«Η μάχη των ιδεών είναι, επομένως, σημαντική έτσι κι αλλιώς, αλλά είναι δυο φορές σημαντική, στον αγώνα μας να κτίσουμε τη Νέα Ελλάδα». Γιατί οι λογογράφοι του Σαμαρά γράφουν «Νέα Ελλάδα» και όχι «νέα Ελλάδα», όπως είναι το συντακτικά σωστό; Δεν πρόκειται για λάθος, αλλά για πολιτική επιλογή. Η «Νέα Ελλάδα» έχει γίνει ψωμοτύρι στο στόμα του Σαμαρά, επειδή αυτός και η κλίκα των συνεργατών του προετοιμάζουν τη δημιουργία νέου πολιτικού φορέα, που θα έχει ως σκοπό να συγκεντρώσει και ένα κομμάτι από τα συντρίμμια του ΠΑΣΟΚ, παλιά και νέα.
Το αν θα τα καταφέρουν και πότε δεν έχει καμιά σημασία για μας. Σημασία έχει το περιεχόμενο της πολιτικής της «Νέας Ελλάδας». Το Μνημόνιο ως οικονομική και κοινωνική πολιτική με την προσθήκη μιας άγριας καταστολής, που θα θυμίζει τα πριν τη χούντα χρόνια, είναι η «Νέα Ελλάδα» που οραματίζεται ο Σαμαράς. Την περιγραφή έδωσε ο ίδιος, μιλώντας στην Πολιτική Επιτροπή της ΝΔ την περασμένη Κυριακή:
«Μέχρι πριν δύο χρόνια, μια και είπα πριν για τη νεολαία και τον Παπαμιμίκο, δεν τολμούσε κανείς να ζητήσει, να ζητήσει καν, να σπάσει τα άλατα ενός απίστευτου κατεστημένου, και να καταργήσει το άσυλο της παρανομίας μέσα στα Πανεπιστήμια (…) Μέχρι πριν δύο χρόνια, κανείς δεν τολμούσε να μιλάει για λαθρομετανάστες. Σήμερα έχουμε ήδη σταματήσει την εισροή τους, έχει αρχίσει συστηματικά ο επαναπατρισμός τους, προωθούμε την πολιτική στήριξη της Ευρώπης, για να επιτευχθούν αυτοί οι επαναπατρισμοί, καθαρίζουμε σιγά-σιγά τις γειτονιές που ασφυκτιούσαν (…) Μέχρι πριν λίγα χρόνια, στον τομέα της δημόσιας ασφάλειας υπήρχε παράλυση. Σήμερα το αίσθημα ασφάλειας κερδίζει έδαφος μέρα με τη μέρα και η αστυνομία μας έχει τη μία επιτυχία μετά την άλλη. Μέχρι πριν λίγα χρόνια, κανείς δεν τολμούσε να αγγίξει τα κάστρα των βολεμένων. Ολοι μιλούσαν για μεταρρυθμίσεις, αλλά κανείς δεν τολμούσε να «σπάσει αυγά». Εμείς τολμήσαμε! (…) Αντίπαλοί μας είναι όσοι κλείνουν επιχειρήσεις, καταλαμβάνουν εργοστάσια, και ύστερα κλαίνε για την ανεργία (…) Αντίπαλοί μας είναι όσοι θέλουν να αφοπλίσουν την αστυνομία, όσοι υπερασπίζονται κάθε τόσο, τους τρομοκράτες που σκοτώνουν, τους κουκουλοφόρους που καίνε την πόλη (…) Και τα μεγαλύτερα λάθη τα έκαναν στους δρόμους και στα πεζοδρόμια, εκείνοι που δεν κυβέρνησαν! (…) Και την ίδια στιγμή, να χαίρονται αυτοί που έβλαψαν τη χώρα παλιά και τώρα τη βλάπτουν ακόμα περισσότερο – κι ας μην την κυβέρνησαν ποτέ!».
Ενας πρωθυπουργός περιγράφει το όραμά του για το μέλλον και μιλά σαν τους συνταγματάρχες της χούντας. Μιλά μόνο για «ησυχία, τάξη και ασφάλεια», που θα επιτευχθούν με την αστυνομική καταστολή, η οποία θα δώσει στην παράταξή του «τη νίκη των ιδεών»!
Η ατζέντα του Σαμαρά είναι ακροδεξιά, φασίζουσα. Δεν το κάνει μόνο για να υπερκεράσει τους νεοναζί και να επαναπατρίσει τις ακροδεξιές ψήφους. Το κάνει και γιατί αυτό απαιτούν οι ανάγκες του συστήματος. Οι εποχές της συναίνεσης έχουν τελειώσει κι αυτό το ξέρουν πολύ καλά όλοι. Μόνο με τον τρόμο μπορούν να εξακολουθήσουν να κυβερνούν. Ως κατεξοχήν φορέας αυτού του τρόμου εμφανίζεται ο Σαμαράς, ζητώντας από ολόκληρο το κόμμα του να στοιχηθεί πίσω του.
