Ενα σενάριο διατρέχει τις πολιτικές πιάτσες τον τελευταίο καιρό. Τις τελευταίες μέρες, αυτό το σενάριο έφυγε από το επίπεδο του πολιτικού κους-κους και αναφέρεται ανοιχτά. Το έγραψε το «Ποντίκι», το ξεφώνησε ο Τράγκας από τη ραδιοφωνική του εκπομπή, ενώ στη διαδικτυακή σφαίρα οι σχετικές αναφορές έχουν πάρει τη μορφή κατακλυσμού. Ο Παπανδρέου ενεργεί ως πράκτορας των Αμερικάνων χτυπώντας το ευρώ. Συνεχίζει, δηλαδή, αυτό που άρχισε όταν έκανε μυστικά παζάρια με τον Στρος-Καν για να φέρει το ΔΝΤ στην Ευρώπη. Αυτό λέει το σενάριο, εστιάζοντας στο γεγονός ότι ο Παπανδρέου είχε συνυπογράψει τη συμφωνία της 26ης Οκτώβρη και στη συνέχεια υπαναχώρησε και ανακοίνωσε το δημοψήφισμα, προκαλώντας χάος στην Ευρωζώνη, επιθέσεις κατά του ευρώ και τριγμούς στα χρηματιστήρια, διευκολύνοντας έτσι την αμερικάνικη οικονομική πολιτική.
Το σενάριο είναι παλιό και εξακολουθεί να έχει πολλές «τρύπες». Για παράδειγμα, το ΔΝΤ στην Ευρώπη δεν το έφερε ο Παπανδρέου, αλλά ο γαλλογερμανικός άξονας, που το ήθελε σαν μπαμπούλα για την εφαρμογή των νέων σκληρών πολιτικών σε συνδυασμό με σκληρή εποπτεία των υπό επιτήρηση οικονομιών. Αρα, ποιος πράκτορας των Αμερικάνων; Εχουμε και με άλλες ευκαιρίες γράψει ότι εμείς απεχθανόμαστε τα σενάρια συνωμοσίας, που παρουσιάζουν την αστική πολιτική σαν μια ατελείωτη αλυσίδα από ίντριγκες και ανταγωνισμούς μεταξύ πρακτόρων. Από την άλλη, όμως, και οι ίντριγκες και τα πρακτοριλίκια, που συνδέονται με προσωπικά οφέλη, αποτελούν διαχρονικά αναπόσπαστα στοιχεία της αστικής πολιτικής.
Υπήρχαν επιλογές της κυβέρνησης Παπανδρέου, ειδικά την περίοδο μέχρι το Μνημόνιο, που δεν θα μπορούσαν να αποδοθούν μόνο στον ερασιτεχνισμό και την ασχετοσύνη του Παπακωνσταντίνου. Και ξαφνικά, έγινε γνωστό ότι μέλος της οικογένειας Παπανδρέου συνδέεται με εταιρία που δραστηριοποιείται στο χώρο των CDS! Υπήρχε το νταραβέρι της οικογένειας Παπανδρέου με τα εμιράτα του Κόλπου, που διεκπεραιωνόταν είτε από μέλη της ίδιας της οικογένειας, είτε από «κηπουρούς», είτε από κάτι απίθανους τύπους που οικονομικά «δεν είχαν μαντίλι να κλάψουν». Ολ’ αυτά έδειχναν καθαρά ότι η «οικογένεια» έχει και δικά της συμφέροντα να υπηρετήσει, πέρα από τα συμφέροντα του διεθνούς και ντόπιου κεφάλαιου. Αυτό, όμως, συμβαίνει με όλες τις πολιτικές «οικογένειες».
Ως προς τα τελευταία, υπάρχουν μερικά ερωτήματα. Ενημέρωσε ο Παπανδρέου τους Μέρκελ-Σαρκοζί (είτε άμεσα είτε μέσω συνεργατών τους) για την πρόθεσή του να πάει σε δημοψήφισμα; Ο ίδιος δήλωσε (με διαρροές από τα παπαγαλάκια του Μαξίμου, αλλά και μέσω άλλων, όπως ο Πρωτόπαππας) ότι τους ενημέρωσε. Από τη σφοδρότητα της αντίδρασής τους, με την οποία «τελείωσαν» τον Παπανδρέου, φαίνεται ότι δεν τους είχε ενημερώσει. Γιατί, όμως, να θεωρήσουμε αυτή τη συμπεριφορά του Παπανδρέου σαν πρακτοριλίκι για λογαριασμό των Αμερικάνων (πρακτοριλίκι με απόδοση λίγων μόνο ημερών, που καταλήγει με συντριβή του πράκτορα;) και όχι ως μια κίνηση απελπισίας ενός πελαγωμένου αστού πολιτικού, που κάποιοι συνεργάτες του τον έπεισαν ότι μπορεί με μια τέτοια ζαριά να γίνει «μεγάλος παίκτης»;
ΥΓ: Τελικά, επιβεβαιώθηκε ο Λοβέρδος που σαν έμπειρος χαρτοπαίχτης είχε πει το καλοκαίρι στον Βενιζέλο, τότε που τάχα έδιωχνε την τρόικα, ότι για να κάνεις μπλόφα πρέπει να έχεις και καλό χαρτί.
