Ποιος κοροϊδεύει ποιον; Ο περιβόητος Ράινχαρντ Ζίκατσεκ τις ελληνικές αρχές ή η ελληνική Δικαιοσύνη τον ελληνικό λαό; Ισχύουν και τα δύο, αλλά η έμφαση πρέπει να πέσει στο δεύτερο. Διότι ο Ζίκατσεκ υπήρξε κατηγορούμενος, έκλεισε τη συμφωνία του με τις γερμανικές αρχές, είπε αυτά που συμφωνήθηκε να πει, έφαγε μια ποινή της πλάκας (με αναστολή) και δεν έχει κανένα λόγο να πει στις ελληνικές αρχές τίποτα περισσότερο. Θα ήταν μεγάλο κορόιδο αν το έκανε.
Δεν το ήξεραν αυτό οι ελληνικές ανακριτικές αρχές; Φυσικά και το ήξεραν. Τότε γιατί δεν περιορίστηκαν σ’ ένα αίτημα να τους χορηγηθούν αντίγραφα των πρακτικών της δίκης του Μονάχου, όπου υπάρχουν όσα έχει δηλώσει ο Ζίκατσεκ, αλλά επέλεξαν να μεταβούν στη Γερμανία ο ανακριτής Ζαγοριανός και ο εισαγγελέας Αθανασίου για να ανακρίνουν υποτίθεται τον Ζίκατσεκ; Για να κάνουν ένα ταξιδάκι αναψυχής με έξοδα του ελληνικού κράτους; Και γι’ αυτό, φυσικά, αλλά συνδυάζοντας το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Για να κάνουν ένα ακόμη βήμα στο προδιαγεγραμμένο κουκούλωμα της υπόθεσης, βάζοντας στο φάκελο και μια κατάθεση Ζίκατσεκ, από την οποία δε θα προκύπτει απολύτως τίποτα.
Είναι τέτοια η ξεφτίλα που για να πάρουν αυτή την κατάθεση δέχτηκαν να στείλουν στο Ζίκατσεκ τον κατάλογο με τα ερωτήματα που θέλουν να του υποβάλλουν! Θα κρατάει, λοιπόν, τον κατάλογο των ερωτημάτων ο δικηγόρος του και θα ελέγχει μη τυχόν και του υποβάλλουν κανένα που δεν υπάρχει. Κι ο Ζίκατσεκ θα απαντά στερεότυπα, ότι αυτός έστελνε λεφτά στα εν Ελλάδι στελέχη της εταιρίας του για να πληρώνουν μίζες, χωρίς να γνωρίζει τους τελικούς αποδέκτες των μιζών. Ο,τι έχει πει και στη Γερμανία, δηλαδή.
Το γερμανικό κράτος θέλει να «μαζέψει» το σκάνδαλο Siemens και σε μεγάλο βαθμό το έχει καταφέρει, χάρη και στη βοήθεια της αμερικάνικης φίρμας Debevoise & Plimpton που η ίδια η Siemens υποχρεώθηκε να μισθώσει, ύστερα από συμφωνία της με τις εποπτικές αρχές της Wall Street, όπου αντιμετώπισε την ισχυρή αντεπίθεση της ανταγωνίστριάς της General Electric (αμερικανικό μονοπώλιο). Τώρα, στις συνθήκες της βαθιάς κρίσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, το γερμανικό κράτος έχει έναν παραπάνω λόγο να προστατεύσει ένα από τα ιστορικά γερμανικά μονοπώλια, με ένα τεράστιο κύκλο εργασιών σε όλο τον κόσμο. Δε θα καθήσει, λοιπόν, να δίνει λογαριασμό σ’ αυτούς που μια ζωή αντιμετωπίζει σαν… μαμελούκους.
Ούτε, βέβαια, το ελληνικό κράτος έχει καμιά διάθεση να προχωρήσει. Ο περιβόητος Χριστοφοράκος έχει στο χέρι το μισό πολιτικό προσωπικό κι έτσι και δοκιμάσουν να του τη φέρουν θα πάρει πολλούς μαζί του. Η υπόθεση έχει φύγει από την πρώτη γραμμή της επικαιρότητας και οι δικαστικές αρχές καλούνται «να μαζέψουν τα σκουπίδια», όπως έχουν κάνει με ένα σωρό οικονομικά και πολιτικά σκάνδαλα. «Σαράντα χρόνια φουρναραίοι», όπως έλεγε μια παλιά διαφήμιση…
