Είναι ολοφάνερο πως το πολιτικό σύστημα με τη μορφή που έχει σήμερα «δεν τραβάει». Η Ζαχοπουλειάδα είναι απλά ο καταλύτης που επιτάχυνε τις εξελίξεις, βγάζοντας το καπάκι από το βόθρο. Ο Καραμανλής, ο «καθ’ ύλην αρμόδιος» να βάλει τάξη και να καθορίσει τη ροή των εξελίξεων, τα ‘χει εντελώς χαμένα και γίνεται καθημερινά ρόμπα. Ουσιαστικά έχει αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση για την αποχώρησή του από την πρώτη γραμμή κι αυτό το ξέρουν καλά και ο ίδιος και τα πρωτοκλασάτα στελέχη της ΝΔ. Ακόμα και εκείνα τα στελέχη που βγαίνουν και τον υπερασπίζονται το κάνουν για να βελτιώσουν τη δική τους εικόνα (προβάλλοντας ως αντίπαλοι της επελαύνουσας Ντόρας) και όχι επειδή πιστεύουν πως το γαλάζιο σκάφος θα συνεχίσει μ’ αυτόν καπετάνιο.
Στο ΠΑΣΟΚ βλέπουν τον Γιωργάκη να μη μπορεί να σηκώσει κεφάλι και τα ποσοστά τους στα γκάλοπ να κατρακυλούν. Αν τώρα δε μπορούν να προβληθούν σαν αξιόπιστη εναλλακτική λύση, πότε θα μπορέσουν; Οταν ο Καραμανλής καταφέρει να ξεφύγει από το στρίμωγμα; Μάλιστα, από τότε που επέλεξαν να «χτυπούν» και προς τ’ αριστερά τους, βλέπουν τις διαρροές προς τον ΣΥΝ να μεγαλώνουν.
Στην Κουμουνδούρου πλέουν σε πελάγη ευτυχίας. Τα τελευταία γκάλοπ περνούν τον ΣΥΝ στην τρίτη θέση. Οσο ενισχύεται αυτή η τάση τόσο πιο δεξιά μετατοπίζουν την πολιτική τους (χαρακτηριστική απ’ αυτή την άποψη είναι η αισχρή οπορτουνιστική συμπεριφορά τους μετά το θάνατο του Χριστόδουλου). Αλαβάνος και Τσίπρας (χωρίς να υστερούν οι υπόλοιποι) παίζουν λαϊκίστικα με τις ελπίδες του κόσμου, εκμεταλλευόμενοι την πολιτική ανωριμότητα που επικρατεί , τη «λογική του καναπέ» που κυριαρχεί και το ιδιαίτερα χαμηλό επίπεδο της ταξικής πάλης. Προβάλλονται ως ο «πυρήνας μιας εναλλακτικής λύσης εξουσίας», χωρίς να εξηγούν όμως το περιεχόμενο αυτής της εναλλακτικής λύσης, την πολιτική που θα σηματοδοτήσει.
Γι’ αυτό, άλλωστε, και η εσωκομματική αντιπαράθεση έχει ως αποκλειστικό διακυβευόμενο το πρόσωπο του νέου προέδρου (Αλέξης ή Φώτης;) και όχι οποιοδήποτε ιδεολογικό ή προγραμματικό πλαίσιο. Κοντολογίς, αναζητείται το πρόσωπο που θα είναι πιο αποτελεσματικό από «επικοινωνιακή» άποψη, προκειμένου να γίνει πιο αποτελεσματικό το παιχνίδι της «κεντροαριστεράς». Βέβαια, αυτή είναι μια πολιτική κοντόθωρη. Τη δοκίμασαν και το 1989 κι είδαν κι έπαθαν μέχρι να συνέλθουν. Επιπρόσθετα, θυμίζουμε ότι οι πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου έχουν μετακομίσει στο ΠΑΣΟΚ το οποίο είχαν πολεμήσει με λύσσα. Ομως, πολιτικοί σχηματισμοί σαν τον ΣΥΝ ζουν για το σήμερα ελπίζοντας για το αύριο. Στόχος τους είναι να βρεθούν στην εξουσία. Μετά θα σκεφτούν τον τρόπο για να διατηρηθούν.
Στον Περισσό έχουν φορέσει πλερέζες, αφού ελάχιστους μήνες μετά τις εκλογές ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται διαρκώς, ενώ οι ίδιοι εμφανίζουν μια μικρή πτώση μέσα στο Γενάρη. Τους λόγους τους γνωρίζουν. Η κρίση του ΠΑΣΟΚ στέλνει κόσμο στον πιο όμορο χώρο, ο οποίος μάλιστα επαγγέλλεται προοπτική εξουσίας. Από την άλλη, η πλήρης αποστασιοποίησή τους από τη σκανδαλολογία και η διακριτική στήριξη της κυβέρνησης σε κάποιες περιπτώσεις τους έχει φορτώσει το άχθος του δεκανικιού. Οι ίδιοι διατείνονται ότι ακολουθούν πολιτική αρχών, εστιασμένη στα λαϊκά προβλήματα. Δεν είδαμε, όμως, να μεταγγίζουν σ’ αυτό τον τομέα κάποια μεγαλύτερη δυναμική. Ψηφοθηρική πολιτική ακολουθούν, μόνο που στις δεδομένες συνθήκες αυτή δεν είναι αποτελεσματική.
Το ΛΑΟΣ δεν τσιμπάει απολύτως τίποτα. Τα γκάλοπ το δείχνουν καθηλωμένο στα εκλογικά του ποσοστά κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Ο Καρατζαφέρης ακολουθεί μια πολιτική στήριξης της κυβέρνησης, όχι μόνο στα προβλήματα που αντιμετωπίζει από τη Ζαχοπουλειάδα, αλλά και σε μεγάλης σημασίας κοινωνικά ζητήματα, όπως το Ασφαλιστικό.
Αν γίνονταν σήμερα εκλογές, θα είχαμε αδυναμία σχηματισμού κυβέρνησης. Εκτός αν ο ΣΥΡΙΖΑ διήνυε σε χρόνο ρεκόρ την απόσταση που τον χωρίζει από το ΠΑΣΟΚ. Κι αν ξαναγίνονταν εκλογές, με τον εκλογικό νόμο Παυλόπουλου, πάλι θα ήταν δύσκολο να σχηματιστεί πλειοψηφία. Η προοπτική αυτή ανησυχεί σφόδρα τις «κορυφές» του συστήματος. Διότι γνωρίζουν ότι δεν έχουν να κάνουν μ’ ένα συγκυριακό φαινόμενο, μ’ ένα φαινόμενο που το προκάλεσε η Ζαχοπουλειάδα, αλλά με κάτι πολύ βαθύτερο. Είναι τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που προκαλούν την πολιτική κρίση και όχι κάποιοι άστοχοι χειρισμοί της κυβέρνησης ή του ΠΑΣΟΚ.
Γι’ αυτό και επανέρχεται στο προσκήνιο η φιλολογία για το «τέλος της μεταπολίτευσης», το «τέλος του δικομματισμού» και τα παρόμοια. Πάμε σε μια νέα διάταξη των πολιτικών δυνάμεων; Οσες φορές επιχειρήθηκε κάτι τέτοιο στο παρελθόν δεν ολοκληρώθηκε. Οι διασπάσεις στο χώρο της δεξιάς καταποντίστηκαν, μετά από μια σύντομη κοινοβουλευτική θητεία (ο Αβραμόπουλος δεν ρισκάρισε καν θητεία), ενώ την ίδια τύχη είχαν και οι διασπάσεις από πλευράς ΠΑΣΟΚ (τελευταίο πείραμα αυτό του Τσοβόλα). Αυτό φοβούνται όσοι θα ήθελαν να δοκιμάσουν να βάλουν μπροστά τη δημιουργία ενός νέου κόμματος. Γι’ αυτό και ο Βενιζέλος έκανε πίσω, προτιμώντας σ’ αυτή τη φάση να μείνει μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Σήμερα τα πράγματα δείχνουν ανώριμα. Αν όμως η κρίση συνεχιστεί με τη σημερινή παραλυτική μορφή, τότε οι διεργασίες θα ενταθούν. Γιατί το σύστημα πρέπει να εξασφαλίσει εναλλακτική λύση, για να μη βρεθεί σε βαθύτερη κρίση στο μέλλον.
