νέο εμπόρευμα.
Αναμενόμενες ήταν και οι αντιδράσεις, που έχουν «άρωμα Αλέξη», αλλά όχι μόνο. Η Γεροβασίλη ήταν η πρώτη, επιδεικνύοντας εξαιρετικά αντανακλαστικά. «Πέντε ημέρες πριν από το συνέδριο, επιλέγονται και τίθενται, εν είδει ερωτηματολογίου δημοσκόπησης, ζητήματα ταυτοτικά, που αποτελούν συνεδριακές αποφάσεις και καταστατικές θέσεις του κόμματός μας», έγραψε σε δήλωσή της. Και συνέχισε: «Το ελάχιστο που υποχρεούμαι να πράξω μετά απ’ όλα αυτά, είναι να ζητήσω άμεσα την έκτακτη σύγκληση της Πολιτικής Γραμματείας και της Κεντρικής Επιτροπής, πριν από τη σύγκληση του Συνεδρίου. Πριν δηλαδή αυτό εξελιχθεί ντε φάκτο σε συνέδριο διάλυσης του κόμματος που ο Αλέξης Τσίπρας έφερε στη διακυβέρνηση του τόπου».
Αμέσως μαζεύτηκαν 17 υπογραφές από τα 21 μέλη της Πολιτικής Γραμματείας. Ανάμεσά τους και ονόματα που στήριξαν τον Κασσελάκη, όπως ο Πολάκης, ο Παππάς και ο Ρήγας. Αυτή την ώρα πρέπει να συνεδριάζουν, με τον Κασσελάκη να συνδέεται μέσω ZOOM από το Λονδίνο, έχοντας διαμηνύσει ότι δε θα παρακολουθήσει για πολλή ώρα τη διαδικασία, γιατί έχει… γεμάτο πρόγραμμα στη βρετανική πρωτεύουσα! Μιλάμε για ΤΟ φτύσιμο.
Οποια κι αν είναι η εξέλιξη, είτε βρουν μια συμβιβαστική λύση (Ρήγας: «Ο Κασσελάκης οφείλει άμεσα να πάρει πρωτοβουλία συνεννόησης», περιβάλλον Παππά: «Υπάρχουν διαδικασίες και καταστατικό. Η τήρησή του είναι όρος αρμονικής συνύπαρξης»), είτε βαρέσουν διάλυση από τώρα, πρέπει να θεωρείται βέβαιο ότι δεν μπορούν να πάνε όλοι μαζί για καιρό. Η πιο αισιόδοξη εξέλιξη θα είναι να φτάσουν με μια πλαστή ενότητα μέχρι τις εκλογές, όπου το πιθανότερο είναι πως θα χάσουν τη δεύτερη θέση από το ΠΑΣΟΚ και ενδεχομένως την τρίτη από το ΚΚΕ. Τα στελέχη που αισθάνονται τον αυταρχισμό του θα αδιαφορήσουν (στην καλύτερη περίπτωση) ή θα επιδιώξουν την ήττα (στη χειρότερη), μπας και ξαφορτωθούν τον ΣτέΚας.
Ο Κασσελάκης (και τα καπιταλιστικά κέντρα που βρίσκονται από πίσω του) δε θα παραιτηθεί εύκολα. Ολα δείχνουν πως υπάρχει project Kasselakis, έστω και αν θα αφορά ένα κόμμα του 6%. Γιατί με πρόεδρο έναν… διαφημιστή οδοντόκρεμας και υπαρχηγούς τη Θοδώρα τη Τζάκρη («Δεν απομένει άλλος χώρος για διαδικαστικές ενστάσεις (…), δεν χωράνε στην κρίσιμη στιγμή φιλοδοξίες αρχηγίσκων») και τον «ναυαρχούκο» Αποστολάκη και επιλοχίες τη Νίνα Κασιμάτη («Ο Κασσελάκης έλαβε εντολή ηγεσίας (…) Το κόμμα πρέπει να επανιδρυθεί»), τη Ραλλία Χρηστίδου και τον τρισσμέγιστο Βαγγέλη Αντώναρο δεν πάει για περισσότερα, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον.
Αν φύγουν οι άλλοι, υπάρχει πρόβλημα με το μπαγιόκο. Από την κομματική περιουσία μέχρι την κρατική επιχορήγηση. Δύσκολα θα τ’ αφήσουν στον «αλεξιπτωτιστή από το Μαϊάμι», λέγοντας «φτου κι απ’ την αρχή». Θα κοιτάξουν να τον εκπαραθυρώσουν. Δύσκολο κι αυτό. Είμαστε σίγουροι πως νομικοί σύμβουλοι εργάζονται ήδη πάνω στο ζήτημα που θα προκύψει.
Τι μένει για τους άλλους; Να ενωθούν όλες οι «φυλές» (ακόμα και οι της ΝεΑΡ, που δεν βλέπουν χαΐρι). Υπό ποιον; Υπό τον Τσίπρα που περιμένει ως Κιγκινάτος να τον φωνάξει η σύγκλητος, λένε όλοι. Ομως, δεν πέρασε ούτε χρόνος από τότε που ο Τσίπρας παραιτήθηκε ταπεινωμένος για πολλοστή φορά από τον Κούλη. Ξεχάστηκαν, μήπως, οι λόγοι που τον οδήγησαν στην ταπείνωση και την παραίτηση; Εκτός αν ο Τσίπρας, μολονότι δεν τον έχουν πάρει τα χρόνια, εμφανιστεί ως ο «σοφός γέρων» του ΣΥΡΙΖΑ, που θα εξασφαλίσει την ενότητα και θα παραδώσει την ηγεσία στον επόμενο, που μάλλον θα είναι ο Τεμπονέρας.
Το πρόβλημα στον ΣΥΡΙΖΑ είναι η διάσταση ανάμεσα στον συντεταγμένο κομματικό μηχανισμό και στην παραζαλισμένη εκλογική του βάση. Αυτή η εκλογική βάση έφερε στην ηγεσία τον Κασσελάκη, με την ελπίδα ότι με το αστραφτερό του χαμόγελο και τις αμερικανιές θα μπορέσει να νικήσει τον Μητσοτάκη. Αποφασιστικός παράγοντας στην κασσελάκειο νίκη ήταν και ο Παππάς που τον στήριξε στο δεύτερο γύρο. Τα στελέχη σαν τον Παππά και τους Τσιπρικούς διαπίστωσαν ότι «το πεπόνι είναι μάπα». Θέλουν να το πετάξουν στο σκουπιδοτενεκέ, αλλά δεν είναι καθόλου εύκολο.
Δε θα συνεχίσουμε τη σεναριολογία. Μπορείτε, άλλωστε να διαβάσετε μπόλικη στα αστικά Μέσα όλων των αποχρώσεων. Μετρημένα είναι τα κουκιά και δε θα συμβάλαμε με τίποτα πρωτότυπο σ’ αυτόν τον τομέα. Το μόνο ουσιαστικό που έχουμε να καταθέσουμε είναι πως δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πρόκειται για εξελίξεις στο εσωτερικό του πολιτικού συστήματος της αστικής εξουσίας. Είτε διασωθεί ο ΣΥΡΙΖΑ είτε διασπαστεί ξανά και τα κομμάτια των διασπάσεων ενωθούν, απ’ αυτόν θα προκύψουν αστικά κόμματα που θα επιδιώκουν κάποια στιγμή να διαχειριστούν την αστική εξουσία, όπως έκαναν από τον Γενάρη του 2015 μέχρι τον Ιούλη του 2019.
Για την εργατική τάξη και τα υπόλοιπα εργαζόμενα λαϊκά στρώματα το μέτωπο πρέπει να είναι με το σύνολο του αστικού πολιτικού συστήματος. Οχι μόνο με το κόμμα που διαχειρίζεται κυβερνητικά την αστική εξουσία. Η μετατροπή των λαϊκών μαζών σε ουρά των αστικών κομμάτων, με τη λογική να πέσει η κυβέρνηση – να κυβερνήσει η αντιπολίτευση, η οποία -δυστυχώς- εξακολουθεί να κυριαρχεί, επιτρέπει την απρόσκοπτη συνέχιση της αστικής εξουσίας, μέσω της εναλλαγής κομμάτων-διαχειριστών, και αποτελεί τη μεγαλύτερη τροχοπέδη στην ανάπτυξη της ταξικής πάλης. Αυτή είναι η βάση του κοινοβουλευτικού κρετινισμού.
ΥΓ. Τελικά, ο ΣτέΚας δεν συμμετείχε ούτε μέσω ΖΟΟΜ στη συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας. Τους έστειλε ένα μέιλ, στο οποίο έλεγε ότι το δημοψήφισμα δεν αφορά το επικείμενο συνέδριο, αλλά τις μετά το συνέδριο διαδικασίες και το καταστατικό συνέδριο του φθινόπωρου! Σαν να τους έλεγε ότι δεν έχει σκοπό να τους «φάει» τώρα, αλλά να τους σπρώξει έναν-έναν και μία-μία εκτός ΣΥΡΙΖΑ μετά. Γι’ αυτό και στο μέιλ που τους έστειλε τούς τα χώνει χοντρά, γράφοντας μεταξύ άλλων: «Σταματήστε να κυνηγάτε χίμαιρες, να τροφοδοτείτε σενάρια συνωμοσιολογίας πως δήθεν θα φτιάξω Ι.Χ. κόμμα, γιατί απογοητεύουμε τον κόσμο μας. Ι.Χ. κόμμα που ακούει τα μέλη του, δεν υπάρχει. Ι.Χ. είναι το κόμμα που θέλει τα μέλη του χειροκροτητές στην ήττα. Προσωπικά, θα ακούω τα μέλη, θα με συμβουλεύουν, θα κάνω όσα τους υποσχέθηκα για ένα ανοιχτό κόμμα των μελών. Αυτά τα μέλη (και καμία «παράδοση») μου έκαναν την τιμή να με εκλέξουν Πρόεδρο της αξιωματικής αντιπολίτευσης με αυτό ακριβώς το αίτημα: να τους ακούω». Μ’ άλλα λόγια, «εγώ έχω τον κόσμο, εσείς πάρτε τον μηχανισμό σας και… τον πούλο»!
