Ηταν μια ωραία ατμόσφαιρα (χωρίς εισαγωγικά). Μέχρι που ο Καμμένος τη μετέτρεψε σε «ωραία ατμόσφαιρα», πατώντας την πεπονόφλουδα που του πέταξε ο Μητσοτάκης. Και καθώς οι δυο παλιοί φίλοι (γνωστοί οι δεσμοί του Καμμένου με την οικογένεια Μητσοτάκη) μάλωναν, απελπισμένος ο Τσίπρας αναφώνησε από το πρωθυπουργικό έδρανο: «Τα οικογενειακά σας θα συζητήσουμε τώρα, ρε παιδιά»; Δε συζητούσαν, όμως, τα οικογενειακά Καμμένου-Μητσοτάκη. Αυτοί έχουν πια γίνει «από δυο χωριά χωριάτες». Με τον Τσίπρα είναι πια οικογένεια ο Καμμένος. Τα γενέθλια γιορτάζει αγκαλιά με τον Πολάκη (με τον Γονίδη άδοντα), στα σκυλάδικα γιορτάζει αγκαλιά με τον Παππά (Πλουτάρχου άδοντος).
Τη συζήτηση προκάλεσε ο Τσίπρας. Ηθελε λέει να ενημερώσει τη Βουλή για τις εξελίξεις στο Κυπριακό, μετά το ναυάγιο στο Κραν Μοντανά. Τρίχες (μετά συγχωρήσεως). Να πάρει μια ανάσα ήθελε, μέσα στο συναινετικό κλίμα που αναγκαστικά θα διαμορφωνόταν. Κι έτσι κυλούσαν τα πράγματα. Μιλούσαν όλοι σε εξαιρετικά χαμηλούς τόνους, απέφευγαν κάθε υπαινιγμό, κάθε πολιτική αντιπαλότητα και όλοι μαζί στηλίτευαν τη στάση της Τουρκίας. Στον φίρερ των νεοναζί ουδείς δίνει σημασία, από τον Κουτσούμπα περίμεναν να σηκώσει λίγο τους τόνους βάζοντας τη συνήθη αντιιμπεριαλιστική φλυαρία του Περισσού, ενώ κάποιες μπηχτές που άφησε ο Θεοδωράκης κατά του Κοτζιά ήταν διαχειρίσιμες. «Ειλικρινά ελπίζουμε οι εξηγήσεις της ελληνικής κυβέρνησης για τους λόγους κατάρρευσης των διαπραγματεύσεων να συμβαδίσουν με τις εκτιμήσεις και της ΕΕ και του ΟΗΕ (…) Αν οι εξηγήσεις που μας δώσατε ακούγοντας τον κ. Κοτζιά δεν συμπίπτουν με τις ερμηνείες που τελικά θα γίνουν στην Κύπρο, στον ΟΗΕ, στην ΕΕ, τότε τα ερωτήματα θα είναι πολλά. Θα είναι άλλη μια ένδειξη ότι οι διαπραγματεύσεις, είτε στα οικονομικά είτε στα εθνικά, δεν είναι το ισχυρό σας χαρτί», είπε ο αρχηγός του Ποταμιού. Του απάντησαν και ο Κοτζιάς και ο Τσίπρας, χωρίς να σηκώσουν τους τόνους, ότι υπάρχουν επίσημα έγγραφα του ΟΗΕ που δίνουν δίκιο στην ελληνική πλευρά. «Δεν το βρίσκει εξαιρετικά ευγενικό, όταν υπάρχει πάρα πολύ σαφής διατύπωση του Γενικού Γραμματέα [του ΟΗΕ], να τίθενται αυτές στην ελληνική Βουλή υπό αμφισβήτηση» είπε ο Κοτζιάς και ο Θεοδωράκης δεν επανήλθε.
Στη ΝΔ, όμως, δεν ήθελαν να φύγει αλώβητος ο Τσίπρας απ' αυτή τη συζήτηση, βγάζοντας προς τα έξω την εικόνα μιας «εθνικής συναίνεσης». Ετσι, στη δευτερολογία του ο Κούλης πέταξε την πεπονόφλουδα μπροστά στα πόδια του Καμμένου, παίρνοντας πάσα από τον Λεβέντη, που είχε προηγουμένως ντυθεί… μακεδονομάχος, καταγγέλλοντας ότι οι άλλοι είναι έτοιμοι να… πουλήσουν το όνομα της Μακεδονίας «μας». Απαντώντας στον Λεβέντη, ο Μητσοτάκης είπε ότι «υπάρχει επίσημη θέση της ελληνικής κυβέρνησης, επικυρωμένη δις από την Εθνική Αντιπροσωπεία, για σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις, erga omnes». Και συνέχισε: «Το ερώτημα για εσάς, κύριε πρωθυπουργέ και για εσάς, κύριε Καμμένε, είναι αν αυτή η θέση αντιπροσωπεύει συνολικά την κυβερνητική πλειοψηφία. Είναι η επίσημη θέση του υπουργείου Εξωτερικών, διορθώστε με αν κάνω λάθος, κύριε Κοτζιά, τουλάχιστον έτσι παρουσιάζεται στις επίσημες ανακοινώσεις του υπουργείου, είναι όμως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να αποσαφηνίσει ο κύριος πρωθυπουργός και ο κ. Καμμένος αν αυτή είναι η επίσημη θέση όχι της κυβέρνησης, αλλά της κυβερνητικής πλειοψηφίας».
Ο Καμμένος, μολονότι είχε δηλώσει στο προεδρείο ότι δε θα δευτερολογήσει, πάτησε την πεπονόφλουδα και… απογειώθηκε. Ζήτησε το λόγο και άρχισε τα… πατριωτικά: «Οσον αφορά το θέμα για την επίσημη θέση σχετικά με το όνομα της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, θέλω να πω τα εξής: ιδρυτής της Νέας Δημοκρατίας ήταν ο Κωνσταντίνος Καραμανλής. Εγώ, λοιπόν, θα σας παραπέμψω στο δάκρυ του Καραμανλή στο Αεροδρόμιο, όταν ανακοίνωσε ότι είναι μία και μοναδική η Μακεδονία. Θα θυμίσω, λοιπόν, ότι η μόνη απόφαση που υπάρχει σε επίπεδο εθνικής θέσεως είναι το Συμβούλιο Αρχηγών Κομμάτων υπό την προεδρία του Κωνσταντίνου Καραμανλή που ομόφωνα εκτός του ΚΚΕ -για να μην αντιδράσει η κ. Παπαρήγα και πάλι- πήρε την απόφαση για τη μη χρήση του όρου “Μακεδονία“. Αν επιθυμείτε να αλλάξετε τη θέση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, μπορείτε να ζητήσετε σύγκληση του Συμβουλίου Πολιτικών Αρχηγών από τον κ. Παυλόπουλο».
Μόνο σαμπάνιες που δεν άνοιξαν οι νεοδημοκράτες. Την ώρα που ο Καμμένος έλεγε στον Μητσοτάκη «εσείς αλλάξατε τη θέση της Νέας Δημοκρατίας», ο Μητσοτάκης του θύμιζε ότι το 2007 ψήφισε τις προγραμματικές δηλώσεις της κυβέρνησης Καραμανλή, που μιλούσαν για γεωγραφική ονομασία (με το όνομα Μακεδονία μέσα). Ο Κουμουτσάκος τον παρέπεμψε στον υπουργό Εξωτερικών, που στην ιστοσελίδα του υπουργείου φιλοξενεί ακόμα την άποψη της κυβέρνησης Καραμανλή για γεωγραφικό προσδιορισμό για κάθε χρήση (erga omnes). Η Παπαρήγα τον διέψευσε ξανά, λέγοντας ότι με την πάροδο του χρόνου η στάση των κομμάτων άλλαξε και αυτό έγινε επίσημα, όχι στα μουλωχτά. «Θεωρώ απαράδεκτο, κύριε πρόεδρε της Βουλής, ο υπουργός Εθνικής Αμυνας, κάθε φορά που συζητάμε εδώ, να επικαλείται μία απόφαση του 1992. Οι θέσεις των κομμάτων άλλαξαν» κατέληξε η πρώην γενική γραμματέας του «Κ»ΚΕ.
Ο Τσίπρας πήγε να βγει από τη δύσκολη θέση με μια… εθνικοσυναινετική τρίπλα: «Σε ό,τι αφορά, λοιπόν, το θέμα που έθεσε ο κ. Μητσοτάκης για το ονοματολογικό, θα ήθελα να διαβεβαιώσω το Σώμα ότι με την ίδια υπευθυνότητα που διαχειριστήκαμε ένα κρίσιμο θέμα, κρίσιμες φάσεις διαπραγμάτευσης για το Κυπριακό, με την ίδια υπευθυνότητα θα διαχειριστούμε όταν έρθει η ώρα και το ονοματολογικό. Εχει αλλάξει η κυβέρνηση στη γειτονική χώρα. Είναι προφανές ότι επίκειται να ξεκινήσει ένας νέος γύρος διαπραγμάτευσης. Οταν ξεκινήσει, θα υπάρχει πλήρης και ανοικτή ενημέρωση των κομμάτων».
Ο Μητσοτάκης, όμως, δεν ήταν διατεθειμένος να πετάξει στα σκουπίδια το λαχείο που του έτυχε. Απαίτησε από τον Βούτση να του επιτρέψει να τριτολογήσει (μολονότι δεν επιτρέπεται από τον Κανονισμό) και αφού κατηγόρησε τον Καμμένο ότι έχει «ανάγκη να διεκδικήσει ζωτικό πολιτικό και εκλογικό χώρο» (της ακροδεξιάς, προφανώς), του ξαναθύμισε ότι «ως βουλευτής της ΝΔ το 2007 και ως υφυπουργός της κυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, είχατε τότε συνταχθεί, διά της ψήφου σας, με αυτό το οποίο είναι σήμερα η επίσημη θέση του υπουργείου Εξωτερικών». Κι αφού διάβασε τι γράφει το σάιτ του υπουργείου Εξωτερικών («Η θέση μας είναι σαφής: Σύνθετη ονομασία με γεωγραφικό προσδιορισμό πριν από την λέξη “Μακεδονία“ που θα ισχύει έναντι όλων, erga omnes, για κάθε χρήση εσωτερική και διεθνή»), κατέληξε ότι με την τοποθέτηση Καμμένου «εγείρεται μείζον ζήτημα» και «τίθεται επί της ουσίας ζήτημα δεδηλωμένης».
Ο Τσίπρας έπαθε… αφωνία. Ο Καμμένος, όμως, άρχισε να παραληρεί: «πρώτη φορά ακούω ότι οι δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου του υπουργείου Εξωτερικών είναι σχέδια νόμου. Ουδέποτε έχω ψηφίσει κάτι τέτοιο, γιατί ουδέποτε ήρθε για ψηφοφορία» είπε. «Δεν ψηφίσατε τις προγραμματικές θέσεις του 2007;» του πέταξε αμέσως ο Μητσοτάκης. «Δεν έχω ψηφίσει, κύριε Μητσοτάκη, ποτέ αλλαγή της θέσεως αυτής, που είπατε, το 2008» απάντησε ο Καμμένος και γέλασε κάθε πικραμένος. Γιατί όλοι ξέρουν ότι αυτή ήταν η θέση της κυβέρνησης Καραμανλή (ποιος ξεχνάει το Βουκουρέστι και το υποτιθέμενο βέτο του δάμαλου;). Εξω φρενών ο Καμμένος άρχισε να λέει στον Μητσοτάκη για τότε «που η αδερφή σας έλεγε άλλα και ο Καραμανλής άλλα, ούτε στο βέτο για το ΝΑΤΟ, που ο Καραμανλής έλεγε άλλα και η αδερφή σας ήθελε να παραδώσει τη μισή Ελλάδα». Και τότε πέταξε ο Τσίπρας την ατάκα για τα «οικογενεικά τους», που όμως είναι δικά του.
Είπε και μια αλήθεια ο Καμμένος: «Να είστε σίγουροι ότι η κυβερνητική πλειοψηφία θα τα βρει μια χαρά». Εμείς είμαστε σίγουροι πως αν χρειαστεί και ονομασία με τη λέξη Μακεδονία θα ψηφίσει, όπως ψήφισε και τα Μνημόνια. Την καρέκλα να μη χάσει κι από κωλοτούμπες άλλο τίποτα. Το ξεφτιλίκι, όμως, δεν το απέφυγαν οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ και προσωπικά ο Τσίπρας.
