Ο Εμανιέλ Μορέλ, ένας από τους «αντάρτες» του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, θέτει «τον δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων», αποκαλύπτοντας την υποκρισία του Ολάντ, του Βαλς, του Καμπαντελίς και των άλλων ηγετικών στελεχών του ΓΣΚ, που χαιρετίζουν τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ. «Είναι δύσκολο να χαιρετίζεις την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία στην Ελλάδα και κατόπιν να ψηφίζεις το νόμο Μακρόν». Πρόκειται για το πολυνομοσχέδιο που προωθεί η κυβέρνηση Βαλς, μετά από συμφωνία με την Κομισιόν, και περιλαμβάνει μια σειρά ρυθμίσεις που αποτελούσαν ταμπού για το εργασιακό καθεστώς του γαλλικού προλεταριάτου: κυριακάτικη αργία, άνοιγμα κλειστών επαγγελμάτων, απελευθέρωση απολύσεων. «Είναι σχιζοφρένεια», λέει ο Μορέλ.
Γιατί να είναι σχιζοφρένεια, όμως; Μήπως επειδή βολεύει τον Μορέλ, ο οποίος μαζί με μερικά ακόμη στελέχη ονειρεύεται να εκθρονίσει τον Ολάντ και τον Βαλς για να πάρει η ομάδα τους τα ηνία του κόμματος που οδεύει προς την ήττα στις επόμενες προεδρικές εκλογές; Ο Ολάντ, ο Βαλς, ο Καμπαντελίς και οι άλλοι ξέρουν πολύ καλά ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτα διαφορετικό απ’ αυτούς. Ξέρουν πολύ καλά ότι για ένα «αριστερό» κόμμα εξουσίας η κοινωνική δημαγωγία είναι όρος για την εκλογική νίκη. Μετά τη νίκη και την ανάληψη της κυβερνητικής εξουσίας ακολουθεί ο… «ρεαλισμός».
Οι Ολάντ-Βαλς έχουν κι έναν επιπλέον λόγο να σπεκουλάρουν με τον εκλογικό θρίαμβο του ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρουν πολύ καλά ότι στη Γαλλία δεν υπάρχει ΣΥΡΙΖΑ για να τους απειλήσει. Οπως επίσης ξέρουν ότι ο Τσίπρας δε θα πάει να ζητήσει στήριξη από τον πολιτικά ασήμαντο Μελανσόν, αλλά θα διαβεί καμαρωτός την πύλη του Ελιζέ, κάτω από τα σηκωμένα σπαθιά του τιμητικού αγήματος της Φρουράς της Δημοκρατίας, για να ζητήσει στήριξη από τον Ολάντ. Τις ίδιες ακριβώς σκέψεις κάνει και ο Ρέντσι στην Ιταλία. Δεν αισθάνεται καμιά απειλή από τη «λίστα Τσίπρα» του 4%. Γι’ αυτό ανοίγει την αγκαλιά του για να υποδεχτεί τον «αγαπητό φίλο Αλέξη», ενώ υπουργός του γράφει με νόημα πως «στην Ιταλία, ο Αλέξης Τσίπρας ονομάζεται Ματέο Ρέντσι».
Τότε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ εκστασιάζεται με τις εκδηλώσεις αγάπης των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών; Γιατί ο ίδιος ο Τσίπρας μνημονεύει συνεχώς αυτές τις εκδηλώσεις; Δεν πρόκειται για ικανοποίηση του επαρχιώτικου συνδρόμου κατωτερότητας που διακατέχει τους έλληνες αστούς πολιτικούς, ιδιαίτερα τους νέους, μολονότι παίζει κι αυτό ένα μικρό ρόλο. Ο ΣΥΡΙΖΑ ψάχνει ερείσματα για να δικαιώσει το «η Ευρώπη αλλάζει». Εκοψε, βέβαια, την προεκλογική αλαζονεία των μπαλκονιών, σύμφωνα με την οποία η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ θα δώσει το έναυσμα για την αλλαγή της Ευρώπης. Εκοψε και τις καταγγελίες της σοσιαλδημοκρατίας. Τώρα, η σοσιαλδημοκρατία είναι η μεγάλη σύμμαχος.
Εδώ ο Τσίπρας έφτασε στο σημείο να γλείψει πατόκορφα τον Σουλτς, λέγοντάς του «είστε καλός φίλος της Ελλάδας και στενός δικός μου φίλος. Ημασταν κοντά κατά τη διάρκεια της εκστρατείας των ευρωεκλογών»! Μισός χρόνος πέρασε από τις ευρωεκλογές και θυμόμαστε όλοι πολύ καλά τον Τσίπρα, υποψήφιο του ΚΕΑ για την προεδρία της Κομισιόν, να περνάει γενεές δεκατέσσερις τον Σουλτς, που ήταν υποψήφιος του ΕΣΚ (σοσιαλδημοκράτες). Εντάξει, δεν είπαμε να τον βρίσει, όχι όμως και τέτοιο γλείψιμο, όταν μάλιστα ο Σουλτς δε διαφοροποιήθηκε σε τίποτα από τις δηλώσεις των στελεχών της γερμανικής συγκυβέρνησης και μια μέρα πριν πετάξει στην Αθήνα ζήτησε «τήρηση των συμφωνηθέντων».
Οι Τσιπραίοι γνωρίζουν ότι οι σοσιαλδημοκράτες που κυβερνούν στη Γαλλία και την Ιταλία παίζουν το δικό τους παιχνίδι και θέλουν να χρησιμοποιήσουν τη νέα ελληνική κυβέρνηση ως εργαλείο στον ανταγωνισμό τους με τη γερμανική κυβέρνηση, στην οποία συμμετέχουν και οι γερμανοί σοσιαλδημοκράτες. Δεν έχουν, όμως, άλλη επιλογή. Μ’ αυτούς θα πορευτούν, αναζητώντας μια όσο γίνεται πιο ήπια μεταχείριση από τους ιμπεριαλιστές δανειστές.
