Ποιοι «κεντρώοι μεταρρυθμιστές», που είδαν φως και μπήκαν; Πασοκάρα για πάντα. Αυτό ήταν το μήνυμα που έστειλαν όσοι ψήφισαν στις εκλογές για αρχηγό του «νέου φορέα της Κεντροαριστεράς» την περασμένη Κυριακή. Καμίνης και Θεοδωράκης δεν έπιασαν μαζί ούτε 25% (13,52% ο πρώτος, 9,8% ο δεύτερος). Ολοι οι υπόλοιποι, που πήραν πάνω από 75%, ήταν σάρκα από τη σάρκα του ΠΑΣΟΚ. Και στην κορυφή βρέθηκαν οι δύο που είχαν οργανική σχέση με τον μηχανισμό του ΠΑΣΟΚ: 42,5% η Γεννηματά, 25,1% ο Ανδρουλάκης.
Οπως θα προσέξατε, δεν αναφερόμαστε σε απόλυτους αριθμούς, αλλά σε ποσοστά. Αυτά είναι σίγουρα σωστά και συμφωνημένα από τα επιτελεία των υποψήφιων. Και πάνω σ' αυτά προσαρμόζεται ο αριθμός του συνόλου των ψηφισάντων. Αυτοί έχουν το μαχαίρι, αυτοί και το πεπόνι. Διαμορφώνουν τα νούμερα όπως βολεύει τις ανάγκες της προπαγάνδας τους. Δε χρειάζεται να θυμίσουμε τους… ένα εκατομμύριο ψηφοφόρους που υποτίθεται ότι είχαν ψηφίσει τον Γιωργάκη το 2004. Αρκεί να θυμίσουμε τις αποκαλύψεις που έγιναν στη Γαλλία για το «μαϊμούδισμα» των αριθμών στην primaire των σοσιαλδημοκρατών και τη γκέλα που έκαναν οι επιτελείς της ΝΔ, όταν δεν πρόσεξαν στο «μαγείρεμα» του τελικού αριθμού και αποκαλύφθηκε η… δημιουργική λογιστική. Επειδή, λοιπόν, δεν απευθυνόμαστε σε αφελείς, περιοριζόμαστε να υπενθυμίσουμε ότι οι κεντροαριστεροί έλεγαν ότι κάτων από 100.000 θα είναι ήττα και πάνω από 200.000 θα είναι θρίαμβος. Ε, τελικά ανακοίνωσαν ότι ψήφισαν… 210.264 ψηφοφόροι.
Ας επικεντρωθούμε, λοιπόν, αποκλειστικά σε όσα έχουν πολιτική σημασία.
Αποδείχτηκε ότι στη λεγόμενη Κεντροαριστερά υπάρχει μόνον ένα κόμμα: το ΠΑΣΟΚ. Ο Θεοδωράκης, που στη Βουλή θεωρείται ακόμα αρχηγός κόμματος, ήρθε τέταρτος και καταϊδρωμένος, χωρίς να καταφέρει ούτε διπλάσιο ποσοστό να πιάσει. Ο Καμίνης, που μαζί με τον Θεοδωράκη υποστηρίχτηκε πολύ από τα Μέσα του Μαρινάκη, πήρε λίγο παραπάνω από το μισό ποσοστό του Ανδρουλάκη και λιγότερο από το ένα τρίτο της Φώφης. Αποδείχτηκε έτσι πως οι διάφοροι «διαμορφωτές της κοινής γνώμης», που κατέχουν περίοπτη θέση στο αστικό μιντιακό σύστημα, δεν έχουν καμιά επαφή με τους ψηφοφόρους του ΠΑΣΟΚ (και όχι μόνο). Είναι απλώς κύμβαλα αλαλάζοντα.
Για την τριπλέτα Γάτσιου-Πόντα-Τζιώτη δε θα πούμε τίποτα. Ηταν απλώς το γραφικό συμπλήρωμα. Ο Ραγκούσης βρήκε έναν εύσχημο τρόπο για να επανέλθει στο ΠΑΣΟΚ. Ομως, το ισχνότατο 2,5% που πήρε δεν του δίνει ελπίδες να παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο, τουλάχιστον σε πρώτη φάση. Εκείνος, όμως, που έφαγε το πιο ηχηρό χαστούκι ήταν ο «πολύς» Γιάννης Μανιάτης, που περιέφερε τον εαυτό του στα ΜΜΕ και αυτοπαρουσιαζόταν ως η μεγάλη ελπίδα της παράταξης. Με 4,26% αποδείχτηκε ένα ολοστρόγγυλο μηδενικό.
Ο Ανδρουλάκης αποδείχτηκε άξιος μαθητής του Σκανδαλίδη, που ήταν ο άνθρωπος που τον ανέδειξε στο ΠΑΣΟΚ, κάνοντάς τον γραμματέα (θέση που εκμεταλλεύτηκε για να εκλεγεί ευρωβουλευτής). Και «πατροκτονία» διέπραξε και δεύτερος βγήκε και σε επαναληπτικό γύρο θα πάει, για να προβληθεί ως το μοναδικό αντίπαλο δέος στη Φώφη και να καταγράψει μια ήττα με ποσοστό μεγαλύτερο από το 25,1% του πρώτου γύρου, ελπίζοντας πάντοτε ότι μπορεί να κάνει και την έκπληξη (όχι να νικήσει, αλλά να έχει διαφορά μικρότερη από το -17% του πρώτου γύρου.
Προς το παρόν έχουμε την κατασκευασμένη ευωχία για τη «μεγάλη συμμετοχή». Είναι μέρος του προπαγανδιστικού παιχνιδιού, που δεν αμφισβητείται από τα άλλα κόμματα, γιατί είτε έχουν κάνει το ίδιο είτε σκοπεύουν να κάνουν το ίδιο. Τα δύσκολα, όπως έχουμε ξαναγράψει, θ' αρχίσουν μετά. Πριν όμως μιλήσουμε γι' αυτά, ας ρίξουμε μια ματιά στα λεγόμενα ποιοτικά στοιχεία των ψηφοφόρων (όσοι κι αν ήταν αυτοί), όπως δημοσιεύτηκαν από την επιτροπή Αλιβιζάτου.
Αν χωρίσουμε τους ψηφοφόρους σε δυο μεγάλες ηλικιακές κατηγορίες, θα δούμε ότι η ομάδα 17-44 αποτελούσε το 22% του συνόλου και η ομάδα άνω των 44 αποτελούσε το 78%. Μάλιστα, στην πρώτη ομάδα, η υποομάδα 17-24 αποτελούσε μόλις το 2% των ψηφοφόρων και η ομάδα 25-34 το 9%. Στη δε δεύτερη ομάδα, η ηλικία 45-54 αποτελούσε το 16%, η ομάδα 55-65 το 25% και η ομάδα 65 και άνω το 37%. Οι ίδιοι δηλαδή περιγράφουν ένα γερασμένο εκλογικό σώμα, γεγονός που δεν προδιαγράφει κάποιο ελπιδοφόρο μέλλον. Και δεν νομίζουμε ότι με αρχηγό τη Φώφη μπορούν να έχουν την παραμικρή ελπίδα να αλλάξουν αυτή τη δυσοίωνη προοπτική (ειδικά αν σκεφτούμε ότι η υποστήριξη των αστικών κομμάτων γίνεται ολοένα και περισσότερο με όρους λάιφ στάιλ).
Αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχει λόγους να ανησυχεί ο ΣΥΡΙΖΑ, γιατί είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Και πέντε μονάδες παραπάνω να πάρει ο «νέος» φορέας», θα τις κόψει από τον ΣΥΡΙΖΑ, που υφίσταται έτσι κι αλλιώς τη φθορά λόγω της μνημονιακής κυβερνητικής του θητείας. Προς το παρόν το Μαξίμου δείχνει «αυτοσυγκράτηση», έτσι όμως και ανέβουν οι αντιπολιτευτικοί τόνοι από πλευράς Φώφης, πρέπει να θεωρείται σίγουρο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα απαντήσει σε εξίσου υψηλούς τόνους. Και μια τέτοια αντιπαράθεση κάθε άλλο παρά βολεύει τον ΣΥΡΙΖΑ, γιατί θα αναγκαστεί να ανοίξει ένα δεύτερο μέτωπο, δίπλα σ' αυτό με τη ΝΔ, γεγονός που θα διευκολύνει τη διαμόρφωση ενός αντι-ΣΥΡΙΖΑ μετώπου.
Κατά τα άλλα, ο «νέος φορέας» θα είναι… ΠΑΣΟΚ και συνεργαζόμενοι. Ηδη, ο Γιωργάκης τάχθηκε καθαρά υπέρ ενός πολυκομματικού φορέα και όχι υπέρ ενός ενιαίου κόμματος. Με βάση και τη συμφωνία για διατήρηση ξεχωριστών κοινοβουλευτικών ομάδων από τη ΔΗΣΥ και το Ποτάμι, αυτή η τάση ενισχύεται. Δεν είναι ανησυχητικό για τον Θεοδωράκη το γεγονός ότι βγήκαν μερικές ντουζίνες μέλη του Ποταμιού και τον κατηγορούν ότι «με μια καθαρά προσωπική του απόφαση έθεσε υποψηφιότητα για αρχηγός του Νέου Φορέα. Δεν σταμάτησε σε αυτό, εντελώς αυθαίρετα και αντικαταστατικά, προδιέγραψε την αναστολή λειτουργίας του Ποταμιού και την απορρόφησή του από αυτό που μέχρι τώρα πολεμούσε». Ολοι αυτοί δεν εκπροσωπούν τίποτα πέρα από τον εαυτό τους. Για τον Θεοδωράκη το ζήτημα είναι τι ρόλο θα του παραχωρήσουν οι πασόκοι στα ηγετικά κλιμάκια του νέου φορέα. Αν τον έχει εξασφαλίσει, τότε θα παρατήσει σύξυλους όσους δεν τον ακολουθήσουν. Ο Καμίνης από την άλλη θα πρέπει να διαλέξει: ή θα περιοριστεί να διεκδικήσει για τρίτη φορά το Δήμο Αθηναίων (με πολλές πιθανότητες να τον χάσει) ή θα αναζητήσει μια θέση στα ψηφοδέλτια της Α' Αθήνας, για να μπορέσει να μεταπηδήσει στη Βουλή (ή και στην ευρωβουλή).
Θέλουμε να πούμε ότι η διαδικασία συγκρότησης του νέου φορέα (που δε θα είναι καθόλου νέος, αλλά το ΠΑΣΟΚ με τσόντες) δε θα είναι κάποια ιδεολογικοπολιτική διαδικασία, όπως θα παρουσιαστεί, αλλά μια διαδικασία παρασκήνιου, στο οποίο θα επιδιωχτεί να μοιραστούν τα φέουδα έτσι που να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι. Η ψηφοφορία για αρχηγό στον πρώτο γύρο έδωσε έναν δείκτη για τη μοιρασιά, αλλά κανένας δεν πρόκειται να αποδεχτεί αυτόν τον δείκτη. Ούτε το ΠΑΣΟΚ ούτε οι υπόλοιποι. Δε θα δεχτεί, για παράδειγμα, το Ποτάμι να πάρει το 10% των συνέδρων στο ιδρυτικό συνέδριο, ούτε ο Καμίνης να εκπροσωπηθεί μόνο από τον εαυτό του, δεδομένου ότι δεν έχει κόμμα.
Θα τα καταφέρουν; Και γιατί να μας νοιάξει, είναι η απάντηση στο ερώτημα. Θα παρακολουθούμε τη διαδικασία και θα τη σχολιάζουμε. Το μόνο βέβαιο είναι πως οι μιντιάρχες πιέζουν ήδη για ενότητα (τουλάχιστον μέχρι τις επόμενες εκλογές), γιατί αλλιώς ο μόνος ευνοημένος θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Μένει να δούμε αν ο Μητσοτάκης θα μπει σφήνα.
