Θέλει ο πρόεδρος ν’ αγιάσει, μα οι διαβόλοι δεν τον αφήνουν. Ολα τα είχε ετοιμάσει ο Σαμαράς: το προσκλητήριο για την επιστροφή στο μαντρί των απολωλότων προβάτων, τον απόλυτο έλεγχο των συνέδρων ώστε να εκλεγούν όλοι οι της προεδρικής λίστας (ακόμα και ο Φαήλος που στο προηγούμενο συνέδριο τον μαύρισαν οι Νεοδημοκράτες), την εκλογή του νέου γραμματέα. Το σόου ήταν τόσο καλά οργανωμένο, που έχουμε την υποψία ότι ακόμη και η γαστρεντερίτιδα ήταν στο πρόγραμμα. Αντί, όμως, η επικαιρότητα ν’ ασχολείται με τον προσωπικό θρίαμβο του Σαμαρά, διαρκούντος ακόμη του συνεδρίου άρχισε ν’ ασχολείται με διάφορους φαιογάλαζους «Μητσάρες» που μπήκαν ορμητικά στο πλάνο και το κατέλαβαν ολόκληρο.
Ολόκληρη την Κυριακή και το πρωί της Δευτέρας, οι πάντες ασχολούνταν με τον Βορίδη και μια αναφορά που έκανε στον Ανδρέα Παπανδρέου. Μια αναφορά που υπό άλλες περιστάσεις θα περνούσε απαρατήρητη, καθώς από τα πιο επίσημα δεξιά χείλη έχουν ακουστεί χειρότερα ενάντια στον ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ. Μέχρι πριν ένα χρόνο, ο Σαμαράς και οι συνεργάτες του, απαντώντας στις κατηγορίες των Πασόκων ότι ήταν η διακυβέρνηση Καραμανλή που εκτροχίασε τον προϋπολογισμό και το έλλειμμα, έλεγαν τα ίδια ακριβώς που είπε ο Βορίδης. Τώρα, όμως, η ΝΔ συγκυβερνά με το ΠΑΣΟΚ, οπότε το τσεκούρι του πολέμου πρέπει να μπει στη ντουλάπα. Γι’ αυτό απέκτησαν σημασία τα τετριμμένα που είπε ο Βορίδης.
Κι ενώ το πράγμα φαινόταν να καλμάρει, με τον Βορίδη να έχει πάρει εντολή να κρατήσει σιγή ασυρμάτου και τους Μαρκόπουλο-Σολδάτο να παίρνουν εντολή να στείλουν αμέσως τις επιστολές επανόδου στη ΝΔ (με γλοιώδες γλείψιμο στον Σαμαρά), ήρθε λίγο πριν το μεσημέρι της Δευτέρας ο «γνωστός και μη εξαιρετέος» Πολύδωρας και τράβηξε πάνω του όλα τα φώτα της δημοσιότητας, προκαλώντας παροξυσμούς θυμού στο Μαξίμου και τη Συγγρού. «Βεβαίως και πρέπει να υπάρξει συνεργασία. Μας έπιασε η ευαισθησία για τη Χρυσή Αυγή, η οποία είναι ψηφισμένη από 600 χιλιάδες κόσμο, θα ψηφιστεί από ένα εκατομμύριο κι εμείς θα κάνουμε αναμνήσεις του συντάγματος της Βαϊμάρης;», δήλωσε ο Πολύδωρας και σίγουρα τα περί συνεργασίας με τη Χρυσή Αυγή δεν του ξέφυγαν.
Ο Πολύδωρας είναι πολιτικά ακροδεξιός. ΕΚΟΦίτης στα νιάτα του, αβερωφικός σαν τον Σαμαρά στη μεταπολίτευση, επίλεκτο στέλεχος της «λαϊκής Δεξιάς» (όπως αποκαλούνται στην «πολιτικά ορθή» διάλεκτο οι ακροδεξιοί της ΝΔ), χρημάτισε υπουργός του Καραμανλή του νεότερου, αλλά πήγε με τη Ντόρα και έπεσε στη δυσμένεια του σαμαρικού στρατόπεδου. Εμπειρος πολιτικά είναι, εδώ και χρόνια έχει καθιερώσει το στιλ του «απρόβλεπτου», του «αιρετικού», του «αντιηγετικού» (που περιέχει στοιχεία γραφικότητας), βρήκε λοιπόν την ευκαιρία να βγει στον αφρό και να θέσει υποψηφιότητα για ηγετική φυσιογνωμία της παραδοσιακής ακροδεξιάς μερίδας της ΝΔ. Οταν βλέπει να υπουργοποιούνται οι Μπουμπούκοι, κάτι πρέπει να κάνει για να εξασφαλίσει την επανεκλογή του. Κι αν σας εκπλήσσει η τοποθέτησή του, θυμηθείτε ότι τα ίδια έλεγε επί χρόνια ο Καρατζαφέρης. Στις ίδιες ψήφους απευθύνεται ο Πολύδωρας και απορούμε πώς έχει μείνει σιωπηλός ο Γιακουμάτος. Βλέπετε, εν αντιθέσει με τον Βορίδη που θέλει να καταγραφεί ως δελφίνος, απευθυνόμενος στο κομματικό ακροατήριο σε εθνική βάση, έχοντας εξασφαλισμένη την εκλογή του (εκλέγεται στην Αττική), ο Πολύδωρας κι ο Γιακουμάτος εκλέγονται στο «σφαγείο» της Β’ Αθήνας και πρέπει κάτι να κάνουν για να βγουν στον αφρό.
Ο Πολύδωρας «χτύπησε» πρώτος και αιφνιδίασε τον Σαμαρά που δεν το περίμενε. «Περίεργη δήλωση… Γιατί είναι αυτονόητο ότι η Νέα Δημοκρατία δεν θα μπορούσε ποτέ να συνεργαστεί με τους νεοναζί», ήταν το αμήχανο σχόλιο της εκπροσώπου Τύπου της ΝΔ Αννας-Μισέλ Ασημακοπούλου. Ο Πολύδωρας έκανε το αναμενόμενο «μάζεμα» (χωρίς να πάρει τίποτα πίσω), αλλά τα πράγματα είχαν πάρει τη δική τους δυναμική. Η επάνοδος Μαρκόπουλου-Σολδάτου πέρασε εντελώς στο ντούκου, καθώς μάλιστα είχε προεξοφληθεί από μέρες στο χρηματιστήριο της «ενημέρωσης».
Σε βοήθεια του Σαμαρά έσπευσε ο Βενιζέλος, μολονότι το θέμα με τον Πολύδωρα δεν τον αφορούσε άμεσα. Τον αφορούσε, όμως, έμμεσα, γιατί στο πατιρντί μπορεί να έπαιρναν μέρος και τίποτα Πασόκοι και να προέκυπταν ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Εκμεταλλευόμενος, λοιπόν, μια συνάντηση με τη Δαμανάκη στο υπουργείο Εξωτερικών, έβγαλε ένα λογύδριο υπέρ της πολιτικής σταθερότητας, στέλνοντας μήνυμα σε Πασόκους και Νεοδημοκράτες: «Η πολιτική σταθερότητα είναι ένα αγαθό που το αντιλαμβάνονται και το αποζητούν όλοι οι Ελληνες. Γι’ αυτό και όσοι δεν επικρότησαν ρητά, στην πραγματικότητα σιωπηρά κατανοούν πόσο σημαντική ήταν η απόφαση που πήραμε να σχηματίσουμε την κυβέρνηση αυτή και να πορευτούμε με σταθερότητα, προοπτική και συναίνεση. Οποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό και υπονομεύει τις ψυχολογικές συμβολικές προϋποθέσεις σταθερότητας πλήττει την καρδιά του δημοσίου συμφέροντος».
Το δημόσιο συμφέρον ταυτίζεται με το προσωπικό συμφέρον του Βενιζέλου, του Σαμαρά και των κοινοβουλευτικών τους ομάδων. Αυτό υ-πενθυμίζει ο Βενιζέλος, λέγοντας προς τους δικούς του και τους συνεταίρους ότι πρέπει να θάψουν τα παλιά τσεκούρια και να παρατήσουν κάθε αντιπαράθεση ανάμεσα στα δυο κόμματα, γιατί η κατάσταση είναι τόσο ασταθής που από το τίποτα μπορεί να προκύψει κάποιο «ατύχημα» που θα ρίξει την κυβέρνηση.
Στο χορό μπήκαν αμέσως και τα μεγάλα κανάλια, τα οποία άρχισαν να παίζουν το γνωστό παιχνίδι των «σκληρών διαπραγματεύσεων» με την τρόικα, προσπαθώντας να μεταφέρουν αλλού το «σα-σπένς». Εκριναν ότι η κυριαρχία του φόβου είναι το πιο σίγουρο χαρτί για να ελεγχθεί η επικαιρότητα και να μαζευτούν οι βουλευτές, μπροστά στον κίνδυνο να κατηγορηθούν ότι «υπονομεύουν την εθνική προσπάθεια της κυβέρνησης».
Οι σπασμωδικές αντιδράσεις του κυβερνητικού επιτελείου και η ταραχή που επικράτησε και στα δυο κόμματα (περισσότερο στο ΠΑΣΟΚ απ’ αφορμή την υπόθεση Βορίδη) αποκαλύπτει το σαθρό έδαφος στο οποίο πατάει η συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Οταν από κάποιες πολιτικές δηλώσεις προκαλείται τέτοιος ντόρος, τι θα γίνει αν προκύψει κάποια κρίση τύπου ΕΡΤ (η οποία ακόμη δεν έχει διευ-θετηθεί) ή αν χρειαστεί να πάρουν κάποια μέτρα έστω και σε θεσμικό επίπεδο (π.χ. ομαδικές απολύσεις);
