«Πρώτον, η Συμφωνία αυτή θα οδηγήσει σε ένα αποκλειστικά αμιγώς ευρωπαϊκό πρόγραμμα, αποκλειστικά των ευρωπαϊκών μηχανισμών στήριξης. Αυτό σημαίνει ότι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν θα είναι αντισυμβαλλόμενος. Η πιθανή συμμετοχή του θα είναι μόνο τεχνικής υποστήριξης. Αυτό σημαίνει ότι τελειώνει η τρόικα όπως τη γνωρίσαμε».
Αυτό ήταν το πρώτο και σημαντικότερο στοιχείο που ο Τσίπρας έθεσε υπόψη της Βουλής στη συνεδρίαση της 10ης Ιούλη, όταν η κυβέρνησή του ψήφισε ως νόμο μια εξουσιοδότηση στον υπουργό Οικονομικών να ζητήσει την τρίτη κατά σειρά δανειακή σύμβαση, επί τη βάσει ενός προσχέδιου Μνημονίου.
Το προσχέδιο ψηφίστηκε (με τις γνωστές άθλιες μεταμεσονύχτιες διαδικασίες) και δυο μέρες μετά ο Τσίπρας γύρισε από τη σύνοδο κορυφής της Ευρωζώνης με μια συμφωνία που έγραφε:
«Ενα μέλος της Ευρωζώνης, το οποίο αιτείται οικονομική βοήθεια από τον ΕΜΣ, αναμένεται να υποβάλει, όποτε είναι δυνατόν, ένα ανάλογο αίτημα στο ΔΝΤ. Αυτό αποτελεί προϋπόθεση προκειμένου να συμφωνηθεί ένα νέο πρόγραμμα. Κατά συνέπεια η Ελλάδα θα ζητήσει τη συνέχιση της υποστήριξης του ΔΝΤ (υποστήριξη και χρηματοδότηση) από τον Μάρτιο του 2016».
Την περασμένη Παρασκευή, στις 9 το βράδυ (να έχουν κλείσει ακόμη και οι κυριακάτικες εφημερίδες, να έχουν τελειώσει και τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων), το υπουργείο Οικονομικών έδωσε στη δημοσιότητα επιστολή με την οποία ο Τσακαλώτος υπέβαλε επίσημο αίτημα χρηματοδότησης προς το ΔΝΤ, η οποία αφού αναφέρεται στη δέσμευση των ελληνικών αρχών «να εφαρμόσουν μία σειρά από πολιτικές» και υπενθυμίζει ότι «κάποια από αυτά τα μέτρα έχουν ήδη νομοθετηθεί», καταλήγει ως εξής:
«Ως εκ τούτου, και κατ’ εφαρμογή της απόφασης της Συνόδου Κορυφής της 12ης Ιουλίου 2015, σας ενημερώνουμε ότι αιτούμεθα μίας νέας δανειακής διευκόλυνσης από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Προσδοκούμε τη συνέχιση της συνεργασίας μας με το Ταμείο».
Η αίτηση για νέο δάνειο και συνέχιση της εμπλοκής του ΔΝΤ δεν υποβλήθηκε το Μάρτη του 2016 (τότε λήγει η δεύτερη δανειακή σύμβαση του ΔΝΤ), αλλά τον Ιούλη του 2015. Και βέβαια, η τρόικα «όπως τη γνωρίσαμε» δεν τελείωσε, όπως υποσχόταν ο Τσίπρας στη Βουλή, αλλά έγινε κουαρτέτο (με τη συμμετοχή και εκπροσώπου του ESM).
Προφανώς, το ΔΝΤ απαίτησε να καθοριστεί εξαρχής ο ουσιαστικός του ρόλος. Οτι δηλαδή δε συμμετέχει στη διαπραγμάτευση ως τεχνικός σύμβουλος, όπως έλεγε ο Τσίπρας, αλλά ως δανειστής, του οποίου η εμπλοκή συνεχίζεται όπως και πριν, χωρίς καμιά αλλαγή. Κι αυτό το επέβαλε, κόντρα ακόμη και στην απόφαση της Ευρωσυνόδου της 13ης Ιούλη. Μπορεί ο Τσίπρας να επεδίωξε να αναβάλει για το Μάρτη του 2016 τη νέα αίτηση χρηματοδότησης, μπορεί η Μέρκελ να του έκανε τη χάρη να δεχτεί να περιληφθεί αυτό στην απόφαση της Ευρωσυνόδου, όμως δεν έκανε τίποτα για να μετατρέψει το ΔΝΤ σε απλό τεχνικό σύμβουλο στη φάση της διαπραγμάτευσης για το Μνημόνιο-3. Δεν αποκλείεται ακόμη και προσυνεννόηση ανάμεσα στο ΔΝΤ και τη γερμανική κυβέρνηση να υπήρξε, αν κρίνουμε από το αποτέλεσμα, που είναι αυτό που μετράει.
Η συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου ηττήθηκε κατά κράτος και σ’ αυτό το θέμα, που είχε γι’ αυτή προπαγανδιστική σημασία. Γι’ αυτό και φρόντισε να υποβαθμίσει επικοινωνιακά την αίτηση Τσακαλώτου για νέο δάνειο από το ΔΝΤ, με τη βοήθεια των αστικών ΜΜΕ που κυριολεκτικά έθαψαν την είδηση. Μπορεί να την πήραν βράδυ Παρασκευής, όμως υπήρχε και η Δευτέρα, υπήρχαν και οι τηλεοπτικές εκπομπές του Σαββατοκύριακου, που θα μπορούσαν να κάνουν θόρυβο, αν ήθελαν.
