Οταν κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ του Γιωργάκη, συνηθίζαμε να μετράμε ανθρώπους του Σημίτη που είχαν απλωθεί στα κυβερνητικά πόστα. Τώρα που κυβερνά ο ΣΥΡΙΖΑ, μετράμε ανθρώπους του Γιωργάκη πάλι στα οικονομικά πόστα. Πρώτος και καλύτερος ο Μπαρουφάκης. Σύμβουλός του μέχρι το 2006, πριν το ΠΑΣΟΚ κερδίσει τις εκλογές. Γιατί τσακώθηκαν δεν το γνωρίζουμε. Στην ίδια κατηγορία ανήκει και ο Κοτζιάς που τα ‘σπασε με τον Γιωργάκη αργότερα, όταν έβαλε υπουργό Εξωτερικών τον Δρούτσα και ο Κοτζιάς πικράθηκε γιατί ζαχάρωνε τη θέση για πάρτη του.
Μετά είναι η Κατσέλη. Δεν χρειάζεται συστάσεις. Υπουργός Οικονομίας στο πρώτο Μνημόνιο, υπουργός Εργασίας στη συνέχεια, υπερασπίστηκε το «πρόγραμμα» και εφάρμοσε με συνέπεια τις επιταγές του στα υπουργεία που διηύθυνε.
Και φτάνουμε στους «άτυπους» και «άμισθους» (έτσι εμφανίζονταν επί Γιωργάκη, έτσι εμφανίζονται και επί Μπαρουφάκη) συμβούλους. Τζέιμς Γκαλμπρέιθ και Ελενα Παναρίτη. Ο πρώτος είναι μακριά και δεν αντιλαμβανόμαστε σε τι ακριβώς συμβουλεύει. «Λόμπινγκ» στα αμερικάνικα ΜΜΕ και στα think tanks κάνει. Η Παναρίτη, όμως, ήρθε στην Ελλάδα (επί Γιωργάκη) για να μείνει. Και ήρθε με τις δάφνες του πρώην στελέχους της Παγκόσμιας Τράπεζας, που διέπρεψε (καμαρώνει ότι πήρε βραβείο) στο Περού του στυγνού και ματοβαμμένου δικτάτορα Αλμπέρτο Φουχιμόρι! Εχει βγάλει, μάλιστα, και μερικά βιβλία στα οποία παρουσιάζει τα κατορθώματά της στο Περού. Απ’ αυτά ξεχωρίζουμε το πλέον… εύγλωττο: «Το φαινόμενο Φουχιμόρι: Κυβερνητική μεταρρύθμιση μέσω της άμεσης δημοκρατίας» (1995). Υποθέτουμε πως όποιος το διαβάσει θα πληροφορηθεί πώς μια από τις πιο στυγνές δικτατορίες της Λατινικής Αμερικής εφάρμοσε την… άμεση δημοκρατία. Για όσους δεν το γνωρίζουν: ο δικτάτορας Φουχιμόρι αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το Περού το 2000 (έμεινε στην εξουσία μια οκταετία, μετά το πραξικόπημα του 1992). Καταδικάστηκε σε 25 χρόνια φυλάκισης για δολοφονίες, κατάχρηση εξουσίας, υπεξαίρεση χρήματος και διαφθορά.
Ο Γιωργάκης, με τους γνωστούς δεσμούς με τις ΗΠΑ, την κουβάλησε στην Ελλάδα, τη φόρεσε καπέλο στο ΠΑΣΟΚ και την έκανε βουλευτή Επικρατείας (με σταυρό δε θα είχε καμιά τύχη). Και η κα Παναρίτη έδωσε ρέστα υπερασπιζόμενη τη μνημονιακή πολιτική. «Δεν είναι το θέμα μας να κόψουμε λίγο τους μισθούς και τις συντάξεις. Και όχι λίγο, πολύ. Το θέμα μας είναι να πάψουμε να έχουμε ελλείμματα», δήλωνε στο ραδιόφωνο της ΝΕΤ, στις 17 Μάη του 2011.
Αυτή η κυρία, λοιπόν, είναι σήμερα σύμβουλος του υπουργού Οικονομικών της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Κάποιοι στον ΣΥΡΙΖΑ γκρινιάζουν. Κάποιοι θυμήθηκαν ένα άρθρο της «Αυγής» στις 3.5.2012 υπό τον εύγλωττο τίτλο «Ο “ύποπτος’’ ρόλος της κ. Παναρίτη…». Αυτά, όμως, δεν πτοούν επαγγελματίες όπως η Παναρίτη και ο Μπαρουφάκης. Η Παναρίτη παρέμεινε στις Βρυξέλλες και πήρε μέρος στις υπό τον Τσακαλώτο διαπραγματεύσεις με τα «τεχνικά κλιμάκια» (την τρόικα δηλαδή).
Το πρόβλημα δεν είναι, φυσικά, τα πρόσωπα αλλά ο ρόλος που παίζουν. Εδώ και χρόνια, από την εποχή του Α. Παπανδρέου ακόμη, όλες οι κυβερνήσεις κουβαλούν τεχνοκρατικά στελέχη που προηγουμένως είχαν υπηρετήσει σε διεθνείς ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς (ΔΝΤ, ΟΟΣΑ, Παγκόσμια Τράπεζα) και τα τοποθετούν σε καίρια πόστα. Δεν τα επιλέγουν με βάση τις ικανότητές τους, αλλά με βάση τον αμοραλισμό και τον πολιτικό κυνισμό που χαρακτηρίζει αυτά τα στελέχη. Είναι ικανά να στέλνουν κόσμο στον κοινωνικό Καιάδα σαν να κάνουν μια απλή διεκπεραίωση.
