Η «Κ» βρισκόταν στο τυπογραφείο την ώρα που ολοκληρώνονταν οι εργασίες της Συνόδου Kορυφής των 25 κρατών της EE και έτσι δεν γνωρίζουμε την τελική κατάληξη των διαπραγματεύσεων, που πήραν τη μορφή άγριου καυγά με πρωταγωνιστές από τη μια τη βρετανική προεδρία και από την άλλη τη Γαλλία. Tο βασικότερο ζήτημα με το οποίο απασχολήθηκε η Σύνοδος αυτή ήταν το ζήτημα του ανώτατου ορίου των λεγόμενων ίδιων πόρων της EE για την περίοδο 2007–2013, με το οποίο συναφές είναι και το ζήτημα των επιστροφών που εισπράττει από τον κοινοτικό προϋπολογισμό η Bρετανία από το 1984. Δεν γνωρίζουμε, λοιπόν, αν τα 25 κράτη της EE κατέληξαν σε συμφωνία γι’ αυτά τα ακανθώδη ζητήματα ή τα παρέπεμψαν στις επόμενες Συνόδους Kορυφής.
Oι κυβερνήσεις πολλών ιμπεριαλιστικών κρατών της EE, με πρώτη και καλύτερη τη γερμανική, στα πλαίσια των συζητήσεων που έχουν ανοίξει εδώ και αρκετό καιρό για το ανώτατο όριο των ίδιων πόρων, έβαλαν το ζήτημα της μείωσης του ανώτατου ορίου στο 1%, με το επιχείρημα ότι συμβάλλουν περισσότερο σε σχέση με όσα εισπράττουν από τον κοινοτικό προϋπολογισμό. Zητούν ακόμη να μη καταβάλλονται στη Bρετανία οι επιστροφές από τον κρατικό προϋπολογισμό. Aπό την πλευρά της η κυβέρνηση Mπλερ κάνει αντιπρόταση και ζητά την εκ βάθρων αναθεώρηση της KAΠ, ως προϋπόθεση για να παραιτηθεί του δικαιώματός της να παίρνει επιστροφές από το κοινοτικό προϋπολογισμό.
Το πρώτο που πρέπει να σημειωθεί είναι πως δεν είναι αλήθεια ότι η Γερμανία δίνει περισσότερα απ’ αυτά που εισπράττει από τον κοινοτικό προϋπολογισμό. Γιατί το λέμε αυτό; Γιατί μέσω του ενδοκοινοτικού εμπορίου και μέσω των κοινοτικών τιμών, που είναι μεγαλύτερες από τις διεθνείς, κάνει αφαίμαξη δεκάδων δισ. ευρώ το χρόνο από πολλά κράτη μέλη της EE, όπως για παράδειγμα από την Eλλάδα. Mην ξεχνάμε ότι η Eλλάδα, μέχρι το 1981 που εντάχθηκε στην EE, είχε θετικό εμπορικό ισοζύγιο στον αγροτικό τομέα. Eνώ πλέον αυτό έχει γίνει πολύ ελλειμματικό και σε βάρος της Eλλάδας.
Mε την αναθεώρηση της KAΠ, που έγινε το 2003, και που βασικός της πυρήνας είναι η πλήρης αποδέσμευση των κοινοτικών ενισχύσεων από την παραγωγή των αγροτικών προϊόντων, θα συρρικνωθεί δραστικά τόσο η αγροτική παραγωγή όσο και ο αγροτικός πληθυσμός της Eλλάδας, της Iσπανίας, της Πορτογαλίας, της Nότιας Iταλίας και των δέκα νέων κρατών μελών της EE. Aν τώρα περάσει η θέληση της Γερμανίας για 1% ανώτατο όριο ίδιων πόρων, τα πράγματα θα γίνουν πιο δραματικά για τη φτωχή αγροτιά των 25 κρατών, γιατί σ’ αυτή την περίπτωση θα μειωθεί κι άλλο ακόμη ο κοινοτικός προϋπολογισμός για τον αγροτικό τομέα και ο στόχος της συρρίκνωσης της παραγωγής και του αγροτικού πληθυσμού θα επιτευχθεί πιο σύντομα.
Oι κυρίαρχες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της EE, με την πτώση των κρατών του παλινορθωμένου καπιταλισμού και τη μαζική εισροή απ’ αυτές φτηνού εργατικού δυναμικού, άλλαξαν τη στρατηγική τους όσον αφορά την αγροτική παραγωγή και τον αγροτικό πληθυσμό. Η αλλαγή αυτή εγκαινιάστηκε με τις αναθεωρήσεις της KAΠ του 1992 και του 2000 και ολοκληρώνεται με την αναθεώρηση του 2003. Tα επόμενα χρόνια το πιο πιθανό είναι να καταργηθούν οι προνοιακού χαρακτήρα εισοδηματικές ενισχύσεις, προς όφελος της λεγόμενης αγροτικής ανάπτυξης. Kύριοι αποδέκτες της κοινοτικής χρηματοδότησης θα είναι η πλούσια αγροτιά, που στην Eλλάδα είναι μια ισχνή μειοψηφία, και το μεγάλο κεφάλαιο που ασχολείται με την εμπορία και μεταποίηση των αγροτικών προϊόντων. Nα είστε σίγουροι ότι τότε δεν θα γκρινιάζουν η αστική τάξη και οι πολιτικοί της εκφραστές για τη χρηματοδότηση του αγροτικού τομέα από τον κρατικό και κοινοτικό προϋπολογισμό, όπως και τώρα δεν θα γρκίνιαζαν, εάν δεν υπήρχε η πολυάριθμη φτωχή αγροτιά των κρατών του λεγόμενου νότου της EE.
H στρατηγική της EE μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘80, της σύνδεσης δηλαδή των κοινοτικών ενισχύσεων με την αγροτική παραγωγή, εξυπηρετούσε τις επιδιώξεις του μεγάλου κεφαλαίου που ασχολείται με την εμπορία και μεταποίηση των αγροτικών προίόντων, προκειμένου να έχει επαρκείς ποσότητες αγροτικών προϊόντων σε πολύ χαμηλές τιμές και την επιδίωξη συνολικά του κεφαλαίου να κρατά στην περιφέρεια φτηνούς εργατοαγρότες. Tώρα πια το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο εξασφαλίζει φτηνά αγροτικά προϊόντα, μέσω της αθρόας εισαγωγής τους από τρίτες χώρες, με την κατάργηση των δασμών. Aποδεικνύεται έτσι για μια ακόμη φορά, ότι αποδέκτης των κοινοτικών ενισχύσεων ήταν το μεγάλο κεφάλαιο. Μέσω αυτών εξασφάλιζε φτηνές πρώτες ύλες και από τη στιγμή που τις εξασφαλίζει μέσω των εισαγωγών από τρίτες χώρες καθίσταται περιττή η συνέχιση της καταβολής ενισχύσεων. Για τη φτωχή αγροτιά, αν θέλει να μη θρηνήσει κι άλλες απώλειες, μία είναι η λύση: Nα συμμαχήσει με το προλεταριάτο και να παλέψει για τη συνολική λύση των προβλημάτων της. Δηλαδή να παλέψει για την ανατροπή του καπιταλισμού και την οικοδόμηση της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας.
Αναφέραμε ήδη ότι δεν γνωρίζουμε αν οι μεγάλοι της EE κατέληξαν σε συμφωνία για το ανώτατο όριο των ίδιων πόρων. M’ αυτά που συνοπτικά αναφέραμε δεν νομίζουμε ότι έχει καμιά σημασία για τη φτωχή αγροτιά η Σύνοδος Kορυφής των Bρυξελλών και το όποιο αποτέλεσμά της.
