Με την εμφάνισή του τη νύχτα των εκλογών ο Καραμανλής «τα είπε όλα». Μιμούμενος σε αυτοκρατορικό ύφος τον μπάρμπα του (αυτός είναι το πρότυπό του), αγνόησε εντελώς τη σημαντική εκλογική πτώση του κόμματός του (3,5 εκατοστιαίες μονάδες δεν είναι ευκαταφρόνητη μείωση), δεν ψέλλισε δυο (υποκριτικά έστω) λόγια αυτοκριτικής, αλλά με σκληρό διαγγελματικό ύφος διακήρυξε ότι θα συνεχίσει την πολιτική των προηγούμενων τριάμισι χρόνων.
Το περιεχόμενο αυτής της πολιτικής το γνωρίζουμε: σκληρή δημοσιονομική λιτότητα, αυξήσεις κυρίως στους έμμεσους φόρους, πετσόκομμα των κοινωνικών δαπανών, ιδιωτικοποιήσεις δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών, καθήλωση μισθών, συνεχή επιδείνωση των εργασιακών σχέσεων. Σ’ αυτό το ήδη γνωστό πλαίσιο πολιτικής πρέπει να προσθέσουμε δυο ακόμα παραμέτρους. Πρώτη παράμετρος η ύφεση στην οποία μπαίνει ο διεθνής καπιταλισμός, ύστερα από μια σύντομη περίοδο σχετικής ανάκαμψης, η οποία θα απαιτήσει πιο σκληρή πολιτική προκειμένου να εξασφαλιστεί η ανταγωνιστική δύναμη του ελληνικού καπιταλισμού. Δεύτερη παράμετρος, οι ανάγκες πολιτικής αυτοσυντήρησης του κυβερνώντος κόμματος. Στα τέλη της άνοιξης του 2009 θα έχουμε ευρωεκλογές και το 2010 διαδικασία εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία μπορεί να οδηγήσει σε νέες βουλευτικές εκλογές. Επομένως, ο Καραμανλής έχει στη διάθεσή του 18 μήνες προκειμένου να ολοκληρώσει τις αλλαγές που ξεκίνησε, ώστε να πάει στις ευρωεκλογές χωρίς ανοιχτά μέτωπα και να επιδιώξει μια νέα νίκη επί του ΠΑΣΟΚ.
Ηδη, σύμφωνα με διαρροές που ο ίδιος ο Αλογοσκούφης φρόντισε να κάνει, το Ασφαλιστικό θα επιδιωχτεί να διευθετηθεί μέχρι το καλοκαίρι του 2008, αφού προηγηθεί ένας εξάμηνος «κοινωνικός και πολιτικός διάλογος». Θα ακολουθηθεί δε η μέθοδος της σαλαμοποίησης. Κρατώντας αμετάβλητα τα γενικά όρια ηλικίας, θα επιτεθούν στα όρια που είναι κάτω απ’ αυτά (βαρέα και ανθυγιεινά κυρίως, που υπάρχει σχετική πρόβλεψη στο νόμο Ρέππα), θα προωθήσουν συγχωνεύσεις Ταμείων (επίσης πρόβλεψη του νόμου Ρέππα) και μεγάλες αλλαγές στους κλάδους Υγείας.
Στο δημοσιονομικό τομέα μάλλον δεν θα γίνει αμέσως αύξηση του ΦΠΑ, γιατί είναι νωπές οι προεκλογικές δεσμεύσεις. Θα καταργηθούν, όμως, μια σειρά ειδικοί λογαριασμοί που αφορούν κοινωνικές δαπάνες, θα αυξηθούν άλλες κατηγορίες άμεσων και έμμεσων φόρων και θα αυξηθεί ο δανεισμός, ώστε η αύξηση του ΦΠΑ να έρθει σαν ώριμο φρούτο σε μια επόμενη φάση (ας πούμε την άνοιξη του 2008).
Τέλος, θα προωθηθούν γρήγορα οι ιδιωτικοποιήσεις που καθυστερούν, με αιχμή όχι μόνο τον συγκοινωνιακό τομέα (Ολυμπιακή, ΟΣΕ), αλλά και το βαρύ πυροβολικό που ονομάζεται ΔΕΗ. Θυμίζουμε πως πλέον όλα τα οδικά έργα κατασκευάζονται με συμβάσεις παραχώρησης και θα αρχίσουν να επιβαρύνουν τον ελληνικό λαό με υπέρογκα διόδια, πριν ακόμα ολοκληρωθούν τα έργα.
Τέλος, η αναθεώρηση του Συντάγματος θεωρείται από την κυβέρνηση καμένη υπόθεση. Γι’ αυτό δεν έγινε καμιά συζήτηση την προεκλογική περίοδο και μάλλον η όλη διαδικασία θα ενταφιαστεί με συνοπτικές διαδικασίες στη Βουλή, χωρίς ντόρο.
♦ Scripta
«Το πρώτο μεγάλο μετεκλογικό μεταρρυθμιστικό ζήτημα δεν είναι άλλο από το ασφαλιστικό. Ομως, για να λυθεί ένα τέτοιο ζήτημα δεν είναι απαραίτητη προϋπόθεση μια ισχυρή κυβέρνηση. Αλλωστε, οι λύσεις που επιβάλλονται “άνωθεν” δεν επιβιώνουν. Αρα, χρειάζεται ευρύτερη συναίνεση…
Είναι, λοιπόν, ανάγκη τα δύο μεγάλα κόμματα αλλά και τα μικρότερα μαζί, να δεσμευτούν σε αναγκαίες αλλαγές για τη βιωσιμότητα του ασφαλιστικού. Το ίδιο και στα κρίσιμα θέματα που αφορούν σε ολόκληρη την κοινωνία. Η ανάγκη για συναίνεση, τελικά, είναι σημαντικότερη από την ανάγκη για ισχυρές κυβερνήσεις…
Με αφορμή το ασφαλιστικό, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι τα συμπεράσματα της επιτροπής Σπράου και εκείνης της οποίας ηγείται ο κ. Αναλυτής είναι σχεδόν κοινά. Αρα, υπάρχει κοινό έδαφος τουλάχιστον για τα δύο μεγάλα κόμματα. Αλλά φοβούμαι ότι και τα δύο βολεύονται στο status quo και αντιδρούν στις αλλαγές: Η καθυστέρηση στις μεταρρυθμίσεις εν πολλοίς οφείλεται σε αγκυλώσεις των κομματικών μηχανισμών. Υπό το πρίσμα αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα μπορεί να λειτουργήσει θετικά, αν καταφέρει να ενεργοποιήσει τις εκσυγχρονιστικές δυνάμεις μέσα στα κόμματα. Πολύ δε περισσότερο όταν δεν υπάρχουν πια άλλα περιθώρια καθυστέρησης των μεταρρυθμίσεων».
Η Μιράντα Ξαφά, αναπληρώτρια Διευθύντρια του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την Ιταλία, την Ελλάδα, την Πορτογαλία και άλλες χώρες αλλά και εκπρόσωπος της Ελλάδας στο ΔΝΤ, στην «Καθημερινή» (17.9.07).
