Συνεντευξιαζόμενος στο ΑΠΕ/ΜΠΕ, στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, ο Τσακαλώτος είχε πει για το περιβόητο «κοινωνικό μέρισμα»: «Οι δαπάνες και οι κατανομή τους συζητούνται με τους θεσμούς. Αυτή η συζήτηση βρίσκεται σε πολύ προχωρημένο στάδιο. Αυτό που είμαι σε θέση να σας πω από τώρα, είναι ότι το κομμάτι για κοινωνικούς σκοπούς θα είναι σαφώς μεγαλύτερο από πέρυσι».
Στο Μαξίμου, όμως, δεν είχαν χρόνο να περιμένουν μέχρι να ξεκαθαρίσουν και οι τελευταίες λεπτομέρειες και κυρίως μέχρι να υπάρξει κάποια συνεδρίαση οργάνου όπως το EuroWorkingGroup. Μόλις ο Τσακαλώτος τους είπε ότι συμφώνησαν στα βασικά μεγέθη, οργάνωσαν έκτακτο διάγγελμα του Τσίπρα (ο τύπος έχει ξεφτιλίσει και την έννοια του διαγγέλματος, όπως έχει διαμορφωθεί στην αστική πολιτική παράδοση), ο οποίος μοίρασε φιλοδωρήματα στους φτωχούς. Φιολοδωρήματα με λεφτά που είχε αρπάξει και από τη δική τους τσέπη.
Αναλυτικά για το περιεχόμενο του «κοινωνικού μερίσματος» γράφουμε στο «σαλόνι» αυτού του φύλλου. Εδώ περιοριζόμαστε στην πολιτική διάσταση του θέματος.
Η βιασύνη του Τσίπρα δεν εξηγείται με όρους χρονοδιαγράμματος. Είχαν τουλάχιστον ένα μήνα μπροστά τους για να τα κανονίσουν όλα με την ησυχία τους. Εξηγείται με όρους πολιτικού στριμώγματος. Μπορεί οι πασόκοι να λένε ότι θέλει να επισκιάσει τον θρίαμβο του «νέου φορέα» (θρίαμβο που τον βλέπουν μόνον αυτοί, γιατί αυτοί τον κατασκεύασαν), όμως αυτό είναι το τελευταίο που ενδιαφέρει τον Τσίπρα. Είναι το ναυάγιο της επιχείρησης «ηθικό πλεονέκτημα» που τον έφερε και πάλι με την πλάτη στον τοίχο και γι' αυτό προσπαθεί να δραπετεύσει από το μέτωπο που ο ίδιος άνοιξε και να μεταφέρει την ατζέντα στην «κοινωνική ευαισθησία».
Οπως είναι γνωστό, μετά την «περιπέτεια» με τα νταλαβέρια του Καμμένου με τον ισοβίτη Γιαννουσάκη, το Μαξίμου προσπάθησε να αντεπιτεθεί εγείροντας ζήτημα με τα νταλαβέρια του Αυγενάκη με κυκλώματα ποινικών. Στο καπάκι ήρθε και το ξαναζέσταμα της υπόθεσης «η offshore της Μαρέβα», χάρη στα λεγόμενα Paradise Papers. Μολονότι τα τελευταία δεν προσέθεσαν κάτι καινούργιο στα όσα είχε αποκαλύψει τον περασμένο Φλεβάρη ο Βαξεβάνης, για τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν μια καλή ευκαιρία για να μεταφέρουν την ατζέντα στο «ηθικό πλεονέκτημα» που δήθεν έχουν οι συριζαίοι έναντι του Μητσοτάκη και των στελεχών της ΝΔ.
Και ξαφνικά, πάνω που οι Τσιπραίοι είχαν πάρει την πρωτοβουλία και ο Μητσοτάκης μιμούνταν την… Αντζελα Δημητρίου («χτυπήσε εμένα, όχι τη γυναίκα μου»), σκάει η υπόθεση με την πώληση βλημάτων στη Σαουδική Αραβία, με πρωταγωνιστή και πάλι τον Καμμένο. Αυτή τη φορά, όμως, δεν πρόκειται για τις βόλτες του Καμμένου σε πολυτελή μαγαζιά και καζίνο του Λονδίνου, για το αν πλήρωσε με μετρητά ή με την πιστωτική του κάρτα, αλλά για μια υπόθεση διακρατική, στην οποία εμπλέκεται ο ίδιος ο Καμμένος, αρμόδιοι για τα εξοπλιστικά ανώτατοι αξιωματικοί, διπλωμάτες του υπουργείου Εξωτερικών, σαουδάραβες αξιωματικοί διάφορων στρατιωτικών υπηρεσιών κι ένας έλληνας έμπορος όπλων. Η υπόθεση ξεφεύγει από τη γραφικότητα και τις προσωπικές συμπεριφορές και μετατρέπεται σε κατεξοχήν πολιτικό ζήτημα.
Στο ζήτημα αυτό ο Τσίπρας έχει χάσει από τα αποδυτήρια. Εχει μεν την πλειοψηφία για να υψώσει τείχος προστασίας γύρω από τον Καμμένο, όταν όμως η υπόθεση φτάσει στη Βουλή, αφού προηγουμένως σέρνεται επί μέρες στα ΜΜΕ, με τον Καμμένο κυριολεκτικά να «ζωγραφίζει» και τους άλλους να «πετάνε» το ένα έγγραφο μετά το άλλο, θα έχει απωλέσει ήδη ένα σημαντικό πολιτικό κεφάλαιο και θ' αφήσει το υπόλοιπο στην κοινοβουλευτική συζήτηση, η οποία αναγκαστικά θα γίνει κάποια στιγμή (έχουν κατατεθεί επίκαιρες ερωτήσεις από τη ΝΔ και από τον Λοβέρδο). Ετσι όπως είναι «χτισμένη» αυτή η υπόθεση, θα αφαιρέσει από τον Τσίπρα το δικαίωμα να επικαλείται το «ηθικό πλεονέκτημα».
Γι' αυτό και το επιτελείο του Μαξίμου αποφάσισε να «δραπετεύσει» από αυτό το πεδίο και να μεταφερθεί στο πεδίο της «πρακτικής πολιτικής», μοιράζοντας και φέτος φιλανθρωπικά βοηθήματα (το know how, ως γνωστόν, το έχουν οι Σαμαροβενιζέλοι από το 2014). Γι' αυτό βγήκε και έκανε εσπευσμένα το διάγγελμα (ένα διάγγελμα γεμάτο με χοντρά και ξεδιάντροπα ψέματα, αλλά αυτό δεν είναι είδηση για τον Τσίπρα), ενώ ακόμα πιο εσπευσμένα κατέθεσαν την επόμενη μέρα τη ρύθμιση με κατεπείγουσα διαδικασία.
Στις Βρυξέλλες φάνηκαν να ψιλογκρινιάζουν, γιατί δεν ακολουθήθηκαν όλες οι προβλεπόμενες διαδικασίες, όμως ο Τσίπρας είναι σίγουρος ότι δε θα τον ενοχλήσουν, γιατί η συμφωνία υπάρχει ήδη.
«Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί ελεηθήσονται» λέει ο πέμπτος μακαρισμός της χριστιανικής μυθολογίας. Ο Τσίπρας θέλει να τον μεταφέρει στην αστική πολιτική. Μοιράζει φιλανθρωπικά βοηθήματα στους ληστευμένους με την ελπίδα ότι θα ελεηθεί με ψήφους στις επόμενες εκλογές. Το παράδειγμα των Σαμαροβενιζέλων έδειξε ότι ο συγκεκριμένος δρόμος δεν οδηγεί στην επιτυχία. Και μάλλον θα επιβεβαιωθεί και στην περίπτωση των Τσιπροκαμμένων.
