Απόγευμα της 17 Νοέμβρη και χτυπάει το τηλέφωνό μου. Μια άγνωστη φωνή μου συστήνεται μπάτσος και μου λέει ότι έχουν μπουζουριάσει τον πιτσιρικά μου, μαζί με άλλους, και τους έχουν στη μπασκιναρία. Για ποιο λόγο; τον ρωτάω. Εκανε κάτι; Κατηγορείται για κάποια πράξη; Οχι, μου απαντάει. Απλώς είναι η μέρα τέτοια … καταλαβαίνετε… Φυσικά και δεν καταλαβαίνω, του λέω. Δηλαδή, βγαίνετε τσάρκα, τσουβαλιάζετε όποιον δε σας αρέσει το σουλούπι και η φάτσα του και μετά μου λέτε να σας καταλάβω; Μου μουρμούρισε κάτι αστειότητες για το «καθήκον των αστυνομικών» και αφού μου υποσχέθηκε ότι σε λίγο θα αφήσουν λεύτερο τον πιτσιρικά μου, έληξε το αλισβερίσι μας.
Τέλος πάντων. Πιο εύκολο είναι να συνεννοηθείς με καστανή κατσίκα παρά με μπάτσο. Εδώ οι ασφαλίτες τουλούμιασαν στο ξύλο τον Κύπριο φοιτητή στη Θεσσαλονίκη και ο εκπρόσωπος Τύπου της ΕΛ.ΑΣ βγήκε να πει ότι «ενδεχομένως να υπήρξε και κάποια υπερβολή, γιατί υπάρχει και μια υπερδιέγερση του θυμικού όταν κάποιος επιχειρεί». Μάλλον ο Πολύδωρας θα έγραψε αυτή την πρόταση και έβαλε το μπάτσο να την απαγγείλει. Σιγά μη καταλάβαινε ο ίδιος τι παπαγάλιζε. Ξέχασε όμως να πει, ότι σ’ αυτή την «υπερδιέγερση» συμμετέχουν και τα κατάλληλα ακούσματα.. Οπως έγραψε το Ποντίκι, «ανάμεσα σε άλλα, η μεταφορά των ανδρών των ΜΑΤ με τα λεωφορεία της υπηρεσίας γίνεται με τη μουσική υπόκρουση εμβατηρίων, όπως είναι “Η Πίνδος”, “Ολη η δόξα όλη η χάρη”, για την ενίσχυση του… φρονήματός τους».
Επειδή όμως εγώ την «υπερδιέγερση του θυμικού» την έχω για ιδιαίτερες προσωπικές μου στιγμές (αλήθεια, θυμικό, συναίσθημα δε σημαίνει;), θα προσπαθήσω να κάνω μια υπερδιέγερση του θυμητικού. Σβούριξα τη γκλάβα μου πολλές φορές. Χοροπήδηξαν από μέσα ένα σωρό «κατορθώματα» που έχουν κάνει οι μπάτσοι. Από δολοφονίες μέχρι ψιλολαμογιές. Οσο και να το πάλεψα, όμως, στον αφρό της σκέψης μου δεν ήρθε ποτέ να έχουν πληρώσει τσεκουράτα το μάρμαρο. Και δε μιλάω μόνο για τις περιπτώσεις που δεν μάθαμε ποτέ ποιοι μπάτσοι έγιναν εν ψυχρώ δολοφόνοι (περιπτώσεις Κανελλοπούλου, Κουμή). Ακόμα και όταν ο μπάτσος δολοφόνος είχε όνομα, όπως στην περίπτωση του Μελίστα, που σκότωσε τον Καλτεζά, κι αυτός την έβγαλε λάδι.
«Κάνουμε ΕΔΕ και αν προκύψουν θα αποδοθούν ευθύνες στα αστυνομικά όργανα», είναι το συνηθισμένο τροπάριό τους. Πιάσ’ τ’ αυγό και κούρευτο δηλαδή. Καλά, ρε σεις, σε τόσο χαϊβάνια νομίζετε ότι απευθύνεστε; Ποιος δεν ξέρει ότι ΕΔΕ σημαίνει Εχουμε Δίκιο Εμείς; Εδώ αστικές οργανώσεις σαν το «Συνήγορο του Πολίτη» βγαίνουν και καταγγέλλουν ότι: «Μόνο σε 2 από τις 10 καταγγελίες πολιτών επιβάλλονται πειθαρχικές κυρώσεις και πρόστιμα για αυθαιρεσίες αστυνομικών οργάνων. Ακόμη όμως και τότε, οι αστυνομικοί αντιμετωπίζονται “με το γάντι”, καθώς η ποινή για βιαιοπραγία σε πολίτη είναι απλώς επίπληξη, ενώ περιπτώσεις ξυλοδαρμών “τιμωρήθηκαν” μόνο με πρόστιμο 40 ή 60 ευρώ». Παρόμοιο είναι και το προχθεσινό δημοσίευμα των «Νέων»: «60 ευρώ κοστολογεί η Ελληνική Αστυνομία τον άγριο ξυλοδαρμό πολιτών από “όργανα της τάξης”, ενώ με 90 ευρώ “τιμωρεί” τον αστυνομικό που άφησε παράλυτο για όλη του τη ζωή έναν 16χρονο. Οι δεκάδες ΕΔΕ που διενεργεί η Αστυνομία με την κατηγορία της αστυνομικής βίας στις περισσότερες περιπτώσεις αποδεικνύονται απλώς χρονοβόρες διαδικασίες. Οκτώ στις δέκα καταλήγουν με την ένδειξη “δεν προέκυψαν ευθύνες στελεχών” και οι υποθέσεις αρχειοθετούνται».
Τέσπα. Αν τυχόν κανένας έχει όρεξη και Ιντερνέτ, μπορεί να δει αναλυτικά τι αποτέλεσμα είχαν όλες οι λεγόμενες ΕΔΕ που έγιναν σε βάρος μπάτσων σε μια έρευνα που έχει κάνει ο «Ιός» της «Ελευθεροτυπίας»: https://www.iospress.gr/ ios2006/ios20060409.htm
Ασχετο. Θυμάμαι πριν καναδυό δεκαετίες μια ιστορία που μου έλεγαν σύντροφοι. Σε μια επαρχιακή πόλη υπήρχε ένας μπάτσος που την είχε δει ο «γαμάω και δέρνω». Ξυπνάει ένα πρωί και βλέπει στο αυτοκίνητό του γραμμένο με σπρέι «Είμαι μαλάκας μπάτσος, Φτύστε με». Μετά απ’ αυτό του καθιερώθηκε το καλλιτεχνικό ο «Ροχάλας». Σε κάποιους μπάτσους τύπου Μπαλάσκα τι παρατσούκλι πρέπει να δώσουμε;
Γιώργης Γιαννακέλλης
giorgis@eksegersi.gr
