Υποψήφιοι πάνε κι έρχονται

Η απόσυρση του Μπουτάρη από την εκλογική κούρσα (αφού προηγουμένως είχε βάλει ΣΥΡΙΖΑ και ΚΙΝΑΛ να του προσφέρουν δημόσια τη στήριξή τους) πρέπει να ανακούφισε τη ΝΔ. Εκεί που «καιγόταν» ο ένας υποψήφιος μετά τον άλλο, ο Μητσοτάκης ανακοίνωσε τον Ταχιάο, παλιό στέλεχος, πιστό στους Μητσοτάκηδες, με προφίλ μετρημένο και σοβαρό  και επομένως με πιθανότητες να κερδίσει το δήμο Θεσσαλονίκης. Μια μέρα, όμως, πριν από το χρίσιμο του Ταχιάου, ανακοίνωσε με ταρατατζούμ τη δική του υποψηφιότητα ο Γιώργος Ορφανός (προφανώς είχε ενημέρωση για το επικείμενο χρίσμα).
 
Ετσι, ο κίνδυνος για διχοτόμηση των ψήφων της Δεξιάς (αν δεν αποσυρθεί ο Ορφανός και το πάει μέχρι το τέλος) είναι μεγάλος. Γιατί ο Ορφανός έχει «πρόσωπο» στη Θεσσαλονίκη. Εχει διατελέσει βουλευτής της ΝΔ, έχει διατελέσει υφυπουργός Αθλητισμού και έχει ισχυρούς δεσμούς με το «σύστημα ΠΑΟΚ» που παίζει ρόλο στην πόλη, ειδικά σ' αυτό το επίπεδο. Βέβαια, αν ο ένας από τους δύο καταφέρει να περάσει στο δεύτερο γύρο, οι δεξιοί ψήφοι θα ενωθούν. Αν όμως μπει σαν δεύτερος και καταϊδρωμένος, θα έχει χάσει τη δυναμική και θα δει δεξιές ψήφους να πηγαίνουν στον αντίπαλο. Ιδιαίτερα αν ο αντίπαλος είναι η Καϊλή, το όνομα της οποίας ακούγεται έντονα ως υποψήφια του ΠΑΣΟΚ. Ναι, η Καϊλή και όποιου του αρέσει. Αυτό είναι το επίπεδο, δυστυχώς.
 
Το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχει ο ΣΥΡΙΖΑ. Μια χαρά είχε βολευτεί με τον Μπουτάρη και τώρα πρέπει να τρέχει να βρει υποψήφιο. Θα είναι η Νοτοπούλου, όπως ακούγεται; Θα βρουν κάποιον άλλο; Αδιάφορο μας είναι. Σχολιάζουμε μόνο και μόνο για να δείξουμε ποια είναι τα… μεγάλα προβλήματα που απασχολούν την «πολιτική ηγεσία του τόπου».
 
Στον Πειραιά, ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκε τον άνθρωπο που θα κατέβει για να χάσει, στο πρόσωπο του αρχιτέκτονα Νίκου Μπελαβίλα (άλλη μια περίπτωση ανθρώπου για τον οποίο ισχύει το «πού είσαι νιότη που 'δειχνες πως θα γινόταν άλλος»). Ο Μπελαβίλας έβαλε ως στόχο «να φύγει η ολιγαρχική γάγγραινα από τον Πειραιά, όχι μόνο γιατί απειλεί τον Πειραιά και τους ανθρώπους του, αλλά γιατί απειλεί να επεκταθεί σε όλη την Ελλάδα. Το φαινόμενο ολιγαρχών που αγοράζουν δήμους και κανάλια, πριν αγοράσουν την ίδια την εξουσία, απειλεί ευθέως τη Δημοκρατία». Ελα, ρε Μπελαβίλα, το ανακάλυψες επιτέλους. Μόνο που δεν πείθεις ούτε τον Δρίτσα με τη Χριστοδουλοπούλου που σε «έσπρωξαν». Δεν είδαμε κανέναν αγώνα κατά του Μαρινάκη το 2014. Είδαμε τη Δούρου να συντρώγει μαζί του σε πολυτελή ψαροταβέρνα και μετά είδαμε τον συριζαϊκό συνδυασμό για την περιφέρεια Αττικής να «σαρώνει» στον Πειραιά, εισπράττοντας «ολιγαρχικές» ψήφους. Κι ύστερα, είδαμε τον Μαρινάκη να ανακηρύσσεται «προσωρινός υπερθεματιστής» σε εκείνη την πονεμένη ιστορία με τις τηλεοπτικές άδειες. Τότε ο Μαρινάκης μπαινόβγαινε στο Μαξίμου όπως μπαινοβγαίνει στην έδρα των ναυτιλιακών επιχειρήσεών του και ο Παππάς έλεγε ότι μ' αυτόν, τον Σαββίδη, τον Καλογρίτσα, θα καθαρίσει το τηλεοπτικό τοπίο από τη διαπλοκή. Μετά τα χάλασαν (άγνωστο για ποιους λόγους) κι άρχισε πόλεμος. Οχι όμως και να μας περνάς για αμνήμονες…
 
Πιο δύσκολα είναι τα πράγματα για τον ΣΥΡΙΖΑ στην Αθήνα καθώς ο υποψήφιός του θα βρει απέναντι ένα ισχυρό δίδυμο. Για τον γιο της Ντόρας δε χρειάζεται να πούμε τίποτα. Εχει στην υπηρεσία του το μηχανισμό της μάνας του και το μηχανισμό της ΝΔ, ενώ έχει φτιάξει ένα προφίλ μοντέρνου, συναινετικού και… δουλευταρά, το οποίο φρεσκάρει συνεχώς μια ολόκληρη στρατιά μιντιανθρώπων. Ο Γερουλάνος έχει το αριστοκρατικό στιλ που περνάει στο συντηρητικό κοινό της Αθήνας, θα έχει και το μηχανισμό που έχει στήσει μέσα σε μια οχταετία ο Καμίνης. Κανένας πρωτοκλασάτος συριζαίος δε δέχεται να σταθεί απέναντί τους, σε μια περίοδο που ο ΣΥΡΙΖΑ δε βρίσκεται σε άνοδο. Κινδυνεύει (για να μην πούμε είναι σίγουρο) να μην μπει στο δεύτερο γύρο. Κι αν ο κάθε πρωτοκλασάτος συριζαίος σκέφτεται την εικόνα του που θα στραπατσαριστεί, η ηγετική ομάδα σκέφτεται το δικό της στραπατσάρισμα. Γιατί είναι άλλο να χάνει ένας Σκουρλέτης (για παράδειγμα) και άλλο να χάνει ένας Νάσος Ηλιόπουλος που τον γνωρίζουν ελάχιστοι και τη φωνή του την έχουν ακούσει ακόμα πιο λίγοι. Το πιθανότερο είναι, λοιπόν, αν δε βρεθεί κάποιο όνομα εκτός πολιτικής (για να κάνουν ντόρο μ' αυτό) να καταλήξουν σε κάποιον νέο (ή νέα) σχετικά άγνωστο, για να στήσουν πάνω του μια καμπάνια που θα παίζει με το νεαρό της ηλικίας, την ανανέωση και όλα αυτά στα οποία οι συριζαίοι είναι «μανούλες».
 
Το εξοργιστικό είναι πως όλη αυτή η ονοματολογία, μέσω της οποίας τα κόμματα τεστάρουν τις υποψηφιότητές τους, και η μπουρδολογία των υποψηφίων προβάλλονται ως πολιτικά γεγονότα πρώτης γραμμής, τη στιγμή που είναι γνωστό ότι δήμαρχοι και περιφερειάρχες είναι απλοί διαχειριστές της αστικής εξουσίας στην περιοχή ευθύνης τους, με περιορισμένα μέσα στη διάθεσή τους και με τα βασικά έσοδά τους να προέρχονται από τη φορολογία που επιβάλλεται σε τοπικό επίπεδο και εισπράττεται μέσω των λογαριασμών του ηλεκτρικού ρεύματος. Τι διαφορές πολιτικής μπορεί να υπάρξουν υπ' αυτές τις συνθήκες;