Το εξώδικο της Hellenic Steel προς το σωματείο εργαζομένων της, ότι αδυνατεί να εφαρμόσει τη συλλογική σύμβαση εργασίας που προβλέπει αυξήσεις 5% για το 2009, έμεινε αναπάντητο από την κυβέρνηση. Το καθ’ ύλην αρμόδιο υπουργείο Εργασίας, η πολιτική ηγεσία του οποίου πετά συχνά φραστικές ρουκέτες περί «σταθερής και ποιοτικής εργασίας», απαξίωσε να τοποθετηθεί σε ένα μείζον ζήτημα, όπως είναι η αμφισβήτηση από μια μεγάλη επιχείρηση της συλλογικής σύμβασης που έχει υπογράψει. Αντίθετα, κυβερνητικά στελέχη, χωρίς να μι- λούν επώνυμα, διοχετεύουν στα ΜΜΕ πληροφορίες περί ενόχλησης του οικονομικού επιτελείου για την αύξηση που προβλέπει για το 2009 η διετής Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας, η οποία αποτέλεσε τη βάση και για τις κλαδικές και επιχειρησιακές συλλογικές συμβάσεις.
Είναι πραγματικά εκπληκτικό. Οταν υπογραφόταν αυτή η σύμβαση, η κριτική σε βάρος της προερχόταν από τ’ αριστερά. Ηταν μια ακόμη ξεπουληματική συλλογική σύμβαση, που προσέθετε έναν ακόμη κρίκο σε μια μακρά αλυσίδα συμβάσεων, με τις οποίες κάθε χρόνο το πραγματικό εισόδημα των εργαζόμενων δέχεται σημαντικές απώλειες. Ετυχε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση να ρίξει κατακόρυφα και τις διεθνείς τιμές των καυσίμων και τη ζήτηση καταναλωτικών αγαθών και να φέρει μια σχετική συγκράτηση του δείκτη τιμών καταναλωτή για το 2009. Απομονώνοντας μόνο την τρέχουσα χρονιά, οι καπιταλιστές άρχισαν να φωνάζουν: «Δε μπορούμε να δώσουμε αυξήσεις 5% με πληθωρισμό 1,5%»! Λες και η σύμβαση δεν έχει και άλλη μια χρονιά, που επέφερε απώλειες στους ονομαστικούς μισθούς, λες και δεν προηγήθηκαν πολλές ακόμα χρονιές με ακόμα πιο σημαντικές ονομαστικές απώλειες. Φωνάζουν οι καπιταλιστές και η κυβέρνηση τους κάνει πλάτες, γιατί πολύ θα ήθελε και στον ιδιωτικό τομέα να υπάρξουν μηδενικές αυξήσεις, στο όνομα της κρίσης και της πτώσης του δείκτη τιμών καταναλωτή.
Είναι βέβαια δύσκολο να επιβληθεί κάτι τέτοιο διά νόμου, αν και δεν πρέπει να αποκλειστεί. Αβαντάρουν, όμως, τους καπιταλιστές, προσδοκώντας ότι σε επίπεδο επιχειρήσεων θα ασκηθούν εκβιασμοί, ώστε συλλογικές συμβάσεις να ακυρωθούν και να αντικατασταθούν με ατομικές συμβάσεις, που θα προβλέπουν χαμηλότερες αυξήσεις ή και καθόλου αυξήσεις.
Αχόρταγοι οι καπιταλιστές τα θέλουν όλα δικά τους. Ακόμα και τα ελάχιστα, τις αυξήσεις στα ονομαστικά μεγέθη των μισθών και των μεροκάματων, που δεν ανταποκρίνονται βέβαια στα πραγματικά μεγέθη τους. Το μόνο ιερό και απαραβίαστο στον καπιταλισμό είναι τα κέρδη τους. Η σημασία τους είναι μεγαλύτερη ακόμα και από το δικαίωμα των εργαζόμενων στην επιβίωση (για ζωή ούτε λόγος να γίνεται).
Το κράτος ήδη επέδραμε στους μισθούς των δημόσιων υπαλλήλων και στις συντάξεις (όλες τις συντάξεις). Σε πρόσφατη συνέντευξή του στη ΝΕΤ (πρωινή εκπομπή των Λυριτζή-Οικονόμου) ο Παπαθανασίου καμάρωνε ότι αυτό το μέτρο δεν είναι προσωρινό, αλλά διαρθρωτικό και γι’ αυτό έχει την έγκριση της Κομισιόν. Πράγματι έτσι είναι. Αριθμοί δεν έχουν δοθεί ακόμη, αλλά στελέχη του υπουργείου Οικονομικών υποστηρίζουν ότι το κέρδος για τον κρατικό προϋπολογισμό θα είναι της τάξης του 1,1 δις. ευρώ. Πρόκειται για ένα τεράστιο ποσό, το οποίο δεν αφορά μόνο το 2009 αλλά και κάθε χρόνο μετά το 2009. Ο,τι χάσουν φέτος οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι θα το χάνουν κάθε χρόνο από εδώ και πέρα. Και μάλιστα θα χάνουν πιο πολλά τα επόμενα χρόνια, που δεν θα υπάρχουν τα εφάπαξ επιδόματα των 300 και 500 ευρώ που δίνονται φέτος στη μειοψηφία με τους χαμηλότερους μισθούς και συντάξεις.
Τέτοια τρομακτική αφαίμαξη εισοδήματος μόνο σε καθεστώτα που έχουν εφαρμόσει τις συνταγές-σοκ του ΔΝΤ έχει γίνει. Κι όμως, αντιμετωπίζεται σαν ένα σύνηθες αντεργατικό μέτρο, σαν μέτρο ρουτίνας που επιβλήθηκε από την κρισιμότητα της συγκυρίας.
Ας σκεφτούμε, όμως, και κάτι ακόμη. Πολύ συχνά, εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα πέφτουν θύματα της προπαγάνδας περί «προνομιούχων» και «ρετιρέ». Αφήνοντας έξω τους συνταξιούχους, έχουμε τώρα ένα σημαντικότατο πλήγμα στα επονομαζόμενα «ρετιρέ». Τι βλέπουμε, όμως; Βλέπουμε να τρίζουν και οι πιο κάτω «όροφοι», ακόμη και το «υπόγειο». Η ψαλίδα των μισθών δεν κλείνει. Αντίθετα, η μείωση των μισθών στο δημόσιο γίνεται εργαλείο για να ασκηθεί πίεση στους μισθούς και στον ιδιωτικό τομέα. Εχοντας χάσει την ενότητα και την ταξική αλληλεγγύη οι εργαζόμενοι γίνονται έρμαια στα χέρια του κεφάλαιου και των αδηφάγων ορέξεών του.
