Ποιος διχασμός; Ποια αντιπαράθεση μεταξύ αντιστασιακών και δωσίλογων; Την ώρα που στο Σύνταγμα στήνονταν χοροί και η εξωκοινοβουλευτική ουρά της συγκυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου περιέφερε τα θλιβερά πανό της, πανηγυρίζοντας για τη μεγάλη νίκη του λαού και φαντασιωνόμενη ρήξεις και εξεγέρσεις («προειδοποιώντας» τη συγκυβέρνηση να μην πάει σε διαπραγμάτευση για συμφωνία), στο μέγαρο Μαξίμου είχαν πάρει φωτιά τα τηλέφωνα. Ο Τσίπρας και οι συνεργάτες του έκαναν τα παζάρια με τους ιμπεριαλιστές ηγέτες, κόβοντας κλίμα για την επανέναρξη της διαπραγμάτευσης, την οποία κανείς δεν αρνήθηκε.
«Από αύριο η Ελλάδα θα προσέλθει στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης», διακήρυξε ο Τσίπρας λίγο πριν τα μεσάνυχτα. Και περασμένα μεσάνυχτα, επισκέφτηκε τον πρόεδρο της Δημοκρατίας για να του ζητήσει να συγκαλέσει την επομένη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών.
Η σύσκεψη έγινε τη Δευτέρα κιόλας, κράτησε σχεδόν εφτά ώρες και κατέληξε σε πολιτική συμφωνία. Ο πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί της ΝΔ, του Ποταμιού, των ΑΝΕΛ και του ΠΑΣΟΚ (διαφώνησε μόνον ο γενικός γραμματέας του Περισσού) προσφέρουν πολιτική στήριξη στην κυβέρνηση για τη συνέχιση της διαπραγμάτευσης και την υπογραφή συμφωνίας.
Οι ηγέτες της αντιπολίτευσης αρνήθηκαν να συνυπογράψουν και την πρόταση με την οποία η κυβέρνηση θα επανέλθει στη διαπραγμάτευση με τους ιμπεριαλιστές δανειστές. Αφήνουν όλη την ευθύνη να την πάρει ο Τσίπρας, ώστε να τον κατηγορήσουν μετά ότι με την τακτική του έφερε τη χειρότερη συμφωνία. Του προσφέρουν μόνο πολιτική στήριξη, σε μια κατεύθυνση που λέει «όχι ρήξη». Δηλαδή, σε ελεύθερη μετάφραση, «συμφωνία πάση θυσία».
Το ότι αρνήθηκαν να συνυπογράψουν οτιδήποτε άλλο εκτός από ένα πλαίσιο πολιτικής συμφωνίας που λέει «πάση θυσία στο ευρώ» δεν σημαίνει ότι δε ζήτησαν να ενημερωθούν πρώτο για το περιεχόμενο της πρότασης με την οποία ο Τσίπρας θα πήγαινε να ξαναρχίσει τη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και δεύτερο για το αν ελέγχει το κόμμα του και κυρίως την κοινοβουλευτική του ομάδα. Το τελευταίο ήταν απαραίτητο προκειμένου να καθορίσουν την τακτική τους έναντι του Τσίπρα, διαπιστώνοντας αν τους χρειάζεται μόνο για ενίσχυση στο εξωτερικό ή τους χρειάζεται και για να περάσει το νέο Μνημόνιο από τη Βουλή. Διαφορετικοί θα ήταν οι όροι τους στη μια ή την άλλη περίπτωση. Αν ο Τσίπρας τους χρειαζόταν για να περάσει το Μνημόνιο από τη Βουλή, τότε θα του έθεταν ως όρο το σχηματισμό κυβέρνησης «εθνικής ενότητας», αφήνοντάς του περιθώριο να παζαρέψει μόνο τη δική του πρωθυπουργία. Μάλλον γι’ αυτό κλήθηκε στο προεδρικό ο Λαφαζάνης, οιονεί επικεφαλής της συγκροτημένης εσωκομματικής αντιπολίτευσης του ΣΥΡΙΖΑ. Τι συζητήθηκε δεν είμαστε σε θέση να το γνωρίζουμε, όμως το παραμύθι ότι πήγε στο προεδρικό για να είναι παρών στην τηλεφωνική επικοινωνία Τσίπρα-Πούτιν εμείς δεν το χάβουμε.
Οσον αφορά την πρόταση με την οποία ο Τσίπρας θα πήγαινε στις Βρυξέλλες, οι αρχηγοί της αντιπολίτευσης ενημερώθηκαν ότι αυτή θα ήταν η λεγόμενη πρόταση Γιούνκερ της 26ης Ιούνη, η οποία –όπως η ίδια η κυβέρνηση έλεγε- δε διαφέρει σε τίποτα (εκτός από τον ΦΠΑ στα ξενοδοχεία) από την πρόταση της τρόικας στις 25 Ιούνη, η οποία τέθηκε ως πρόταση στο δημοψήφισμα της Κυριακής!
Δηλαδή, ο ελληνικός λαός κλήθηκε να καταψηφίσει (και καταψήφισε σε ποσοστό πάνω από 61% των έγκυρων ψηφοδελτίων) μια πρόταση, η οποία την επόμενη μέρα κατατέθηκε από τον πρωθυπουργό στο συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών ως βάση για τη διαπραγμάτευση (με πέντε διορθώσεις)! Αυτοί είναι οι μεγάλοι δημοκράτες! Ετσι αντιλαμβάνονται το σεβασμό στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού!
Στην πραγματικότητα, αυτή ήταν μια προδιαγεγραμμένη πορεία. Τα χαράματα της 27ης Ιούνη, το κυβερνητικό συμβούλιο αποφάσισε την προκήρυξη δημοψηφίσματος και 20 ώρες μετά η Βουλή υπερψήφιζε την κυβερνητική πρόταση. Το απόγευμα και το βράδυ της 30ής Ιούνη, ο Τσίπρας έστελνε δυο επιστολές στους ιμπεριαλιστές δανειστές. Με την πρώτη ζητούσε τρίτο δάνειο ύψους 29,1 δισ. ευρώ από τον ESM και με τη δεύτερη πρότεινε ως Μνημόνιο-3 την «πρόταση Γιούνκερ», με ελάχιστες επιμέρους τροποιήσεις.
Επομένως, η ίδια η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου είχε ξεκαθαρίσει εκ των προτέρων, ότι το «όχι» του ελληνικού λαού στο δημοψήφισμα θα σήμαινε για την ίδια «ναι» στην τελευταία πρόταση της τρόικας. Σε μια πρόταση που θα εξαπολύσει έναν Αρμαγεδδώνα αντιλαϊκών μνημονιακών μέτρων ενάντια στον ελληνικό λαό, που θα έρθουν να προστεθούν στο υπάρχον μνημονιακό καθεστώς. Στο προηγούμενο φύλλο γράψαμε αναλυτικά τι προβλέπει αυτή η τελευταία πρόταση της τρόικας, καθώς και για τις επιμέρους και ανούσιες αλλαγές που προτείνει η κυβέρνηση. Γράψαμε επίσης αναλυτικά για το πως η συγκυβέρνηση, σε συνεργασία με τους ιμπεριαλιστές δανειστές, έχουν προγράψει την Κοινωνική Ασφάλιση.
Πλέον, είναι γνωστό ότι στις Βρυξέλλες ο Τσίπρας προσέκρουσε σε ένα συμπαγές μέτωπο των βασικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων και των υπόλοιπων εξαρτημένων χωρών της Ευρωζώνης. Πρώτα πέρασε από την Ιερά Εξέταση της Μέρκελ και του Ολάντ, παρουσία και του Γιούνκερ που πήρε την εκδίκησή του, και μετά όλοι μαζί (18 εναντίον ενός) του επέδωσαν το γνωστό τελεσίγραφο. Η κίνηση ήταν απόλυτα λογική από την πλευρά τους, από τη στιγμή που ο ίδιος είχε μετατρέψει ακόμη και τη νίκη του στο δημοψήφισμα σε κουρελόχαρτο και είχε συνυπογράψει την απόφαση στο προεδρικό για «πάση θυσία στο ευρώ».
Είναι πολλά αυτά που πρέπει να συζητήσουμε, για να μπορέσουμε να συμβάλουμε στην άκρως απαραίτητη ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, ώστε να μπορέσει να αντιμετωπίσει μαχητικά και αποτελεσματικά το μνημονιακό Αρμαγεδδώνα που έρχεται. Προς το παρόν, ας κρατήσουμε την έμπρακτη μετατροπή της ψήφου σε κουρελόχαρτο, ελάχιστες ώρες μετά την ανακοίνωση του εκλογικού αποτελέσματος. Η πλειοψηφία όσων προσήλθαν να ψηφίσουν (γιατί υπάρχουν και αυτοί που απείχαν, αρνούμενοι να νομιμοποιήσουν με τη συμμετοχή τους ένα κάλπικο δημοψήφισμα) ψήφισε «όχι» και το είδε να μετατρέπεται σε «ναι», υπό τις ευλογίες σύμπαντος (πλην Περισσού) του αστικού πολιτικού κόσμου.
