Η εικόνα της Βουλής το απόγευμα της περασμένης Δευτέρας, όταν ο Μητσοτάκης ανέβηκε στο βήμα για να καταθέσει την προαναγγελθείσα πρόταση μομφής κατά του Πολάκη, ήταν δηλωτική του κλίματος των ημερών. Ο Βούτσης δεν ανέβηκε στο προεδρείο, όπως συνηθίζεται όταν μιλά ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ο Τσίπρας δε διέκοψε, έστω για λίγες ώρες, την προεκλογική του περιοδεία στη Θράκη. Εστειλε τον Δραγασάκη, ο οποίος περίμενε υπομονετικά ολομόναχος στα κυβερνητικά έδρανα. Αδεια και τα έδρανα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ.
Ηθελαν να υποβαθμίσουν το γεγονός. Γι' αυτούς η πρόταση μομφής κατά Πολάκη δεν σήμαινε τίποτα. Αξία έχει μόνο η γενίκευση της συζήτησης ως συζήτηση για παροχή ψήφου εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, την οποία επίσης είχε προαναγγείλει ο Τσίπρας και κατέθεσε με την ομιλία του ο Δραγασάκης.
Οχι, δε θλιβόμαστε για τη… θεσμική παρέκκλιση, ούτε αγωνιούμε για την τήρηση των αστικών κοινοβουλευτικών θεσμίων. Σημειώνουμε απλά ότι όλα είναι θέατρο. Ενα τηλεοπτικό σίριαλ, σχεδιασμένο από τα επιτελεία προπαγάνδας των αστικών κομμάτων, έτσι που να υπηρετεί την προεκλογική τους καμπάνια. Βλέπουν τα κυλιόμενα γκάλοπ (αυτά που δε βλέπουμε εμείς), βλέπουν -όπως αναφέρουν δημοσιογράφοι του αστικού Τύπου που έχουν επαφή με τα κομματικά επιτελεία- ένα μεγάλο ρεύμα αποχής και έχουν μετατρέψει την ψευδοπόλωση σε βασικό εργαλείο αυτής της προεκλογικής καμπάνιας.
Πριν από το σόου «πρόταση μομφής κατά υπουργού – ψήφος εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση» είχε προηγηθεί το σόου «ντιμπέι ρε». Το ζήτησε ο Τσίπρας σε μια τηλεοπτική του συνέντευξη, το δούλεψε η προπαγανδιστική μηχανή του ΣΥΡΙΖΑ, «εξήγησαν» τα παπαγαλάκια της ΕΡΤ πόσο σημαντικό θα ήταν για την ενημέρωση του ελληνικού λαού και στο καπάκι δόθηκε εντολή στη Σβίγκου να στείλει επίσημη πρόσκληση στη γαλάζια ομόλογό της Ζαχαράκη «για τη διεξαγωγή τηλεοπτικής συζήτησης μεταξύ του Προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξη Τσίπρα και του Προέδρου της ΝΔ κ. Κυριάκου Μητσοτάκη, ενόψει των Ευρωεκλογών», στην οποία η Ζαχαράκη απάντησε με μια εξίσου ευγενική επιστολή, τονίζοντας ότι «και η ίδια η επιλογή του κ. Τσίπρα να μετατρέψει προεκλογικά την πρόταση μομφής σε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνησή του, φοβούμενος την αποδοκιμασία του κ. Πολάκη ακόμη και από βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, εκ των πραγμάτων προσδίδει στην εν λόγω κοινοβουλευτική συζήτηση το χαρακτήρα ενός τριήμερου ντιμπέιτ. Και μάλιστα εφ όλης της ύλης».
Είναι γνωστό ότι ο Τσίπρας υπερτερεί τηλεοπτικά του Μητσοτάκη. Το «ντιμπέιτ», όμως, συνήθως το ζητά εκείνος που χάνει και προσπαθεί να ρεφάρει. Αντίθετα, εκείνος που βρίσκεται μπροστά στις δημοσκοπήσεις και έχει υπέρ του την πραγματική «παράσταση νίκης», δεν πάει σε «ντιμπέιτ» (εκτός αν είναι πριν από εθνικές εκλογές, οπότε δεν μπορεί να κάνει αλλιώς). Κι έχει διπλό λόγο να μην πάει σε ντιμπέιτ, όταν ο ίδιος και οι επικοινωνιολόγοι του ξέρουν πως υστερεί του αντιπάλου του στο «ένας εναντίον ενός».
Το «ντιμπέιτ» εξαντλήθηκε ως ζήτημα ανάπτυξης ψευδοπόλωσης ανάμεσα σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ και αποσύρθηκε στα μετόπισθεν (ίσως επανέλθει το τελευταίο προεκλογικό δεκαήμερο), για να δώσει τη θέση του σε υποτιθέμενα ζητήματα πραγματικής πολιτικής. Ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε ότι θα καταθέσει τροπολογία για την κατάργηση της προ-νομοθετημένης μείωσης του αφορολόγητου. Οι συριζαίοι δεν τσίμπησαν και έμειναν στη γραμμή «κάθε πράγμα στην ώρα του», απαντώντας με νόημα ότι το επόμενο χρονικό διάστημα ο Μητσοτάκης θα αναγκαστεί να ψηφίσει στη Βουλή όλα τα θετικά μέτρα που θα καταθέσει η κυβέρνηση.
Κι ενώ είχε στηθεί το σκηνικό για το τριήμερο κοινοβουλευτικό «ντιμπέιτ» (Τετάρτη με Παρασκευή), στη διάρκεια του οποίου η πόλωση θα ανέβαινε στα ύψη, με τη ΝΔ να μιλάει για τον Πολάκη και τα υπόλοιπα και με τον ΣΥΡΙΖΑ να απαντά με Novartis και λοιπά σκάνδαλα, αλλά και με τη γνωστή παροχολογία, την οποία έψηναν από τη μεγάλη βδομάδα (βγήκε στο τηλεοπτικό μεϊντάνι ακόμα και ο κυρ-Αλέκος με το φρέντο), σκάει η υπόθεση με το κότερο και τα φέρνει όλα τούμπα.
Ο Τσίπρας εγκατέλειψε στη μέση την προεκλογική του περιοδεία (από τη Θράκη θα πήγαινε στην Ηπειρο) και επέστρεψε άρον-άρον στην Αθήνα, για να οργανώσει φιέστα στο Ζάππειο, προκειμένου να ανακοινώσει τα «θετικά μέτρα», τα οποία προφανώς θα ανακοίνωνε αργότερα. Χαρακτηριστικό της βιασύνης με την οποία προετοιμάστηκε αυτή η φιέστα είναι ότι στα γραφεία των εφημερίδων έφτασε η πρόσκληση στις 15:17 και μας ενημέρωνε ότι πρέπει να διαπιστεύσουμε συντάκτες για τη φιέστα του Ζαππείου μέχρι τις 17:00. Ούτε πόλεμος να γινόταν!
Είναι φανερό ότι η κοτερολογία (γράφουμε παρακάτω) έπληξε καίρια τους Τσιπραίους, σε μια περίοδο που τα πράγματα φαίνεται ότι δεν πηγαίνουν και τόσο καλά γι' αυτούς. Ηταν στραβό το κλήμα, το 'φαγε και το κότερο. Η εικόνα ενός «λαϊκού» και «αριστερού» πρωθυπουργού που κάνει κρυφά κρουαζιέρα με την υπερπολυτελή θαλαμηγό ενός μεγαλοεφοπλιστή μάλλον λειτούργησε ως καίριο πλήγμα στην εικόνα του Τσίπρα. Στη λαϊκή συνείδηση το πολιτικό ψέμα μπορεί μέχρις ένα βαθμό να γίνει ανεκτό (είναι από τις… σταθερές του κοινοβουλευτικού κρετινισμού), αλλά αυτού του τύπου η κοροϊδία (παριστάνω πως είμαι ένας από εσάς, αλλά στα κρυφά απολαμβάνω την αστική χλιδή) συνήθως ξεσηκώνει οργή. Λειτουργεί σαν σταγόνα που ξεχειλίζει το ποτήρι.
Το γεγονός αυτό ανάγκασε τους Τσιπραίους ν' αλλάξουν το σχεδιασμό τους και να προτάξουν την άρον-άρον οργανωμένη φιέστα του Ζαππείου, σε μια προσπάθεια ν' αλλάξουν την ατζέντα και να οικοδομήσουν την ψευδοπόλωση πάνω στο… φιλολαϊκό πολιτικό τους πρόγραμμα. Το πεδίο της σκανδαλολογίας είναι πια ναρκοθετημένο για τον ΣΥΡΙΖΑ. Η υπόθεση Novartis αποδείχτηκε φιάσκο. Μέχρι στιγμής μόνο ο Λοβέρδος έχει κληθεί για εξηγήσεις κι αυτός πήρε προθεσμία για τις 30 Μάη (μετά τις εκλογές). Αν η Τουλουπάκη κάνει αυτή την περίοδο οποιαδήποτε κίνηση εναντίον άλλου πολιτικού στελέχους, αυτό θα φανεί σαν προεκλογική παρέμβαση υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ. Την ώρα δε που ο Τσίπρας θα μιλάει για διαπλοκή των δεξιοπασόκων, από κάτω θα του κουνάνε πούρα και θα του φωνάζουν «κότερο».
Η μόνη λύση για τον ΣΥΡΙΖΑ, έτσι όπως ήρθαν τα πράγματα, είναι η παροχολογία. Αυτό το σημείωμα γράφεται πριν από την έναρξη της συζήτησης στη Βουλή για την ψήφο εμπιστοσύνης. Είμαστε σίγουροι, όμως, ότι ο Μητσοτάκης δε θα δυσκολευτεί να ακολουθήσει τον Τσίπρα στην παροχολογία. Εκτός αν οι νεοφιλελεύθερες εμμονές του τον οδηγήσουν σε νέα γκάφα, όπως αυτή με τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα, άδειας, που τα χαρακτήρισε… «λάθη του παρελθόντος».
Είναι η πρώτη φορά μετά από χρόνια που η δικομματική πόλωση φαίνεται με τη μία ψεύτικη. Ιδού ένα ακόμα επιχείρημα για την προπαγάνδιση της αποχής.
