Ο Βαλς εξομολογείται στους γάλλους δημοσιογράφους που τον συνόδευαν στο ταξίδι του στην Αθήνα, ότι εξέφρασε στον Τσίπρα τη ζήλια του που αυτός (ο Τσίπρας) κατάφερε να περάσει από τη Βουλή ένα κείμενο 7.500 σελίδων, χωρίς τροποποιήσεις και χωρίς απεργίες.
Οικονομικός σύμβουλος του Ομπάμα εξομολογείται σε κυπριακή αντιπροσωπία ότι οι Αμερικανοί είναι απόλυτα ικανοποιημένοι από τον Τσίπρα, καθώς κατάφερε να διώξει τους ακραίους από το κόμμα του και από την κυβέρνηση του και τώρα η Ελλάδα να έχει μία ισχυρή, οριακή αλλά πειθαρχημένη πλειοψηφία η οποία είναι υπέρ των μεταρρυθμίσεων και της Ευρώπης.
Δηλώσεις θαυμασμού για τον Τσίπρα έκανε και ο «ξινός» Ντεϊσελμπλούμ (σοσιαλδημοκράτης, για να μην ξεχνιόμαστε και τον περάσουμε για συντηρητικό, επειδή είναι το δεξί χέρι του Σόιμπλε), ενώ η κυρίαρχη μερίδα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας (Ολάντ, Ρέντσι, Σάντσεθ κ.ά.) έχει ήδη ενσωματώσει τον Τσίπρα στις συνάξεις της, αδιαφορώντας για τη γκρίνια των πασόκων του μονοψήφιου εκλογικού ποσοστού.
Αν αξίζει να σχολιάσουμε κάτι εν προκειμένω δεν είναι ο θαυμασμός ιμπεριαλιστών πολιτικών για τον Τσίπρα (που θα γίνει περιφρόνηση, μόλις ο Τσίπρας βρεθεί στα αζήτητα, όπως και οι προκάτοχοί του), αλλά ο λόγος αυτού του θαυμασμού: περνάει την ιμπεριαλιστική πολιτική χωρίς απεργίες και πολιτική αναταραχή. Ας θυμηθούμε, λοιπόν, τους στίχους από ένα παλιό επαναστατικό τραγούδι: Ντροπή στον εργάτη, στο σκλάβο ντροπή, στο αίμα αν δεν πνίξει μια τέτοια ζωή.
